in wankel evenwicht

het schrijven van een gedicht
vereist het zoeken naar een wankel evenwicht
het afwegen van de woorden
de juiste woorden
de meest passende woorden
die samen vloeiende zinnen vormen

met voldoende emotie
overpeinzing en beschouwing
maar onthouden van pathetische toestanden

een wankel en broos evenwicht
een oefening in de nobele kunst
der woordgebruik
poëzie geheten

durf ik een poging te wagen
is er voldoende bagage om de
woorden in mee te dragen
en waar moet dit dichtsel
over gaan

de liefde zeker, altijd weer de liefde
of begeef ik me op gevaarlijk terrein
van de losse, pathetische
puberale smart
kreten uit het hart
afkomstig van een meisje

laat me schrijven over het schrijven
het bevrijden van de woorden
ze gunnen aan lijnen in een schrift
een leeg blad in een blog

dat zou ik kunnen schrijven
dat schrijven zorgt voor het vinden
van het wankele evenwicht
dat het me laat balanceren
zoals het leven van alledag
telkens een oefening is

laat mij mijn gang maar gaan
met die woorden
ze blijven toch bij mij
hier
gekoesterd
in wankel evenwicht

wilde gedachten komen op
als vrije paarden in een groen heuvellandschap
hoe zou het kunnen zijn
allemaal leven zoals de natuur het bedoeld heeft
ik heb de wijsheid niet in pacht
geen enkele pretentie
wel hoopvol gestemd
maar die hoop vlakt na het lezen van de krant, het kijken naar het nieuws, het luisteren van het politieke debat,  af
vertrouwen is het sleutelwoord
om dat te bereiken moet je eerst trouw zijn
aan jezelf, aan je natuur,
hoe zou het kunnen zijn
de vraag blijft opkomen
is het antwoord simpel
of veel te groot
ik heb de wijsheid niet in pacht
ik heb alleen mezelf en een spiegel

Dichtloos

ik ben dichtloos
loop door straten
zie dezelfde stoepen en perken
ben niet verloren
want ik ben hier

zie een elastiek op straat liggen
zo een dikke van de postbezorger
laat hem liggen
geen energie om te bukken
het is zoals het is

ik loop verder, voel de koude lucht aan mijn neus
zacht vormt er een druppel
die veeg ik af met mijn handschoen doe ik nog wel eens in de was

zie wolkenluchten en denk aan de oude meesters, liepen zij ook of was het verbeelding
ik ben dichtloos

dat voelt als fantasieloos 
geen woorden, geen zinnen en vooral geen zin
betekenis verloren

ik loop verder

zie een lege stadsbus
dikke drollen op het fietspad 
donker bruine, vers gelegd
het kan me niet bekoren
maar ben niet verloren

ik ben hier
alleen maar dichtloos

Formule

alle eenzaamheid
opgeteld als formule
maakt de dag
een rekensom
waar ik het antwoord

niet op kan vinden

misschien dat de lucht
mij wakker kan schudden
of het een en ander kan klaren

kan een boom mijn redding zijn
de takken hoog en sterk
die mij kunnen dragen

starend door het raam
besluit ik dat alleen ik

mezelf kan redden

Kinderleed

 

de winterse kou hing in ons oude huis
de vloeren kraakten en als het regende
werden pannen weggezet
om de tranen van boven op te vangen

bij de gaskachel stond een kleine bruine bank
daar zat mijn moeder
met haar koper gedraaide krullen

kom even bij me zitten, zei ze
ik moet je iets vertellen
dit jaar komt Sinterklaas niet
want hij bestaat niet

de man in die witte jurk
met die mijter op
dat is je ome Ben

fijn dat we gepraat hebben