Week

Wat een week was het. Het begon met een overvolle agenda op mijn werk. Vervolgens naar het ziekenhuis om een bed onder te braken en er achter te komen dat ik een maagbreuk heb. Het kon nog erger: Donald Trump president van de Verenigde Staten. Dan de intocht van Sinterklaas, waarvoor een noodbevel en een noodverordening nodig bleken te zijn.

De regen die maar met bakken uit de lucht kwam vallen, een mega tak die ons dak van de uitbouw wist te bereiken en ons opzadelde met een hoop schade. Daarbij de ontsnapping aan een brand vanwege doorgesmolten elektriciteitsdraden. Een kat die de hal aan een onderzoek had onderworpen en zich een nieuwe kattenbak voorstelde.

Ik mag natuurlijk niet dat éne afdelingshoofd vermelden. Hij liet zich via email schandelijk en ongenuanceerd uit over mij en een collega zonder dat hij onderzoek had gedaan, laat staan bij ons het een en ander had nagevraagd. Ik wist niet eens waar het over ging. Ook de hormonen die deze week hoogtij vierden en gierden in mijn lichaam zijn uiteraard vermeldingswaardig.

Ook wil ik nog stil staan bij de kinderen die tijdens de intocht pepernoten naar de muzikanten bleven gooien en alle omstanders die daar niets over zeiden. Die kinderen die kleintjes omver duwden om zelf vooraan te staan bij een spelletje waar ze ogenschijnlijk veel te groot voor waren en als laatste die kinderen altijd maar weer rotzooi wilden trappen. Ik neem ze niets kwalijk, maar de ouders die erbij hoorden des te meer.

Kijk ik nu terug op een nare, slechte week? Nee, helemaal niet. Dat van Donald Trump blijft wel aan me knagen, maar verder kijk ik om me heen en zie twee lieve kinderen die een paar handjes pepernoten hebben gescoord en dan de Pieten links laten liggen, want “we hebben wel genoeg pepernoten mamma.” De houtkachel heeft overuren gemaakt in het huis en de kaarsen zorgen voor extra warmte. Ik lees een bijzonder boek, Het evenwicht van Martin Bril. Mijn vrienden zijn weer veilig thuis na een paar dagen Rome, mijn kind zwemt bijna af voor haar A-diploma, mijn brandend maagzuur verstopt zich (tijdelijk) en als klap op de vuurpijl staat er op dit moment voor me een vader die zo veel van zijn kinderen houdt dat hij zich heeft laten transformeren tot vrouw: bloesje aan, rokje rond de knieën, kralenketting om en alle nageltjes van zijn vingers in verschillende kleuren geverfd.

Het hoeft niet zo ingewikkeld te zijn. Soms geeft de grootste eenvoud het mooiste geluk.

Auteur: schrijfbianca

Ik schrijf, dus ik ben.

Eén gedachte over “Week”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s