Categorie: Blog

Al een tijdje voel ik een vorm van stilstand in mijn inspiratie. Het levensverhaal wat ik schrijf wil niet zo vlotten, gedichten stromen niet meer op papier en de cursus die ik volg ontvlucht ik.

Het is niet dat ik niets meemaak of in een of andere vorm van lamlendigheid ben beland (zoals voorheen wel eens gebeurde), maar er komt gewoon niet zo veel in me op. Een bepaalde vorm van rust geeft dat wel. Dat niet elk moment van de dag en vooral de nacht, de woorden door mijn hoofd razen om naar buiten te komen en een plekje op een vel opeisen.

Nu is het wel zo dat ik dit weekend een schrijfweekend heb gepland. Een weekend met 7 andere cursisten, waaronder een vriendin, waarin we begeleid en gestimuleerd worden om te dichten. Daar heb ik enorme zin in. Even helemaal afgezonderd te zijn en samen met andere woord-idioten te zitten en te schaven aan gedichten die geïnspireerd zijn op kunst. Twee vliegen in 1 klap, denk ik zo. Toch hoor ik vanuit een donker kamertje in mijn hoofd een stemmetje fluisteren: ‘wat als het nu niet komt?’ Het. De inspiratie. Dan staat een stevige rondborstige vrouw op die luidkeels in mijn hoofd rondbazuint: ‘En, wat dan nog? Het gaat zoals het gaat. Het komt zoals het komt’.

Wat een verschil met één van mijn eerste blogs. Mevrouw Kritiek is verworden tot klein miezerig en verschrompelt mannetje die in een  hoekje zit, af en toe nog iets durft te fluisteren, maar al snel de mond gesnoerd wordt door Mevrouw IK. Het van te voren verzinnen wat er allemaal kan mis gaan, slaat nergens op. Het van te voren zorgen maken, werkt verlammend. Het overdenken van wat moet, slaat elke vorm van inspiratie en spontaniteit dood. Wat komt dat komt en dat is goed. Nog een paar dagen zweten en dan komt het heerlijke afzonderen in een wereld vol kunst en woorden. We zien wel wat het oplevert. Wellicht nieuwe blogs.

Het is heet en het wordt nog heter. Voor de gemiddelde Nederlander voldoende gespreksstof dus. Het fascineert me altijd hoeveel Nederlanders over het weer kunnen praten. Weet je even niets te zeggen tegen iemand begin dan over het weer. Altijd goed. Een Gambiaan (ik ken er toevallig een paar) praat nooit over het weer. Het weer is daar altijd hetzelfde, soms een beetje meer wind en soms is het regenseizoen (wat trouwens niet altijd inhoudt dat het hele dagen regent, nee het regent dan af en toe en de temperatuur daalt maximaal vijf graden).

Zelf doe ik ook mee met het weerpraat. Van thuis uit meegekregen. Als ik het als psycholoog van de koude grond zou moeten inschatten dan is het weer, samen met voetbal, een grote verbindende factor in Nederland tussen mensen. Wil je dan ook sociaal bezig zijn, maar heb je daar eigenlijk geen zin in of talent voor, begin dan over het weer. Succes gegarandeerd.

Maar waar ik nu al een tijdje over pieker is het begrip “mooi weer”. Wat is dat eigenlijk? Wanneer is het weer mooi en wanneer slecht, want over lelijk weer spreken niet veel mensen? Dit is dus een valkuil, want al ben je niet zo sociaal vaardig en je neemt een keer de stap om een praatje te beginnen over het weer en je roept dan langs de neus weg: ‘wat een verschrikkelijke hitte zeg, voor mij mag het morgen gaan regenen’, dan sodemieter je zo van de sociale ladder als je een zonaanbidder treft. Of als het dan eens een keer buiten wit bedekt is en jij hebt geploeterd met de auto om naar je werk te komen en weer op tijd op het schoolplein te staan en je treft een moeder en stort je hart uit in de trant van: ‘wat een klote sneeuw. Ik glijd met de auto alle kanten uit. Ik wil dat het gaat dooien’. Ook dan heb je kans om een tijdje genegeerd te worden als je net een liefhebber van het witte goud treft die jaarlijks in Oostenrijk van de zwarte piste zwiert.

