Concurrentie

Mijn blog heeft sinds kort ernstige concurrentie gekregen. De afspraak die ik begin dit jaar met mezelf maakte, staat ter discussie. Elke dag een blog schrijven gaat waarschijnlijk niet meer lukken en dat vind ik niet erg, want wat ervoor in de plaats komt geeft me net zo veel voldoening. Het is wel heel bijzonder, want normaal zou ik het nooit in mijn hoofd halen dit te doen. Ik had een enorme afkeer, maar sinds donderdag ben ik om. Wat nu precies de oorzaak is van deze omslag, weet ik niet. Ik kan de vinger er niet op leggen. Ik weet wel het moment dat het duidelijk werd dat ik dit wilde gaan doen. Zondag, in de auto naar het bos.

Het kriebelde al langer en tijdens de vakantie gingen mijn ogen open. Het kon zo niet langer. Ik voelde sleur, ik voelde lamlendigheid en ik was ontevreden. De keuze om hier niet langer in te blijven hangen was snel gemaakt, nu ik voel dat dit het moment is. De veertig is bereikt en als ik de omslag wil maken moet het nu gaan gebeuren. Manlief begreep het en steunt me er in, ook al betekent het dat hij moet inleveren in aandacht en mij nu moet delen.

Zondag nam ik het besluit en donderdag ging ik over tot de vervolgactie. Want het is leuk om allerlei besluiten te nemen, maar als je er niets mee doet dan slaat het besluit ook helemaal nergens op. Dat zien we in de politiek al vaak genoeg. Gelukkig ben ik een mens die weet van doorpakken dus hup, ik nam een paar uurtjes vrij en vertrok met manlief naar Antwerpen. Daar zou ik haar, of zou ik toch voor een man kiezen, vinden. Ik wilde een stoer type, stevig, robuust met uitstraling en aantrekkingskracht. Hij of misschien wel zij, moest mij kunnen dragen en vooral mij naar grote hoogten kunnen brengen. Wij moesten samen kunnen pieken, het liefst kort en krachtig. Na het uitproberen van een paar aantrekkelijke exemplaren was ik er uit: een aquablauw met roze model zou het worden.

Vol trost reden we naar huis met in de auto mijn nieuwe aanwinst. Mijn ticket naar een fitte toekomst: mijn gloednieuwe, superdeluxe mountainbike. ’s Avonds probeerde ik hem (dat vind ik toch fijner) uit en sindsdien zijn we onafscheidelijk en ontmoeten we elkaar elke dag voor een ritje. Ik vlieg door de polder, ontwijk alle mugjes die op mijn gezicht een plaatsje proberen te bemachtigen en fiets mijn kop leeg. Zalig. Dus beste lezer, mocht ik een dagje overslaan met een bericht op deze blog, wees niet getreurd en volg mijn voorbeeld. Pak de fiets en maak die kop leeg en geniet ondertussen van het mooie vlakke land.

 

Auteur: schrijfbianca

Ik schrijf, dus ik ben.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s