Biancaschrijftblog

Ik probeer mijn best te doen om empathie op te brengen voor iedereen. Dus aandachtig luisteren,oprechte aandacht geven en niet gelijk in de adviesrol of hulprol schieten als iemand een probleem voorlegt. Ook in mijn werk komt de nodige begrip om de hoek kijken. Ik heb met veel verschillende mensen te maken en ik probeer iedereen met respect te behandelen en voor elke situatie een passend antwoord/advies/oplossing, wat dan ook van toepassing is, te bieden.

Maar waar ik echt niet tegen kan, mijn haren gaan overeind, lichaam springt op de kast, nekspieren zetten uit en rode vlekken nemen bezit van mijn nek, is liegen. Liegen en bedriegen. Nu heb ik een collega die ik al meermalen heb verdacht en sterker nog heb betrapt op dit soort praktijken. Jammer genoeg kan ik de collega niet bij naam noemen, want oh jee dat is niet collegiaal en dat kan gevolgen voor mezelf hebben. Maar ondertussen verdient deze persoon gewoon zijn geld met blunderen en praktijken uitvoeren die allerminst collegiaal, professioneel en eerlijk zijn. Lastige situatie. Vandaag heb ik de collega “in zijn eigen val laten lopen.” Het moest er eens van komen.

Beleef ik daar veel plezier in? NEE!!! Ik wil me op mijn werk bezig houden met zaken die ertoe doen en niet op het corrigeren van losgeslagen projectielen. Wat me daarin ook stoort is de slappe houding van de leidinggevende en de organisatie. Hoe is het mogelijk dat dit soort mensen niet aangesproken worden op hun gedrag? Dat die van positie naar positie groeien na elke blunder?

De strijdbare jurist in mij wordt dan opstandig en schiet in actie. Ik vind het zo onrechtvaardig dat deze persoon onwaarheden over mijzelf, maar meer nog over een hardwerkende en betrokken collega, kan verkopen en daar weg mee komt en een ander de puin laat opruimen.

Het neerkwakken van mijn frustratie in deze blog brengt wat rust. Nu ga ik weer op zoek naar mijn voorraad empathie en verdeel die zorgvuldig over de mensen die dat wel verdienen (lekker puh).

Sinds The Donald gekozen is om president van de VS te worden speelt er een lied door mijn hoofd. Al dagen lang hoor ik hetzelfde nummer en helaas ken ik maar een stukje van de tekst, dus die blijft zich (nu toch echt tot vervelends toe) herhalen.

It’s the end of the world as we know it
It’s the end of the world as we know it
It’s the end of the world as we know it, and I feel fine.

We zullen zien. Ik hoop dat The Donald dit lied bestudeert en er iets van leert.

Wat een week was het. Het begon met een overvolle agenda op mijn werk. Vervolgens naar het ziekenhuis om een bed onder te braken en er achter te komen dat ik een maagbreuk heb. Het kon nog erger: Donald Trump president van de Verenigde Staten. Dan de intocht van Sinterklaas, waarvoor een noodbevel en een noodverordening nodig bleken te zijn.

De regen die maar met bakken uit de lucht kwam vallen, een mega tak die ons dak van de uitbouw wist te bereiken en ons opzadelde met een hoop schade. Daarbij de ontsnapping aan een brand vanwege doorgesmolten elektriciteitsdraden. Een kat die de hal aan een onderzoek had onderworpen en zich een nieuwe kattenbak voorstelde.

Ik mag natuurlijk niet dat éne afdelingshoofd vermelden. Hij liet zich via email schandelijk en ongenuanceerd uit over mij en een collega zonder dat hij onderzoek had gedaan, laat staan bij ons het een en ander had nagevraagd. Ik wist niet eens waar het over ging. Ook de hormonen die deze week hoogtij vierden en gierden in mijn lichaam zijn uiteraard vermeldingswaardig.

Ook wil ik nog stil staan bij de kinderen die tijdens de intocht pepernoten naar de muzikanten bleven gooien en alle omstanders die daar niets over zeiden. Die kinderen die kleintjes omver duwden om zelf vooraan te staan bij een spelletje waar ze ogenschijnlijk veel te groot voor waren en als laatste die kinderen altijd maar weer rotzooi wilden trappen. Ik neem ze niets kwalijk, maar de ouders die erbij hoorden des te meer.

