Beeld

Vandaag wil ik schrijven over iets waar ik liever niet over schrijf. Ook praat ik er niet graag over. Is het schaamte? Misschien voor een deel wel. Soms doe ik of ik er niet mee bezig is. En eigenlijk is dat ook wel in bepaalde perioden, maar nu zit ik er weer mee. De afgelopen 8 jaar schommelt mijn gemoed in het spectrum van: “ach je leeft toch maar één keer, wat kan mij het schelen” naar “dit kan zo niet langer doorgaan, hier moet ik iets aan doen”. Waar het over gaat? Over datgene waar het bij zoveel vrouwen over gaat. Mijn figuur.

Ik ben al jaren te zwaar. Niet dramatisch veel, maar genoeg om me bij vlagen doodongelukkig te voelen. Eten beheerst een groot deel van mijn leven, vooral de gedachte daaraan. Ik geef toe, heb zwak vlees en vind alles lekker. Alle excuses die er zijn ken ik en gebruik ik. Verstandelijk, rationeel, weet ik waar het aan ligt en vooral hoe je moet afvallen, maar emotioneel en hormonaal sla ik geregeld door waardoor die paar zwaarbevochten kilo’s met een noodgang weer aan die dijen geplakt zitten.

Het vreemde is dat ik vaak pas op een foto of (erger nog) bewegend beeld zie dat ik veel dikker ben dan ik in mijn hoofd denk te zijn. Ik heb een soort van omgedraaide anorexia, grap ik wel eens. Ik heb een veel slanker zelfbeeld dan in werkelijkheid de spiegel laat zien. Dat heb ik ook altijd al gehad met mijn lengte. Ik ben niet groot en toch heeft mijn geest een langer zelfbeeld gecreëerd dan werkelijk waar is.

Vandaag ben ik op een punt gekomen dat ik schrijf over mijn worsteling en dat is de eerste stap. Ik wil niet langer zo zwaar zijn. Ik wil niet meer dat mensen denken dat ik zwanger ben. Ohhh, wat was dat een heerlijke tijd trouwens. Ongegeneerd mijn buik uitzetten, want daar zat een levend wezen in en dan is zo een dikke buik opeens heel mooi en aaibaar.

Waar ik het meeste mee zit, is dat ik mezelf in badkleding of naakt onaantrekkelijk vind. Dat is heel wat om toe te geven aan mezelf. Ik spreek hardop uit dat ik mezelf zonder kleding niet mooi vind. Dat vind ik pijnlijk. Het gaat er mij niet om dat ik mezelf in een maat 36 kan hijsen. Nee, ik wil me fit, vrolijk en mooi voelen. Geen schaamte voor mezelf. Niet meer stiekem snaaien. Het is genoeg geweest. Op alle fronten heb ik een leuk leven. Ik ben gezegend met zo veel: man, kinderen, vrienden, zussie, werk, schrijven, huis, tuin, uitzicht, bed, spulletjes. Alles heb ik wat mijn hartje begeerd. Na jarenlange innerlijke emotionele strijd om de ballast van mijn verleden af te gooien is het nu tijd dit laatste rugzakje af te werpen. Het beeld van mijn ik bestaat al. Nu nog de bijpassende reflectie in de spiegel.

 

Auteur: schrijfbianca

Ik schrijf, dus ik ben.

2 gedachten over “Beeld”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s