Beleving

Ik las van de week een artikel in de krant en mijn professionele interesse werd gewekt. Het ging over bedrijven die functies vermengden en dat de desbetreffende gemeente dit toejuichte. Het gaat dan om bijvoorbeeld het winkelen en een wijntje drinken. Uit eten en kleding kopen. Vanuit diverse hoeken werd bezwaar gemaakt tegen deze vermenging. Dit alles viel me op, maar baarde me geen enkele onrust. Ook kwam er geen andere emotie bij me op. Totdat ik het volgende las. Een of andere adviseur vond vermenging van functies goed omdat je daardoor de ultieme (shop)-beleving creëerde.

Kortsluiting

Nu is het al langer aan de hand. Ik zie en hoor het overal. Alles is tegenwoordig een beleving. Wat vroeger een ervaring was is nu een beleving. We hebben naast de borstvoedingspolitie, de modepolitie, de eetpolitie, nu ook de belevingspolitie. Je kunt niet meer uit eten en lekker eten. Nee, je gaat dineren en verwent jezelf met een beleving. Je kunt niet meer gaan winkelen en eindeloos spijkerbroeken passen die met je maatje meer en je korte gestalte altijd moeilijk te vinden zijn waardoor je gefrustreerd met koffiekoeken thuis komt. Nee, je hebt een shop beleving. Het gaat erom dat je in de winkel ook je haar kunt laten doen of je tanden kunt nakijken of je nagels kunt bijpoetsen of een onsje boterhamworst kunt kopen. Alles in dienst van de beleving. Een wandeling in het bos waarbij je eikels zoekt en in de hondenpoep stapt wat je met een stokje uit je grove profielen probeert te peuteren is niet zomaar meer een wandeling. Nee, dat is een natuur-beleving. Nog een laatste dan: een kunstwerk bekijken, je vergapen op een Modiglini waarbij je in tranen geroerd bent, is geen museumbezoek meer. Nee, dat is een kunstzinnige-beleving en daar ga je dan eindeloos over blaten.

Ik word daar dus onpasselijk van. Vooral de eerste drie voorbeelden zijn in mijn optiek vormen van alledaagse bezigheden die via de woordkeuze “beleving” een absurde nieuwe lading krijgen. Een bijbehorende andere ergernis is dat je naast al die dingen te moeten “beleven” ook altijd maar gelukkig moet zijn en -hier komt tie- moet genieten. Dat kan niet. Moeten genieten is een contradictio in terminis. Het is innerlijk tegenstrijdig. Je kunt genieten niet opdringen en zo kun je beleven niet verplichten want zoals Van Dale terecht zegt “een beleving is een innerlijke ervaring”.

Dus doe mij nu alsjeblieft een plezier en stop met al die belevenissen. Nou ja, trouwens deze blog. Tja, het lezen daarvan is natuurlijk een echte…

 

 

 

Auteur: schrijfbianca

Ik schrijf, dus ik ben.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s