Steeds

stuk gelopen in de straat
muren stappen strijdig
op haar af

het licht beneemt de adem
ze hoort in de verte
de toon van ontsnapping

steeds luider, luider

dan ineens is het stil
ze sluit haar ogen
kleuren prikken

haar neus bevangen
tollend op haar benen
rent ze weg

steeds sneller, sneller

armen grijpen haar vast
auto’s scheren haar tenen
schuren haar zenuwen

ogen gericht op de zijne
bloed raast door de aderen
een hap lucht ingeslikt

steeds meer, meer

waar zijn de zinnen
om tot te komen
zinnige zinnen om bij te bezinnen

zoekend loopt ze verder
op de stoep
hand geklemd in de ander

lopend naar het einde
van wat ze niet kent
weet en voelt

als het maar weg is

steeds verder, verder

 

Auteur: schrijfbianca

Ik schrijf, dus ik ben.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s