Voelen

al wat ze nog kan
is staren
glimlach geplakt
vast aan haar lippen

wat voelt ze nu

dat vraagt hij zich af
starend in
haar lege blik
pakt hij haar hand

maakt een grap
de glimlach verplaatst
geluid geeft bevestiging
maar de vraag blijft

wat voelt ze nu

woorden bieden geen hulp
blijven op afstand
zoek het maar uit
willen ze schreeuwen

toch blijft het stil
de glimlach vervaagt
als een schim
herinnert aan kleurige tijden

wat voelt ze nu

misschien wel niets
of juist alles, verstild
in het moment als in het
oog van de orkaan

hij laat haar met rust
ze komt wel weer terug
als het lawaai aanzwengelt
en de glimlach barst

ze voelt wat

Auteur: schrijfbianca

Ik schrijf, dus ik ben.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s