12 1/2

Twaalf en een half jaar getrouwd
vlaggen, slingers en ballonnen hangen we op
drank en voedsel ingeslagen
tafels en stoelen kennen hun plaats
het wachten is gekomen
tot de gasten arriveren
vrienden, familie en collega’s
om de liefde te vieren.

Twaalf en een half jaar staat op de wettige kalender
twintig op de onze
een mijlpaal roepen ze
voor mij is het net als gisteren en
ook zoals het morgen zal zijn.

Twaalf en een half jaar en we staan even stil
bewegen op de klanken
de zoete tonen van de muziek die
ons leven kleurt.

Twaalf en een half jaar en we omringen ons
met mensen en slingers en ballonnen
om te vieren dat we de liefde hebben
om te wensen dat de liefde er alle
morgens na vandaag nog steeds aanwezig is
voelbaar, tastbaar en herkenbaar
in de blik in je ogen
in de toonhoogte van je stem
in de afdruk van je omhelzing.

Twaalf en een half jaar en de liefde die
doet bloeien en die alles laat zijn
zoals het bedoeld is te zijn
die saai is op momenten
spannend of spetterend op andere tijden
die vertrouwd is en trouw is
voor nu en morgen.

 

Uitje

Elk jaar hebben we een uitje van het werk. Dit jaar heb ik het samen met een collega georganiseerd. Het was een rustig programma in het thema “leren kennen”. We hebben met een gids door Steenbergen gewandeld en vooral naar boven gekeken. De mooiste panden zijn er te zien als je maar je ogen opent en naar boven kijkt. Ook hebben we een bezoek gebracht aan de st. Gummaruskerk en kregen we van een bevlogen vrijwilliger tekst en uitleg bij wat we zagen. Daarna vertrokken we naar Arcadia om een boerenlunch te nuttigen. Voordat we aan de lunch begonnen hebben we elkaar leren kennen aan de hand van speeddates van 1 minuut. Dat was hilarisch, want het draaideur-systeem dat we hadden bedacht zodat je telkens een ander voor je had en aan het eind van de rit tien gesprekken had gevoerd, bleek niet te kloppen. Nou ja, juristen zijn ook geen financiële mensen. Niet echt goed in wiskunde en cijfers, zullen we maar zeggen.

Het wandelen in de tuin onder het genot van een heerlijk briesje en stralend zonnetje was een welkome afleiding. We eindigden de dag met een djembee workshop. Nou dat was me wat. Tien stijve ambtenaren achter een drum. Ik heb tranen met tuiten gelachen om een collega die haar uiterste best deed en daardoor steeds roder aanliep en mij aankeek, vervolgens in de lach schoot en nog roder werd, waardoor ik weer moest lachen en de vicieuze cirkel bereikte haar hoogtepunt toen ik mijn gezicht moest afvegen van de tranen die over mijn wangen liepen. Na afloop hebben we besloten volgend jaar een spetterend optreden te verzorgen bij het Nieuwjaars ontbijt. Dan neem ik wel even een schoon onderbroekje mee, want dat houd ik nooit droog.

Deelder

Ik vind Jules Deelder de verpersoonlijking van cool. Hij ziet er altijd fantastisch uit in zijn maatpakken, maakt briljante gedichten en is een vlijmscherpe observator en intellectueel. Een groot voorbeeld. Ik heb hem nog nooit zien optreden. Dat moet echt bijzonder zijn, maar ik heb angst. Ik heb angst dat deze (in mijn ogen) grootheid van zijn sokkel valt en neerpleurt als een olifant in een waterbad. Ik weet niet waar die vergelijking vandaan komt, maar wat ik dus wil schrijven is dat ik bang ben dat Jules Deelder een arrogante kwast blijkt te zijn of te stoned is om zijn gedichten te produceren en dus dat mijn held een mens van vlees en bloed blijkt te zijn.

Om die reden pak ik er af en toe een gedichtenbundel bij en houd die stevig tegen me aan. Zo ervaar ik toch een band met de grootmeester. Vandaag heb ik behoefte aan de Eenhoorn. De bundel heet “Het lot van de eenhoorn”. Het titel gedicht is briljant en wil ik graag delen:

Het lot van de eenhoorn

Het lot van de eenhoorn
is simpel verklaard

Toen Noach vertrok
kwam de eenhoorn te laat

Staand op een rots
zagen hij en zijn maat

de Ark in de woelige
baren vergaan

Opvoeden

Ik ben er achter gekomen hoe je opvoeden met woorden zou kunnen omschrijven. Opvoeden is wachten op het juiste moment en als dat moment dan is gekomen de best passende actie (dus die actie die past bij dat moment) ondernemen.