Met andere woorden, het weer is een bruikbaar onderwerp, maar wees voorzichtig. Bekijk je beoogd gesprekspartner eerst van een afstand, lees de lichaamstaal en zie je dat diegene staat te puffen, vraag wat ze van het weer vindt. Komt dat overeen met je eigen gevoelens ga ervoor en lucht je hart, zo niet mompel dan iets en maak je uit de voeten. En voor nu sluit ik de laptop, want die is overduidelijk oververhit geraakt evenals zijn bedienster.

Het niet meer elke dag bloggen geeft een apart gevoel. Een gevoel dat ik niet goed kan omschrijven. In het gevoel zit een vorm van rusteloosheid, maar ook van rust. Lekker tegenstrijdig dus, zoals zo veel in mijn hoofd en leven is. Aan de ene kant gedij ik goed met structuur en discipline, aan de andere kant houd ik ervan de teugels te laten vieren en simpelweg te doen wat in me opkomt. Best lastig om in deze twee uitersten balans te vinden.

En zo is het met veel onderwerpen in mijn leven of gedachten of gevoelens. Regelmatig verkeren die zaken in disbalans omdat de twee kanten vaak extreem van elkaar verschillen. Dan lijkt het alsof ik het mezelf hopeloos moeilijk maak, maar volgens mij zit ik gewoon zo in elkaar.

Van de week heb ik een vervolgcursus gegeven aan niet juristen over juridische aangelegenheden. De cursus werd met wisselend enthousiasme ontvangen. Vier groepen van circa dertig mensen per groep zag ik voorbij komen. Eén dame die ik ken zat in groep twee. Ze zat op de eerste rij en de sessie die zij volgde was na de lunch. Na de eerste minuten van de cursus zag ik haar armen pontificaal strak om haar lichaam gebonden, ogen draaien en hoorde ik haar luid zuchten. Ook werd er breeduit gegeeuwd, waarschijnlijk een “after-lunch-dip”. Haar mobiel wekte meer interesse dan mijn verhaal. Dat kan uiteraard. Ik kan me voorstellen dat niet iedereen warm loopt voor een juridisch verhaal, maar mijn collega en ik probeerden het zo luchtig mogelijk te brengen. De rest van de groep pakte het verhaal goed op en er ontstonden interessante discussies naar aanleiding van vragen en voorbeelden die langs kwamen. Toch intrigeerde deze dame me. Een scala aan emoties trokken aan me voorbij. Eerst was ik boos, daarna werd ik verbolgen en nadat ik haar strak had aankeken voelde ik empathie. In hoeverre ken ik haar nu echt? Niet. Ik heb haar een paar keer ontmoet en elke keer had ze deze negatieve houding. Haar leidinggevende gaf aan mij aan dat ze “gewoon” zo in elkaar zit. Natuurlijk is dat niet gericht op mij, maar ik reageerde uit een reflex van het verleden: iedereen moet het leuk hebben want anders komt er gedoe en dat willen we niet. Bewaar de lieve vrede in godsnaam.

Ook hierin zie ik de tegenstrijdigheid: aan de ene kant wil ik dat mensen blij en gelukkig zijn en wil ik daar mijn steentje aan bijdragen en wil ik gedoe en ellende voorkomen, en aan de andere kant denk ik: zoek het lekker uit: heb je geen zin in mijn verhaal, luister dan niet. Vind je me niet aardig, dan toch niet. Prima. Ook schuw ik confrontaties niet.

Het toverwoord “balans” is waarschijnlijk de les in mijn leven. Balans is afgeleid van balanceren en zodra ik op een been sta hel ik de ene kant meer naar links en de andere kant bungel ik naar rechts. Proberen niet te vallen is de kunst en als je wel valt dan sta je weer op om opnieuw op de evenwichtsbalk van het leven te stappen.

