Biancaschrijftblog

Ik zit hier achter mijn laptop moe en voldaan. Vandaag heb ik de hele dag les gegeven aan niet-juristen over juridische onderwerpen. De dag was verdeeld in vier blokken en in totaal heb ik dus vier keer een verhaal van 1 1/2 uur verteld aan in totaal 130 mensen. Best wel vermoeiend, maar ook leerzaam en inspirerend. Vooral ook leerzaam voor mezelf.

De laatste groep kwam om half vier binnen en wat schetst mijn verbazing: een schoolvriendin van de basisschool kwam binnen lopen. Ze was geen spat veranderd, ook al had ik haar al jaren niet gezien. Ik herkende haar gelijk. Ze had nog steeds dezelfde twinkeling in haar ogen en af en toe moest ik gewoon weg kijken en een ander aankijken anders zou ik in de lach schieten. We hadden als kinderen veel plezier en zij is – daar kwam ik veel later pas achter- onbewust een reden voor mij geweest om rechten te gaan studeren. Zij was niet populair, had een vader uit een ander land en droeg een bril. Voor sommigen reden genoeg om haar te pesten. Dat beviel me niet. Hoe jong ik ook was, ik zocht altijd naar rechtvaardigheid. Ik vond haar lief en grappig en kwam voor haar op.

Nu stond ik daar en zat zij voor me, aandachtig luisterend en voelde ik trots. Trots voor haar dat zij haar leven zo goed op de rit heeft, gelukkig is, goed in haar vel zit en nog steeds die sprankeling heeft in haar ogen. Ook voelde ik trots voor mezelf. Daar stond ik dan maar voor een groep mensen te spreken en dat voelde goed. Wie weet zit er een carrière move voor me in. Wie weet.

Vriend P wordt eind van de maand 60. Hij is zijn verjaardag al maanden aan het plannen. Hij geeft over twee weken een feest. Thuis, maar verder is alles geheim. Hij heeft het tot in de puntjes verzorgd en houdt zijn lippen stijf op elkaar als ik hem probeer te ontfutselen wat we gaan eten. Elke tactiek die ik ken heb ik uitgeprobeerd, tevergeefs.

Vandaag hadden wij een verrassing voor hem voorbereid. Buggy rijden met de mannen en daarna een BBQ bij hem thuis met alle partners erbij. Hij had het totaal niet verwacht en dat is echt heel tof. Een glimlach op zijn gezicht van oor tot oor die de hele middag en avond bleef staan. Een man van bijna 60 die dol is op feestjes en dan zelf zo geheel onverwacht in het zonnetje gezet wordt, is mooi om te zien.

Mensen die ik spreek over verjaardagen vinden het voornamelijk een gedoe. Ze zien tegen de visite op. Ze balen van hun leeftijd. De reflectie in de spiegel komt niet overeen met het innerlijk. En ze zijn vaak teleurgesteld in familie en vrienden.

Vriend P niet. Die is als een kind zo blij dat hij 60 wordt. Elke vijf jaar die hij erbij krijgt wordt groots gevierd. De alcohol vloeit rijkelijk en met gepaste achting naar het leven is hij dankbaar. Cadeaus hoeven voor hem niet. Als hij alle mensen om zich heen heeft waar hij van houdt en als hij met een biertje in de hand kan rondkijken en de meute in hard gelach voor zich ziet staan, dan droomt hij al over de volgende vijf jaar. Ik kan niet wachten tot over twee weken. Dan vieren we het leven van een bijzonder mens. Een mens dat letterlijk geniet van de dag en elke dag plukt als een verse roos. Hij snuift de heerlijke geur op en straalt, van oor tot oor.

In het maanlicht reed ik vanavond naar huis. Ik had mijn vriendin thuis gebracht en overdacht de avond en de dag. De dag was in het ochtendgloren wat moeizaam begonnen, maar kwam in de middag na een goed gesprek met mijn baas lekker op gang. Het slotstuk moest toen nog komen. De avond.

Met een vriendin een avondje uit. Een avond om bij te kletsen. Dat is voor de helft gelukt. De andere helft pakken we binnenkort op tijdens een speciale wandeling die ik nog tegoed heb voor mijn verjaardag. Na een fijn, puur en zeer smaakvol hoofdgerecht zijn we los gegaan op het toetje. Vriendin zag te veel lekkers en nam de tijd om de kaart te bestuderen. Ik had bij binnenkomst op het bord al de magische woorden “cheesecake” zien staan en was onmiddellijk verkocht. Een taartje werd genuttigd met daarbij een verse munt thee voor mij en een cappuccino voor mijn vriendin.

De avond werd voortgezet in het nabij gelegen theater. Tot onze niet-geheel-welkome-verrassing werd er in het theater een ladies night georganiseerd. Een aantal “kraampjes” moest de vertaling geven van wat de vrouw heden ten dage pleziert. Wij zijn ook vrouwen, maar van onze gading was er niets bij. Ach, misschien die ene tas. Maar zo een kan vriendin beter en mooier maken. Stellig verlieten we de ruimte met dames en wanhopig zochten we een rustig plekje, maar tevergeefs. Overal werden we achter na gezeten door de stem die sieraden, fitness en tapas op een luide en vrij ergerlijke wijze aan de vrouw probeerde te brengen.

