Auteur: schrijfbianca

Ik weet niet goed wat er aan de hand is, maar sinds een paar weken voelt de maandag aan als de maandag, dinsdag, woensdag en donderdag ineen. Wat gebeurt er toch? Op mijn werk voel ik me op de maandagen om 11 uur in de ochtend alsof de week alweer bijna voorbij is. En dan moeten we nog pas op gang komen. Collega’s hebben behoefte om al hun problemen en vragen te delen op maandag. Afspraken worden allemaal gepropt in die maandag. Alsof de rest van de week niet meetelt.

Vandaag was het toppunt van de hectische maandag. Ik vraag me al lang niet meer af waarom sommige dagen een kleur hebben meegekregen. Blauw is bij uitstek de kleur van mijn maandag. En dan niet die mooie indigokleur blauw. Nee, dat blauw van een afstervend been. Zwart/paars, verstikkend afstervend blauw. Misschien wat overdreven. Ik geef het toe, maar ohhhh die maandag is bijna niet te doen.

Normaal vind ik thuis nog wat tegenwicht. Dan kom ik binnenstormen en staat er een liefhebbende echtgenoot te koken, kindjes die op me afkomen stormen en me overladen met kusjes en de geur van veiligheid en rust die over me heen spoelt. Niet vandaag. Vandaag was het ook thuis maandag. Kinderen die niet wilden eten (kind 1: ik heb buikpijn, kind 2: ik ook, kind 1: maar ik heb echt buikpijn, kind 2: ja, ik ook), geen manlief die de heerlijkste gerechten voorschotelt en een buurman die buiten in de tuin aan het klussen is en de bel niet hoort zodat ik mijn pakketje niet kan afhalen. Ik meet mijn hartslag en kom uit op een score van 101 slagen per minuut. Dat is voor iemand met een extreem lage hartslag (gemiddeld 55 per minuut) heeeeel hoog. Dus er zit niets anders op dan te gaan zitten. Adem in, adem uit. Ook deze maandag gaat weer voorbij (geleerd van de pufklas: ook deze wee gaat weer voorbij) en te bedenken dat morgen het allemaal beter wordt of misschien is het dan black Tuesday. Wie weet.

Vandaag wil ik schrijven over iets waar ik liever niet over schrijf. Ook praat ik er niet graag over. Is het schaamte? Misschien voor een deel wel. Soms doe ik of ik er niet mee bezig is. En eigenlijk is dat ook wel in bepaalde perioden, maar nu zit ik er weer mee. De afgelopen 8 jaar schommelt mijn gemoed in het spectrum van: “ach je leeft toch maar één keer, wat kan mij het schelen” naar “dit kan zo niet langer doorgaan, hier moet ik iets aan doen”. Waar het over gaat? Over datgene waar het bij zoveel vrouwen over gaat. Mijn figuur.

Ik ben al jaren te zwaar. Niet dramatisch veel, maar genoeg om me bij vlagen doodongelukkig te voelen. Eten beheerst een groot deel van mijn leven, vooral de gedachte daaraan. Ik geef toe, heb zwak vlees en vind alles lekker. Alle excuses die er zijn ken ik en gebruik ik. Verstandelijk, rationeel, weet ik waar het aan ligt en vooral hoe je moet afvallen, maar emotioneel en hormonaal sla ik geregeld door waardoor die paar zwaarbevochten kilo’s met een noodgang weer aan die dijen geplakt zitten.

Het vreemde is dat ik vaak pas op een foto of (erger nog) bewegend beeld zie dat ik veel dikker ben dan ik in mijn hoofd denk te zijn. Ik heb een soort van omgedraaide anorexia, grap ik wel eens. Ik heb een veel slanker zelfbeeld dan in werkelijkheid de spiegel laat zien. Dat heb ik ook altijd al gehad met mijn lengte. Ik ben niet groot en toch heeft mijn geest een langer zelfbeeld gecreëerd dan werkelijk waar is.

