Als ik jou zie
ontredderd, rode blosjes
op de wangen
diepe frons
de tijd opzuigend
zuchtend
ploeterend

Als ik jou zie
de spiegel
die voor wordt
gehouden
kan ik niet
negeren
ontkennen

Als ik jou zie
zou ik weten
wat dit betekent
dit leven
jouw leven
kan ik begrijpen
misschien zelfs weten

Als ik jou
toch eens zou zien

veel gedaan
meer gelaten
ruis in de lucht
vogels stoppen
met zingen
vliegen voorbij
achter die wolk
schijnt daar dan
de beloofde zon
beroofd
verdoofd
hoge druk
een gebied
dat blijft hangen
laat het dan
toch maar regenen
spoelt het stof
weg
over en sluiten

punt

schrijf toch eens over
licht en lucht
gebruik simpele woorden
niet van die dikke
die er altijd zo bovenop liggen

maak eens mooie
poëtische zinnen
win een prijs
maak van niets
iets om te herinneren
om trots op te zijn
maar wel iets
dat niet zo zwaar op
de maag ligt
zoals kaasfondue

doe toch eens niet zo
gewichtig over gevoelens
en het rijk van de schaduw
dat is niet passend
in deze tijd
een tijd waarin iedereen
het al zo zwaar heeft
jouw woorden voegen niets toe

wat blijft er dan over
als ik niet kan schrijven
geen gedachten kan formuleren
om ze los te laten
in de lucht
omdat ze me anders
naar beneden drukken

wat blijft er dan over
alleen een punt
leg die pen maar neer
stop met typen
zet een punt

rouw

ik rouw om jou
om degene die je niet was
om degene die ik nodig had

ik rouw om jou
dat je van me wegging
en daarna ook nog dood neer viel

ik rouw om mezelf
dat ik niet kreeg wat ik nodig had
verloren ben wie ik was

ik rouw om jou, om mij
laat daarmee alle verwachtingen
wegvoeren van ons allebei

zodat ik kan zijn

vooruit

al lopend
stap voor stap
scherp ik mijn gedachten

vage wolken krijgen contouren
een enkele grijstint heeft opeens
nuances wit en blauw

de beweging zorgt voor
het stromen van het bloed
pompen van mijn hart
maar dat doet het van nature al

de beweging zorgt voor meer
evenwicht tussen hoofd
hart en benen

de benen doen wat ze moeten doen
het hoofd wenst bochten te verkennen
er uit te vliegen zelfs

stap voor stap vervaagt
de mist die zich heeft opgehoopt
schijnt zelfs de zon
ook al is ze niet te zien

voorzichtig stralen
laten me voelen
bewustzijn van geluid

stap voor stap
hoor ik de geluiden
sterker
trekken aan me

ik begin een gesprek
zonder woorden
mijn gespreksgenoot is
de taal niet machtig

stap voor stap
tuit ik mijn lippen
fluit een lied

meer een roep
de verbinding
komt tot stand

stap voor stap
bereik ik mijn
bestemming

achterstand

ik verwonder me
over het woord achterstand

over welke stand hebben we het dan
waar staan we precies
achter en hoeveel

een achterstandspositie
een leerachterstand
het op achterstand staan of zijn

het impliceert allemaal
een eerste vast gegeven
maar als je dat nu niet kent
of je bent daar niet
zou je dan nooit een
voorstand kunnen hebben
alleen maar een achterstand

de gedachte maakt me radeloos
ongemakkelijk
ik weet het niet
net zomin als ik begrijp
waarom deze woorden achter elkaar
gezet worden
zinnen vormen

sta ik nu op een achterstand
zinachterstand
dichtachterstand

ik verwonder me

geef het op!

boekengeluk

heel veel boeken
vertelde verhalen
opgeschreven levens
onbekenden worden vrienden
familie zelfs

emoties worden gedeeld
levens geleefd

ik denk nog vaak aan Onno en Max
de familie Wertheim
Jip en Janneke
aan het leven, de dood
van Ischa bijvoorbeeld

al die levens
al die doden
ik voel ze
heb ze nodig

om aan te laven
te spiegelen

maak mijn leven mooier
boeiender, bloeiender
spannender

ze laten me leven
prikkelen mijn zintuigen
ze staan aan
ik ga aan

heel veel boeken
nog vele woorden
zinnen te gaan
levens te kennen
levens te leven

heel veel boeken
maken boekengeluk

in wankel evenwicht

het schrijven van een gedicht
vereist het zoeken naar een wankel evenwicht
het afwegen van de woorden
de juiste woorden
de meest passende woorden
die samen vloeiende zinnen vormen

met voldoende emotie
overpeinzing en beschouwing
maar onthouden van pathetische toestanden

een wankel en broos evenwicht
een oefening in de nobele kunst
der woordgebruik
poëzie geheten

durf ik een poging te wagen
is er voldoende bagage om de
woorden in mee te dragen
en waar moet dit dichtsel
over gaan

de liefde zeker, altijd weer de liefde
of begeef ik me op gevaarlijk terrein
van de losse, pathetische
puberale smart
kreten uit het hart
afkomstig van een meisje

laat me schrijven over het schrijven
het bevrijden van de woorden
ze gunnen aan lijnen in een schrift
een leeg blad in een blog

dat zou ik kunnen schrijven
dat schrijven zorgt voor het vinden
van het wankele evenwicht
dat het me laat balanceren
zoals het leven van alledag
telkens een oefening is

laat mij mijn gang maar gaan
met die woorden
ze blijven toch bij mij
hier
gekoesterd
in wankel evenwicht