Evenwichtsbalk

Het niet meer elke dag bloggen geeft een apart gevoel. Een gevoel dat ik niet goed kan omschrijven. In het gevoel zit een vorm van rusteloosheid, maar ook van rust. Lekker tegenstrijdig dus, zoals zo veel in mijn hoofd en leven is. Aan de ene kant gedij ik goed met structuur en discipline, aan de andere kant houd ik ervan de teugels te laten vieren en simpelweg te doen wat in me opkomt. Best lastig om in deze twee uitersten balans te vinden.

En zo is het met veel onderwerpen in mijn leven of gedachten of gevoelens. Regelmatig verkeren die zaken in disbalans omdat de twee kanten vaak extreem van elkaar verschillen. Dan lijkt het alsof ik het mezelf hopeloos moeilijk maak, maar volgens mij zit ik gewoon zo in elkaar.

Van de week heb ik een vervolgcursus gegeven aan niet juristen over juridische aangelegenheden. De cursus werd met wisselend enthousiasme ontvangen. Vier groepen van circa dertig mensen per groep zag ik voorbij komen. Eén dame die ik ken zat in groep twee. Ze zat op de eerste rij en de sessie die zij volgde was na de lunch. Na de eerste minuten van de cursus zag ik haar armen pontificaal strak om haar lichaam gebonden, ogen draaien en hoorde ik haar luid zuchten. Ook werd er breeduit gegeeuwd, waarschijnlijk een “after-lunch-dip”. Haar mobiel wekte meer interesse dan mijn verhaal. Dat kan uiteraard. Ik kan me voorstellen dat niet iedereen warm loopt voor een juridisch verhaal, maar mijn collega en ik probeerden het zo luchtig mogelijk te brengen. De rest van de groep pakte het verhaal goed op en er ontstonden interessante discussies naar aanleiding van vragen en voorbeelden die langs kwamen. Toch intrigeerde deze dame me. Een scala aan emoties trokken aan me voorbij. Eerst was ik boos, daarna werd ik verbolgen en nadat ik haar strak had aankeken voelde ik empathie. In hoeverre ken ik haar nu echt? Niet. Ik heb haar een paar keer ontmoet en elke keer had ze deze negatieve houding. Haar leidinggevende gaf aan mij aan dat ze “gewoon” zo in elkaar zit. Natuurlijk is dat niet gericht op mij, maar ik reageerde uit een reflex van het verleden: iedereen moet het leuk hebben want anders komt er gedoe en dat willen we niet. Bewaar de lieve vrede in godsnaam.

Ook hierin zie ik de tegenstrijdigheid: aan de ene kant wil ik dat mensen blij en gelukkig zijn en wil ik daar mijn steentje aan bijdragen en wil ik gedoe en ellende voorkomen, en aan de andere kant denk ik: zoek het lekker uit: heb je geen zin in mijn verhaal, luister dan niet. Vind je me niet aardig, dan toch niet. Prima. Ook schuw ik confrontaties niet.

Het toverwoord “balans” is waarschijnlijk de les in mijn leven. Balans is afgeleid van balanceren en zodra ik op een been sta hel ik de ene kant meer naar links en de andere kant bungel ik naar rechts. Proberen niet te vallen is de kunst en als je wel valt dan sta je weer op om opnieuw op de evenwichtsbalk van het leven te stappen.

 

 

Auteur: schrijfbianca

Ik schrijf, dus ik ben.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s