Vandaag ben ik op een punt gekomen dat ik schrijf over mijn worsteling en dat is de eerste stap. Ik wil niet langer zo zwaar zijn. Ik wil niet meer dat mensen denken dat ik zwanger ben. Ohhh, wat was dat een heerlijke tijd trouwens. Ongegeneerd mijn buik uitzetten, want daar zat een levend wezen in en dan is zo een dikke buik opeens heel mooi en aaibaar.

Waar ik het meeste mee zit, is dat ik mezelf in badkleding of naakt onaantrekkelijk vind. Dat is heel wat om toe te geven aan mezelf. Ik spreek hardop uit dat ik mezelf zonder kleding niet mooi vind. Dat vind ik pijnlijk. Het gaat er mij niet om dat ik mezelf in een maat 36 kan hijsen. Nee, ik wil me fit, vrolijk en mooi voelen. Geen schaamte voor mezelf. Niet meer stiekem snaaien. Het is genoeg geweest. Op alle fronten heb ik een leuk leven. Ik ben gezegend met zo veel: man, kinderen, vrienden, zussie, werk, schrijven, huis, tuin, uitzicht, bed, spulletjes. Alles heb ik wat mijn hartje begeerd. Na jarenlange innerlijke emotionele strijd om de ballast van mijn verleden af te gooien is het nu tijd dit laatste rugzakje af te werpen. Het beeld van mijn ik bestaat al. Nu nog de bijpassende reflectie in de spiegel.

Ik las van de week een artikel in de krant en mijn professionele interesse werd gewekt. Het ging over bedrijven die functies vermengden en dat de desbetreffende gemeente dit toejuichte. Het gaat dan om bijvoorbeeld het winkelen en een wijntje drinken. Uit eten en kleding kopen. Vanuit diverse hoeken werd bezwaar gemaakt tegen deze vermenging. Dit alles viel me op, maar baarde me geen enkele onrust. Ook kwam er geen andere emotie bij me op. Totdat ik het volgende las. Een of andere adviseur vond vermenging van functies goed omdat je daardoor de ultieme (shop)-beleving creëerde.

Kortsluiting

Nu is het al langer aan de hand. Ik zie en hoor het overal. Alles is tegenwoordig een beleving. Wat vroeger een ervaring was is nu een beleving. We hebben naast de borstvoedingspolitie, de modepolitie, de eetpolitie, nu ook de belevingspolitie. Je kunt niet meer uit eten en lekker eten. Nee, je gaat dineren en verwent jezelf met een beleving. Je kunt niet meer gaan winkelen en eindeloos spijkerbroeken passen die met je maatje meer en je korte gestalte altijd moeilijk te vinden zijn waardoor je gefrustreerd met koffiekoeken thuis komt. Nee, je hebt een shop beleving. Het gaat erom dat je in de winkel ook je haar kunt laten doen of je tanden kunt nakijken of je nagels kunt bijpoetsen of een onsje boterhamworst kunt kopen. Alles in dienst van de beleving. Een wandeling in het bos waarbij je eikels zoekt en in de hondenpoep stapt wat je met een stokje uit je grove profielen probeert te peuteren is niet zomaar meer een wandeling. Nee, dat is een natuur-beleving. Nog een laatste dan: een kunstwerk bekijken, je vergapen op een Modiglini waarbij je in tranen geroerd bent, is geen museumbezoek meer. Nee, dat is een kunstzinnige-beleving en daar ga je dan eindeloos over blaten.

Ik word daar dus onpasselijk van. Vooral de eerste drie voorbeelden zijn in mijn optiek vormen van alledaagse bezigheden die via de woordkeuze “beleving” een absurde nieuwe lading krijgen. Een bijbehorende andere ergernis is dat je naast al die dingen te moeten “beleven” ook altijd maar gelukkig moet zijn en -hier komt tie- moet genieten. Dat kan niet. Moeten genieten is een contradictio in terminis. Het is innerlijk tegenstrijdig. Je kunt genieten niet opdringen en zo kun je beleven niet verplichten want zoals Van Dale terecht zegt “een beleving is een innerlijke ervaring”.