Kijk ik nu terug op een nare, slechte week? Nee, helemaal niet. Dat van Donald Trump blijft wel aan me knagen, maar verder kijk ik om me heen en zie twee lieve kinderen die een paar handjes pepernoten hebben gescoord en dan de Pieten links laten liggen, want “we hebben wel genoeg pepernoten mamma.” De houtkachel heeft overuren gemaakt in het huis en de kaarsen zorgen voor extra warmte. Ik lees een bijzonder boek, Het evenwicht van Martin Bril. Mijn vrienden zijn weer veilig thuis na een paar dagen Rome, mijn kind zwemt bijna af voor haar A-diploma, mijn brandend maagzuur verstopt zich (tijdelijk) en als klap op de vuurpijl staat er op dit moment voor me een vader die zo veel van zijn kinderen houdt dat hij zich heeft laten transformeren tot vrouw: bloesje aan, rokje rond de knieën, kralenketting om en alle nageltjes van zijn vingers in verschillende kleuren geverfd.

Het hoeft niet zo ingewikkeld te zijn. Soms geeft de grootste eenvoud het mooiste geluk.

Ergens eind 2008 ging ik naar mijn favoriete museum in Rotterdam: Boijmans Van Beuningen. Daar was een expositie die me greep. Ik kende Charley Toorop uit de kunstgidsen, maar ik had haar werk nooit in het echt gezien.

Ze voert mee op de stroming van het expressionisme, maar stapt in de jaren 20 en 30 van de vorige eeuw over op een realistische stijl, zeer expressief. Dat werk bewonder ik van haar. De kracht die dat werk uitstraalt is fenomenaal.

In 2008 stond ik in een grote zaal in het museum en raakte overdonderd door deze vrouw. De manier waarop zij mensen een gezicht geeft. De blik in de ogen van die mensen grijpt je naar de strot. Het is rauw en echt. Haar zelfportretten zijn zo beeldend dat het haast onmogelijk is om ooit een foto van de vrouw, laat staan de vrouw in het echt te zien. Zij is haar beeld en haar beeld is zij. Later toen ik de catalogus door had genomen en haar levensverhaal had gelezen, besefte ik ook nog eens hoe bijzonder deze vrouw was. Ze leefde voor de kunst en deed wat ze moest doen voor die kunst. Geen concessies omdat ze een vrouw was of omdat ze een moeder was of omdat ze een echtgenote was. Geen concessies. Ze noemen Charley Toorop eigenzinnig. Dat woord doet haar tekort. Ik beschrijf haar liever als Kunstenaar met een grote K. 

Ook deze vrouw die zo krachtig in het leven stond, is een groot voorbeeld voor veel vrouwen. Je kunt namelijk je passie uitvoeren, ook al bevindt die passie zich in een zelfbenoemde “mannenwereld”. Doe wat je hart je ingeeft en ga daar voor. Heel mooi en krachtig.

Ik heb een onrustige nacht achter de rug. Telkens schoot ik wakker en greep met mijn slaaphoofd naar mijn telefoon. Was er al nieuws? Is het al beslecht? In de vroege ochtenduren zag ik dat het nog niet definitief was. Hup: snel uit bed. Kinderen aankleden, ontbijten en op de fiets de kinderen naar school brengen. Gelijk door voor boodschappen en dan het nieuws aanzetten. Ik loop de supermarkt binnen en check op mijn mobiel het laatste nieuws. Met hoofdletters staat het er en ik voel dat ik het warm krijg. Die kapitalen kijken me aan en ik kan het gewoon niet geloven.

Menig lezer vindt dit misschien een overdreven reactie, maar op dat moment daar bij de appels flitsten de doemscenario’s voor mijn ogen voorbij. Ik kan het nu nog steeds niet geloven, maar het is waar: Donald Trump is president van de Verenigde Staten geworden.

Ik kijk om me heen, maar niemand geeft een blijk van herkenning dat ook zij geschokt zijn. Iedereen stopt gewoon spruitjes in een mandje, stukje vlees erbij. “Goedemorgen mevrouw, goedemorgen meneer”, en zo loop ik door de supermarkt. Ik vergeet kip mee te nemen voor de pasta. Loop wat doelloos rond, reken af en de caissière wenst me een prettige dag. Hoe kan dat?

Thuis luister ik naar de speech van Trump en hoe hij er voor iedereen is. Dat het belang van Amerika voorop staat, maar dat hij met de rest van de wereld vrienden wil zijn. Hij is de brenger van welvaart en voorspoed, en alles komt goed.