Tv kijken zoals we dat kenden toen we opgroeiden bestaat niet meer. De wijze van tv kijken is echt veranderd door de komst van digitale tv en zenders zoals HBO en Netflix. Niet alle digitale ontwikkelingen juich ik toe, maar deze wel. Ik vind het prettig om series, films of documentaires te kijken wanneer ik het wil. Het aanbod is groot en divers.

Laatst was ik uitermate lui en lag in mijn eentje lusteloos op de bank. Kinderen lagen op bed en manlief was aan het werk. Ik snuffelde wat op Netflix en stuitte op een documentaire over de Amerikaanse vrouwenbeweging. Mijn nieuwsgierigheid was gewekt. De documentaire bracht mooi de strijd die vrouwen in de jaren zestig van de vorige eeuw hebben gevoerd voor gelijke rechten in beeld. De strijd die nog steeds niet heeft geresulteerd in volwaardige gelijkheid met onze penisdragende medemens en de strijd waar ik vandaag de dag en alle vrouwen met mij in het Westen de vruchten van plukken.

Dus lezende dames en heren hier komt een tip. Kijk eens naar de documentaire “She is beautiful when She is angry” en bedenk eens voor jezelf welke plaats je inneemt op de feministische meetlat. Ik heb door de documentaire in ieder geval voldoende stof tot nadenken gekregen en ben de dames die de weg voor mij geplaveid hebben dankbaar.

Mijn blog heeft sinds kort ernstige concurrentie gekregen. De afspraak die ik begin dit jaar met mezelf maakte, staat ter discussie. Elke dag een blog schrijven gaat waarschijnlijk niet meer lukken en dat vind ik niet erg, want wat ervoor in de plaats komt geeft me net zo veel voldoening. Het is wel heel bijzonder, want normaal zou ik het nooit in mijn hoofd halen dit te doen. Ik had een enorme afkeer, maar sinds donderdag ben ik om. Wat nu precies de oorzaak is van deze omslag, weet ik niet. Ik kan de vinger er niet op leggen. Ik weet wel het moment dat het duidelijk werd dat ik dit wilde gaan doen. Zondag, in de auto naar het bos.

Het kriebelde al langer en tijdens de vakantie gingen mijn ogen open. Het kon zo niet langer. Ik voelde sleur, ik voelde lamlendigheid en ik was ontevreden. De keuze om hier niet langer in te blijven hangen was snel gemaakt, nu ik voel dat dit het moment is. De veertig is bereikt en als ik de omslag wil maken moet het nu gaan gebeuren. Manlief begreep het en steunt me er in, ook al betekent het dat hij moet inleveren in aandacht en mij nu moet delen.

Zondag nam ik het besluit en donderdag ging ik over tot de vervolgactie. Want het is leuk om allerlei besluiten te nemen, maar als je er niets mee doet dan slaat het besluit ook helemaal nergens op. Dat zien we in de politiek al vaak genoeg. Gelukkig ben ik een mens die weet van doorpakken dus hup, ik nam een paar uurtjes vrij en vertrok met manlief naar Antwerpen. Daar zou ik haar, of zou ik toch voor een man kiezen, vinden. Ik wilde een stoer type, stevig, robuust met uitstraling en aantrekkingskracht. Hij of misschien wel zij, moest mij kunnen dragen en vooral mij naar grote hoogten kunnen brengen. Wij moesten samen kunnen pieken, het liefst kort en krachtig. Na het uitproberen van een paar aantrekkelijke exemplaren was ik er uit: een aquablauw met roze model zou het worden.

Vol trost reden we naar huis met in de auto mijn nieuwe aanwinst. Mijn ticket naar een fitte toekomst: mijn gloednieuwe, superdeluxe mountainbike. ’s Avonds probeerde ik hem (dat vind ik toch fijner) uit en sindsdien zijn we onafscheidelijk en ontmoeten we elkaar elke dag voor een ritje. Ik vlieg door de polder, ontwijk alle mugjes die op mijn gezicht een plaatsje proberen te bemachtigen en fiets mijn kop leeg. Zalig. Dus beste lezer, mocht ik een dagje overslaan met een bericht op deze blog, wees niet getreurd en volg mijn voorbeeld. Pak de fiets en maak die kop leeg en geniet ondertussen van het mooie vlakke land.

