Tinus

20160903_191202

Ons gezin is uitgebreid en ik had niet verwacht dat er ooit een moment zou komen dat ik een blog zou gaan besteden aan een kat, maar vandaag is het ongelooflijke realiteit geworden. Ik moet gewoon schrijven over Tinus. De kat die nu 4 maanden is, waarvan 2 weken deel uitmakend van ons gezin en er net voor gezorgd heeft dat mijn hele blog de digitale prullenmand in is verdwenen. Die kat die het voortdurend voorzien heeft op mijn tenen, vingers en pennen. Hij eet mijn bloem op, springt op tafel en gooit een beker water omver (ik was eindelijk op het punt gekomen dat mijn kinderen dat niet meer dagelijks deden) en hij eet mijn veters op. Tinus kan niet stil zitten, al helemaal niet voor een foto en vindt alles even boeiend. Of het nu een stukje karton is, een vlieg, een mier, een ballon, een kussen, een tijdschrift of een hagelslagje. Alles is nieuw en moet betast en onderzocht worden met veel horten, stoten en vallen.

Hij jaagt op balletjes en bespringt touwtjes. Als een echte tijger loopt hij over tafel en stort zich op mijn toetsenbord. Hij kan ontzettend stinken, poept als een volwassen en door de wol geverfde kater en kan net zoveel eten, wat uiteraard de hoeveelheid poep vervolgens weer verklaard. Soms loopt hij zo snel voor mijn voeten en door mijn benen dat ik mijn evenwicht verlies en me nog net op tijd aan het aanrecht kan klampen alvorens op mijn gezicht te gaan. Hij probeert te brullen als een leeuw, maar klinkt als een chipmunk, ik gok op Theodore.

En alles, nou ja bijna alles vind ik leuk aan hem. Als hij me om zes uur in de ochtend bespringt waardoor ik wakker schrik vind ik hem even iets minder. Hij herinnert me aan vrolijkheid, onbevangenheid en aan ontdekkingsreizen die ik als volwassene veel te weinig meer onderneem. Als hij ’s avonds uit bed uitgeput op me neerstort om te gaan slapen dan ontroert me dat. Het is zo een prettige energie erbij in huis. Hij is dol op de kinderen, vooral de oudste en dat maakt dat we voelen dat Tinus een deel van ons gezin vormt.

De liefde tussen oudste zus, poes Pippie, is nog in een voorzichtige en verkennende fase, maar als Tinus zich zo onbevangen blijft open stellen kan het niet anders dan dat zij ook betoverd raakt van zijn charme. Dus via deze blog wil ik Tinus welkom heten in ons gezin en de wereld (althans die enkele lezer van deze blog) laten weten dat ons gezin is uitgebreid. Moeder en kind maken het goed en wilt u op bezoek komen, graag eerst even bellen.

Auteur: schrijfbianca

Ik schrijf, dus ik ben.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s