Kalm

Al langere tijd heb ik last van mijn maag. Opgeblazen gevoel, brandend maagzuur en veel boeren. Nu vind ik dat laatste zelf niet zo een probleem, want ik probeer woorden te boeren en het alfabet. Maar dat brandend maagzuur is toch zo naar. Echt smerig vind ik dat en het breekt met een rotgang de glans van een heerlijk langdurige avondje tafelen af. Bah.

Na diverse medicatie proefjes was de dag gekomen voor nader onderzoek en dat betekent: de maag bekijken. Ik wilde in eerste instantie niet weten wat er zou gaan gebeuren, maar uiteindelijk bleek het beter als ik voorbereid naar het ziekenhuis zou gaan. Ik wist dus wat er zou gebeuren en de tip van de huisarts was: blijf kalm.

Nou, dat moet lukken dacht ik nog. In de heetste stormen blijf ik meestal verrassend kalm. Tijdens drie bevallen kon ik met mijn ogen dicht mijn ritme vasthouden en door de helse pijnen ademen en de instructies van de verloskundige volgen. Ik kan me concentreren op mijn ademhaling en ook mediteren is mij niet vreemd. Met een positief gevoel vertrok ik, licht zenuwachtig, naar het ziekenhuis.

Eerst werd er nogmaals kort uitgelegd wat er zou gaan gebeuren en toen begonnen we. Een drietal pufjes spray werd in mijn keel gespoten, daarvan moest ik al kokhalzen. Dat begon goed. Blijven ademen dacht ik. Blijf kalm! De spray zorgde voor een licht verdoofd gevoel en slikken ging al moeilijker, terwijl dat nu juist van belang was. Toen moest ik op mijn linkerzij gaan liggen, een bijtring in zodat ik dat draad niet kapot zou bijten en de slang werd ingebracht. Ik had mijn bril afgedaan en ogen gesloten. Blijf kalm, dacht ik. De slang ging mijn keel in en langs mijn huig en onmiddellijk voelde het alsof ik gewurgd werd. Ik moest kokhalzen en slikken. Speeksel werd in een raptempo aangemaakt en het kokhalzen ging over in braken. Blijf kalm werd er nu om me heen gezegd. De tranen spoten uit mijn ogen. Ik kreeg het benauwd en ik lette helemaal niet meer op mijn adem. Gelukkig stond er een vrouw naast me met een doekje me bemoedigende woorden toe te spreken, maar toch raakte ik totaal in paniek. Geen rust en al helemaal niet kalm.

Na tien minuten kwam ik weer buiten en moest even bijkomen. Mijn man keek me geschrokken aan. “En?” vroeg hij. Ik wist niet wat ik moest zeggen. Het enige wat er uitkwam was: ik was niet kalm.

Nu kijk ik terug op deze ervaring en heb ik diep respect voor de vrouw die mijn tranen en braaksel opruimde. Zij doet dit werk dag in dag uit. Zij blijft kalm voor anderen. Zonder haar had ik het niet gered. Het is nu avond. De dag is alweer bijna om, het moment is weer voorbij en voor het eerst vandaag voel ik me weer kalm.

Auteur: schrijfbianca

Ik schrijf, dus ik ben.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s