De voorstelling begon en we zaten tweede rij. Goed zicht op de acteur en vier actrices. Ik kan nu een lang epistel schrijven over de voorstelling. Ik kan vernietigend zijn. Ik kan hard en bruut zijn. Laten we het er maar bij houden dat we heerlijk gegeten hebben en met elkaar een fijne avond hebben gehad. Zo een avond die in mijn gedachtenboekje en nu dan ook in deze blog een plaats krijgt. Die volle maan lacht me tegemoet en ik sluit mijn ogen en zie die acteur in dat verschrikkelijke pak onwijs slecht zingen en denk: wat heb ik toch een fijne vriendin.

Voor mijn werk volg ik een training. Het gaat over leidinggeven en de training wordt gegeven in Den Bosch. Eén keer per maand rijd ik daar naar toe, in totaal 202 kilometer. In de tussentijd denk ik wat na, eet ik een boterham en verbaas me. Die verbazing gaat van positief naar negatief. Ik zie om me heen de schoonheid van ons platte landje. Ik zie aan de kant van de weg, in de berm, het mooiste fluitenkruid. Ik zie ruimte en op sommige delen van wegen zelfs rust. Ook zie ik respect: opzij gaan voor een invoegende vrachtwagen. Maar helaas bestaat er ook ronduit asociaal gedrag op de weg. Bestuurders die aan je bumper blijven hangen, bestuurders die toeteren als het licht net een fractie van een seconde van rood op groen is gesprongen en die mensen die heeeeeel lang en langzaam aan de linkerkant van de weg blijven rijden.

Nu heb ik inmiddels genoeg rij ervaring om niet uit mijn slof te schieten en houd ik gepaste afstand van iedereen zodat ik vooral mijn eigen lijf in veiligheid houd. Vanavond op de terugweg stond ik in de file. Jammer, want na een intensieve sessie en een honger gevoel, was ik moe en wilde ik snel naar huis. Het was niet anders, dus berustte ik in de situatie. Maar na een tijdje rond de 6 kilometer per uur vooruit te komen begonnen we weer vaart te maken. Ik reed achter een vrachtwagen en wilde best graag ook door kunnen rijden. Het lukte maar niet om op de linkerbaan te komen. En toen, uit het niets remde een bestuurder aan de linkerkant, gaf een teken en liet mij voor gaan. Even voor de duidelijkheid: de bestuurder kende ik niet. Mijn hart maakte een sprongetje. Na 202 kilometer concludeer ik vandaag dat het goede toch nog altijd de overhand heeft. Er zijn nog steeds aardige, begripvolle mensen die iets over hebben voor een ander. Hoopvol gestemd kwam ik thuis en werd me een heerlijk bord nasi voorgeschoteld en kreeg ik een lach en een kus. Wat is eenvoud toch bijzonder.

Wat is er mooier dan kinderlijke enthousiasme. Kinderen kunnen zich intens verheugen op een gebeurtenis die binnenkort gaat plaatsvinden en als die gebeurtenis dan eindelijk realiteit wordt genieten ze van elk moment. Vandaag hebben we de verjaardag van Cato voor de tweede keer gevierd. De eerste keer viel het kinderfeestje in het water, want de twee genodigden waren op de feestdag ziek. Licht teleurgesteld hebben mijn lief en ik geprobeerd het feest toch door te laten gaan, waarbij wij misschien iets te hysterisch uit de hoek zijn gekomen en ietsiepietsie te veel ons best hebben gedaan om de teleurstelling weg te moffelen.

Maar vanmiddag was de herkansing en in één woord: geweldig. Vier van die hummeltjes die helemaal in hun nopjes waren. Zo schattig. Manlief en ik hadden spelletjes voorbereid:  het oud Hollandse ei lopen, een voelspel, een proefspel, een voetbalspel, een kleur wedstrijd en het versieren van een cakeje en die dan zelf opeten. Bij elk spel vielen er stempels te  verdienen en uiteraard waren er exact vier winnaars. De kinderen hebben gerend, gelachen, gezongen en na de pannenkoek werden ze weer vol enthousiasme thuis gebracht.

De kinderen kunnen genieten van ogenschijnlijk eenvoudige dingen, maar zo eenvoudig zijn ze niet. Ja, in de ogen van de veertigers wel. Maar niet in de ogen van de starters op deze planeet. Zij ervaren alles nog voor het eerst.  Dus het was reuze spannend om met een ei op een lepel een parcours af te lopen, tongetjes hingen uit de mond en de trots in de ogen als ze bij de finish kwamen is niet te beschrijven.

Het doet me goed om dit plezier mee te beleven. Als je dan zelf ook zo in het moment zit dan trilt dat enthousiasme door. Dus zelf vloog ik ook over dat parcours, lepel in de mond, ei erop en blik op oneindig. En, net zoals de kleintjes heb ik vanmiddag alles gegeven en ben nu doodop. Wat een dag en wat een ervaring. Fantastisch, op naar het volgende feestje.