Ons gezin is uitgebreid en ik had niet verwacht dat er ooit een moment zou komen dat ik een blog zou gaan besteden aan een kat, maar vandaag is het ongelooflijke realiteit geworden. Ik moet gewoon schrijven over Tinus. De kat die nu 4 maanden is, waarvan 2 weken deel uitmakend van ons gezin en er net voor gezorgd heeft dat mijn hele blog de digitale prullenmand in is verdwenen. Die kat die het voortdurend voorzien heeft op mijn tenen, vingers en pennen. Hij eet mijn bloem op, springt op tafel en gooit een beker water omver (ik was eindelijk op het punt gekomen dat mijn kinderen dat niet meer dagelijks deden) en hij eet mijn veters op. Tinus kan niet stil zitten, al helemaal niet voor een foto en vindt alles even boeiend. Of het nu een stukje karton is, een vlieg, een mier, een ballon, een kussen, een tijdschrift of een hagelslagje. Alles is nieuw en moet betast en onderzocht worden met veel horten, stoten en vallen.

Hij jaagt op balletjes en bespringt touwtjes. Als een echte tijger loopt hij over tafel en stort zich op mijn toetsenbord. Hij kan ontzettend stinken, poept als een volwassen en door de wol geverfde kater en kan net zoveel eten, wat uiteraard de hoeveelheid poep vervolgens weer verklaard. Soms loopt hij zo snel voor mijn voeten en door mijn benen dat ik mijn evenwicht verlies en me nog net op tijd aan het aanrecht kan klampen alvorens op mijn gezicht te gaan. Hij probeert te brullen als een leeuw, maar klinkt als een chipmunk, ik gok op Theodore.

En alles, nou ja bijna alles vind ik leuk aan hem. Als hij me om zes uur in de ochtend bespringt waardoor ik wakker schrik vind ik hem even iets minder. Hij herinnert me aan vrolijkheid, onbevangenheid en aan ontdekkingsreizen die ik als volwassene veel te weinig meer onderneem. Als hij ’s avonds uit bed uitgeput op me neerstort om te gaan slapen dan ontroert me dat. Het is zo een prettige energie erbij in huis. Hij is dol op de kinderen, vooral de oudste en dat maakt dat we voelen dat Tinus een deel van ons gezin vormt.

De liefde tussen oudste zus, poes Pippie, is nog in een voorzichtige en verkennende fase, maar als Tinus zich zo onbevangen blijft open stellen kan het niet anders dan dat zij ook betoverd raakt van zijn charme. Dus via deze blog wil ik Tinus welkom heten in ons gezin en de wereld (althans die enkele lezer van deze blog) laten weten dat ons gezin is uitgebreid. Moeder en kind maken het goed en wilt u op bezoek komen, graag eerst even bellen.

Beelden die me bij zijn gebleven van de vakantie in Frankrijk en die ik wil bewaren:

• vastgeplakte wimpers van het onder water zwemmen door Rika
• rode wangen van Cato en aan haar hoofd geplakte haren door het springen op de springkussens
• Le Mont St. Michel in de nacht: de zon die zakt en de volle maan die opkomt
• Markten vol mossels, kreeften en andere onbekende vissen die me met lege ogen aanstaren
• luiken voor ogenschijnlijk vervallen huizen, maar niets is zoals het lijkt
• de lampjes in de tent en de vraag van de dag: welke vind jij het aller mooiste?
• Sien die elke ochtend komt ontbijten en restjes croissant tussen onze tenen wegpikt
• de kampeerplek die rust uitstraalt en koelte biedt
• de tuinman die elke dag zijn groene vingers aan het werk zet om de camping om te toveren tot een waar paradijs
• het chateau: staat fier rechtop, maar is ook een tikje vervallen. De charme straalt er van af en de vraag popt op: wat heeft dit gebouw allemaal meegemaakt?
• behaarde mannen in het zwembad en het besef dat de wereld zo veel mooier is met kleren aan
• afgebladderde nagellak op mini teentjes
• de megasupermarkt waar een allesoverheersende en afstotelijke lucht hangt dat je snel naar buiten wil rennen en daardoor te weinig boodschappen meeneemt zodat je morgen weer naar binnen moet
• St. Malo en in de rij staan voor een parkeerplaats, zelfs de parkeerengel zag het even niet meer zitten
• manlief achter de skottelbraai
• boeken, boeken en boeken: de eenvoud van het leven. Lezen is genoeg.