Ik geloof het niet, word misselijk. Deze man die zich zo vrouwonvriendelijk heeft uitgelaten, die een muur wil bouwen om de buren buiten te houden, die Poetin een toffe kerel vind, die zich rascistisch uitlaat over zijn anders gekleurde medemens,  die man wordt nu de machtigste man van de wereld. De man die gebruik maakt van de verdeeldheid in zijn eigen land, is er nu opeens voor iedereen. Voor elke Amerikaan, welke kleur, afkomst je dan ook hebt, of je geld bezit of niet. Ik geloof het niet en type als een malle deze blog. Als mijn toetsen het konden uitschreeuwen dan deden ze dat. Wat gebeurt er toch?

Dan kijk ik CNN en hoor een wijs man zeggen dat de kiezer misschien niet eens per definitie voor Trump heeft gekozen, maar meer tegen het establishment.  De gevestigde orde is nu zeker wakker geschud. De democraten hebben een pak slaag gekregen, maar wij ook. De hele wereld heeft morgen blauwe plekken en ik maak me zorgen. Misschien overdrijf ik. Ik hoop het.

Al langere tijd heb ik last van mijn maag. Opgeblazen gevoel, brandend maagzuur en veel boeren. Nu vind ik dat laatste zelf niet zo een probleem, want ik probeer woorden te boeren en het alfabet. Maar dat brandend maagzuur is toch zo naar. Echt smerig vind ik dat en het breekt met een rotgang de glans van een heerlijk langdurige avondje tafelen af. Bah.

Na diverse medicatie proefjes was de dag gekomen voor nader onderzoek en dat betekent: de maag bekijken. Ik wilde in eerste instantie niet weten wat er zou gaan gebeuren, maar uiteindelijk bleek het beter als ik voorbereid naar het ziekenhuis zou gaan. Ik wist dus wat er zou gebeuren en de tip van de huisarts was: blijf kalm.

Nou, dat moet lukken dacht ik nog. In de heetste stormen blijf ik meestal verrassend kalm. Tijdens drie bevallen kon ik met mijn ogen dicht mijn ritme vasthouden en door de helse pijnen ademen en de instructies van de verloskundige volgen. Ik kan me concentreren op mijn ademhaling en ook mediteren is mij niet vreemd. Met een positief gevoel vertrok ik, licht zenuwachtig, naar het ziekenhuis.

Eerst werd er nogmaals kort uitgelegd wat er zou gaan gebeuren en toen begonnen we. Een drietal pufjes spray werd in mijn keel gespoten, daarvan moest ik al kokhalzen. Dat begon goed. Blijven ademen dacht ik. Blijf kalm! De spray zorgde voor een licht verdoofd gevoel en slikken ging al moeilijker, terwijl dat nu juist van belang was. Toen moest ik op mijn linkerzij gaan liggen, een bijtring in zodat ik dat draad niet kapot zou bijten en de slang werd ingebracht. Ik had mijn bril afgedaan en ogen gesloten. Blijf kalm, dacht ik. De slang ging mijn keel in en langs mijn huig en onmiddellijk voelde het alsof ik gewurgd werd. Ik moest kokhalzen en slikken. Speeksel werd in een raptempo aangemaakt en het kokhalzen ging over in braken. Blijf kalm werd er nu om me heen gezegd. De tranen spoten uit mijn ogen. Ik kreeg het benauwd en ik lette helemaal niet meer op mijn adem. Gelukkig stond er een vrouw naast me met een doekje me bemoedigende woorden toe te spreken, maar toch raakte ik totaal in paniek. Geen rust en al helemaal niet kalm.

Na tien minuten kwam ik weer buiten en moest even bijkomen. Mijn man keek me geschrokken aan. “En?” vroeg hij. Ik wist niet wat ik moest zeggen. Het enige wat er uitkwam was: ik was niet kalm.

Nu kijk ik terug op deze ervaring en heb ik diep respect voor de vrouw die mijn tranen en braaksel opruimde. Zij doet dit werk dag in dag uit. Zij blijft kalm voor anderen. Zonder haar had ik het niet gered. Het is nu avond. De dag is alweer bijna om, het moment is weer voorbij en voor het eerst vandaag voel ik me weer kalm.