Dus doe mij nu alsjeblieft een plezier en stop met al die belevenissen. Nou ja, trouwens deze blog. Tja, het lezen daarvan is natuurlijk een echte…

Ik kan er lang of kort over schrijven, maar ik ben gegrepen door dit boek. Lees dit boek. Huiver. Verwonder. Schaamte. Liefde. Angst. Spanning.  Ongeloof. Onrecht. Moed. Het heeft alles. Lees dit boek en leer. Nog steeds actueel. Leer en heb lief, ook diegenen met een andere kleur.

Van de week kwam ik een leraar van mijn oude basisschool tegen. Hij liep met een groep mensen en was druk aan het vertellen.  Armen en benen deden mee. De groep keek hem aandachtig aan en ze luisterden naar zijn verhalen. De leraar in ruste was drukker dan ooit. Momenteel speelde hij de rol van gids. De groep mensen hadden allemaal ravenzwart haar en een licht bruine teint. Ze kwamen uit Syrië en Afghanistan.

Vluchtelingen. Echte vluchtelingen. Ik stond oog in oog met ze en maakte een praatje. Ze vonden alles mooi. De oude gebouwen. Het eten was ook mooi en het weer. Nou ja, best mooi maar vooral koud.

Geen moment voelde ik weerstand of angst. De mannen hadden me niet aangerand en riepen ook niet dat ik in naam van hun God dood moest. Een bijzondere ervaring die de werkelijkheid een stuk dichterbij bracht. Heel anders dan het nieuws of de krant. Echt contact met echte mensen. Hoe kort deze ontmoeting ook was het heeft veel betekent in mijn gevoelswereld.

Oudste dochter kwam vandaag thuis met een brief in haar rugzak. De jongste had dezelfde brief gekregen, maar sloeg er niet echt op aan. De oudste daarentegen wel. Ze had de hele brief bestudeerd, was vastberaden en ik het bezit van een plan. De brief had als kop “Uitnodiging”. Ik moest gelijk aan een kinderfeestje denken en hoorde mezelf zacht zuchten. Leuk hoor al die partijtjes, maar ik moet haast een extra agenda bij gaan houden voor al die afspraakjes.

Nee, deze uitnodiging was niet voor een feestje. Het was een uitnodiging van de Kunstkring. Ze organiseren tijdens de jaarlijkse kunstroute een musical waarin kinderen mee kunnen spelen. De musical wordt onder begeleiding in 1 dag ingestudeerd. Aan het einde van de dag geven alle kinderen samen met acteurs en dansers een stralend optreden, aldus de brief.

Oudste dochter was enthousiast, maar zag een obstakel en overwon deze met haar plan. Het gesprek ging als volgt:

Kind: Mam, ik wil graag meedoen, maar het kost 5 euro. Heb jij zo veel geld?
Ik: Het ziet er leuk uit. Ik denk dat het met die 5 euro wel goed moet komen.
Kind: Heb je echt 5 euro?
Ik: Ja lieverd, dat heb ik.
Kind: Weet je wat we kunnen doen?
Ik: Vertel…
Kind: Ik kan klusjes voor je doen en dan telkens 50 cent verdienen. Dan dek ik de tafel of ruim ik op of help je. Want ik heb die 5 euro wel in mijn spaarpot, maar dan is ineens al mijn geld op, want 5 euro is echt wel heel veel geld.
Ik: Dus je wil die 5 euro verdienen met klusjes?
Kind: Ja, heeeeeel graag. Ah mam, toe alsjeblieft, pleasssse.
Ik (lachen inhoudend): Nou vooruit dan maar.

Wat heerlijk als een kind nog zo onbevangen in het leven staat en hoe fijn is het dat een leerkracht ze op zulke fantastische ideeën brengt. Nu maar eens bedenken welke klussen ik wil laten doen. Ik zie een paar heerlijke weken voor me waarin een kleine Assepoester de ramen lapt, de vloeren dweilt, de was doet. kookt, boodschappen haalt, mij bedient met thee en koek en natuurlijk de nodige rug massages geeft. Wat is het toch fijn om kinderen te hebben…