Vandaag nam ik afscheid van een dierbare. Gewoon aan de keukentafel. Nou ja gewoon? Het was heel erg heftig. De tranen vloeiden rijkelijk en alsof er een pact was gesloten deed de regen de hele dag mee. Tranen binnen en tranen buiten. De onvoorstelbare strijd die ze heeft geleverd, is niet in woorden te vatten. Ik kwam thee drinken en wist dat dit waarschijnlijk de laatste keer zou zijn dat ik haar zou zien. Zeker weten doe ik het niet, want ze voert al zes jaar een strijd en misschien leeft ze nog als ik terug kom van vakantie.

Ik voelde dat ik al een tijdje om het afscheid zat heen te dwalen. Ik wilde er niet aan, maar nu kwam het besef opeens dat ik nog direct en in persoon afscheid kon nemen. Straks was ik misschien te laat of zou ik geen contact meer hebben. Dus toog ik door de regen vanochtend naar haar toe. Haar man en dochter waren ook thuis en onze kinderen gingen ook mee. De sfeer was luchtig. Er werd gebabbeld over de vouwwagen, over het plaatse Veere -en dan vooral over het feit dat heel Nederland er heen gaat, maar niemand wil toegeven dat het hele plaatsje eigenlijk geen reet voorstelt- en over de kinderen. Na twee kopjes thee was het tijd om te vertrekken. Ik trok mijn jas aan en liep naar haar toe. Gaf haar een kus op haar wang en zei “hou je taai. Ik hoop je na de vakantie weer te zien.” Daaraan voegde ik toe: “maar als je wilt gaan, dan moet je gaan. Ik begrijp dat en zal je nooit vergeten.” Die hakte er in. Tranen vlogen alle kanten op en zij hapte naar adem. Ze kan niet meer praten en liet de computer aan het woord. Met haar ogen toetste zorgvuldig haar woorden in. “Je bent een lieve meid, altijd geweest. Altijd gezellig kletsen. Nog bedankt voor je mooie gedicht. Ik ga mijn best doen om het zo lang mogelijk vol te houden.”

Daar stond ik dan. Met mijn jas aan, op mijn sokken in haar keuken. Arm om haar heen. Snot en kwijl van haar gezicht poetsen. Haar man moest voortdurend haar kaak terug duwen, omdat die bij hevig huilen uit de kom schiet. Afscheid nemen van een dierbare is vreselijk. De wijze waarop wij daar stonden en zaten was surrealistisch. Ik kreeg het in mijn hoofd niet aan elkaar geknoopt. Mijn hoofd tolde er van. Snot bleef komen en het liefste wilde ik op de grond vallen van de pijn. Het doet zo ontzettend veel pijn om iemand zo te zien lijden.

Dat is het leven. Geen zoetsappige gedichten, geen rozengeur en maneschijn. Nee, keihard leed dat je in de bek kijkt en uitdaagt. Hoe ga je met me om? Wat wil je nou? Je krijgt me toch niet weg. Dat zijn de momenten die er toe doen. Wat zeg je op zo een moment? Hoe uit je je gevoelens?

Op de fiets terug naar huis voelde ik dat er iets bijzonders was gebeurd tussen twee mensen. Dat voelde goed. De tranen gleden mee met de regen naar de afvoer. De pijn bleef. Na een moment van ontspanning nam ik de kinderen mee naar de supermarkt. Er moest nog wat boodschappen in huis gehaald worden. Ik liep wat verdwaasd en doelloos rond en in mijn ooghoek zag ik een arm de lucht in gaan. Daar zat ze in haar rolstoel, voortgeduwd door haar dochter die naar me zwaaide. Na het afscheid zagen we elkaar weer in de supermarkt. Hoe surrealistisch wil je het hebben opgediend? Ook dat is weer het leven.