Mevrouw de Griffier

Mevrouw de griffier
staat fier en onbevreesd
in het leven

met haar grijs blauwe
kijkers aanschouwt
zij de wereld
staat er midden in

elke storm raast
over haar heen
onbeweeglijk
haar konen rood
haar brouwen opgetrokken
haar haren stoer

een vrouw om van te houden
te vrezen
te aanschouwen

ze laat me lachen
met cynisme
belaagd me en ik
ik ben weerloos

de strijd die ze voert
ga ik graag met haar
aan, met zijn tweeën
werpen we regimes omver
springen op de barricaden
protesteren luid

en anders,
zitten we samen
kijken uit het raam
aanschouwen
kop thee erbij, speltkoek
waarom?

Omdat het kan.

Quote van de dag:

Een van de mooie dingen
van muziek is
dat als ze je raakt,
je geen pijn voelt.

Bob Marley

In 1918 was er iets bijzonders aan de hand. Niet alleen kwam de Grote Oorlog ten einde. Ook politiek Den Haag veranderde. De eerste vrouw deed intrede op het Binnenhof. Dat baarde nogal opzien. Vanuit praktisch oogpunt was men ook niet berekend op dit gebeuren en dus waren er in het gebouw veranderingen nodig. Zij kreeg een eigen kleedkamer en de gang die erheen leidde werd ‘het Groenewegje’ gedoopt. Het gaat om Suze Groeneweg.

Suze (Susanna, zus) Groeneweg werd op 4 maart 1875 geboren in Strijensas. Ze had drie broers en een zus. Ze volgde op aandringen van haar moeder een opleiding tot onderwijzeres. Haar vader zag het nut niet in van verder leren voor meisjes, maar hij legde zich er uiteindelijk bij neer. Ze werd onderwijzeres op diverse basisscholen en ging steeds meer interesseren voor politiek. Op 1 mei 1903 werd zij lid van de SDAP. Ze had een aangeboren spreektalent. Mede daardoor kreeg zij landelijke bekendheid door de kiesrechtacties die duurden van 1909 tot 1913 in de SDAP (Sociaal Democratische Arbeiders Partij). Om vrouwen binnen de partij beter te kunnen bereiken richtte zij in 1905 een vrouwen propagandaclub op samen met J. van Kersten-van Muylwijk. Zij was echter tegen een landelijke vrouwenafdeling. “Mijn ervaring is, dat als de vrouwen zich zelf maar op de voet van gelijkheid met den man plaatsen, zij ook volkomen als gelijken erkend worden.” Een aparte positie binnen de SDAP zou slechts de ongelijke positie benadrukken, was zij van mening. “Ik voel jet als iets tegennatuurlijks dat daar een groepje van hetzelfde geslacht zich afzondert en daar aardig en lief voor elkaar doet.”

In 1914 werd Suze gekozen tot lid van het partijbestuur van de SDAP. In 1918 waren er kamer verkiezingen waarin vrouwen voor de eerste keer gebruik konden maken van het passief kiesrecht dat zij in 1917 hadden verworven. Zelf stemmen mochten vrouwen nog niet. Bij de verkiezingen werd Suze gekozen als lid van de Tweede Kamer. Zij voelde zich in haar functie verantwoordelijk voor het bewijs dat vrouwen niet ongeschikt waren voor de politiek. Zij zou tot 1921 de enige vrouw in de Tweede Kamer blijven. Het was geen makkelijke weg die zij als eerste vrouwelijk kamerlid bewandelde.

Als ik aan Suze denk dan voel ik haar eenzaamheid, maar ook haar strijdlust. Dat eenzame leven in Den Haag. De blikken die op haar gericht werden, de spot die met haar werd bedreven, de acceptatie die maar op zich liet wachten. En waarom? Omdat ze een vrouw was. Dankzij deze strijdlustige vrouw, zijn vrouwen en hun rechten op de politieke agenda gekomen. Let wel: nog maar 100 jaar geleden is het dat het passief kiesrecht voor vrouwen is ingevoerd. Dat betekende nog niet dat vrouwen ook zelf naar de stembus konden gaan. Pas op 3 juli 1922 mochten vrouwen voor het eerst naar de stembus om hun stemrecht uit te oefenen.

Volgend jaar worden we in Nederland weer uitgenodigd om ons uit te spreken over de politieke koers die ons kabinet zou moeten gaan varen. Ik ga stemmen. Dat spreekt voor zich. Als ik dan in het hokje sta, mijn rode potlood optil en over het stembiljet laat gaan, kijk ik even naar boven, knipoog naar Suze en Aletta en stem ik op…een vrouw.