Volwassenen denken vaak dat ze heel veel invloed hebben op kinderen en dat ze hun kinderen letterlijk kunnen maken. Volgens mij is dat dus niet zo. Kinderen zijn in mijn optiek geen onbeschreven bladen. Alles zit er al in, maar moet er nog uitkomen. Ze zitten in de grot die Plato zo mooi beschreef, te wachten tot hun andere deel naar ze toekomt. Kinderen doen alles op hun eigen wijze en binnen hun eigen ritme. Is het tijd om te rollen dan doen ze dat. Is het tijd om te lopen dan doen ze dat. Het maakt helemaal niet uit als je als ouder op je knieën gaat zitten voordoen hoe ze moeten opstaan. Ze kunnen dat vanzelf. Ze eten wanneer ze honger hebben, slapen als ze moe zijn en poepen en plassen vanzelf als het daar tijd voor is. Wij, opvoeders, zijn de begeleiders. Wij faciliteren alle voorzieningen: de luiers, de wc, het voedsel, de veilige omgeving etc.

Vandaag was weer een mijlpaal in opvoedkundig opzicht. Cato had aangegeven dat als ze vier jaar zou zijn ze zonder zijwieltjes wilde gaan fietsen. Prima, dachten wij. Gaan we doen. Dus we pakten de kleine fiets zonder zijwieltjes erbij. Na een keer of drie oefenen had ze haar balans gevonden en, nog belangrijker, haar vertrouwen en renden manlief en ik achter haar aan, het uitschreeuwend van trots. We keken elkaar aan en zeiden tegen elkaar dat we dat opvoedkundig kunstje toch maar weer mooi geflikt hadden. Nou ja, was dat wel zo? Het enige wat wij deden was vertrouwen geven en een steuntje in de rug, maar Cato trapte zelf met haar kleine beentjes en stuurde zelf de goede richting op. Ze deed het allemaal zelf. We hadden gewacht op het juiste moment en boden de ondersteuning die op dat moment nodig was. Die wisselwerking is zo mooi om te zien. Er werd niets geforceerd, geen tranen, geen gedoe, alleen maar een hele vette trotse glimlach van alle betrokken partijen. Gaaf.

Wandelen

Ik heb al een tijdje geen hond meer en wandel daardoor dus heel weinig. Best wel jammer vind ik dat. Ik trek er af en toe alleen op uit om te wandelen en dan kalmeren mijn gedachten, maar gezelliger vind ik het met iemand erbij, mens of dier. Ik neem er nu ook veel minder de tijd voor.

Vandaag kwam opeens spontaan het idee op dat de kinderen mochten logeren bij opa en oma. Dat gaf mijn lief en ik de kans weer eens te wandelen. Voordat we kinderen hadden liepen we uren. De beste gesprekken kwamen dan los. Gesprekken over de toekomst, over vakanties, over onze wensen op werkgebied en over het huis. Van alles passeerde de revue. Vanavond was onze kans. Het weer was zwoel en daar gingen we. Hup langs de dijk, langs het water en door die leuke wijk met die mooie huizen. Maar wat een relaxte wandeltocht had moeten worden werd bruut verpest. Niet door die de blaffende hond waardoor mijn hart drie keer oversprong. Ook niet door die kleine mugjes waarin ik me verslikte, maar door iets heel moderns. Hooikoorts.

Wat is dat toch naar. Ik nies me een breuk en doordat ik een paar zwangerschappen achter de rug heb, ben ik niet meer helemaal waterdicht en dat is een groot probleem als je gemiddeld 15 keer achter elkaar moet niezen. Mijn keel is ruw, mijn ogen prikken en de fut is er helemaal uit. Manlief begint ook te niezen en we kijken elkaar aan. ‘Weet je wat wij doen?’ zegt manlief. ‘Wij gaan naar huis, lekker op de bank liggen en een film kijken.’ Er zit toch een groot voordeel aan een hondloos bestaan.

Wijn

Ik lust geen wijn. Ook geen bier, geen champagne, geen prosecco, geen whisky en geen jenever. Ik lust alleen rum met cola. Niet echt een drankje dat je zomaar tussendoor drinkt. Toch heb ik een bepaald beeld van mezelf: het beeld van een genietende wijndrinker. Dat lijkt me zo gezellig. Waarom? Geen idee. Ik heb vriendinnen die wijntjes met elkaar drinken. Ik heb vrienden die uit eten gaan en zich dan storten op een goed glas. Ik hoor gesprekken over wijn. Voor sommige mensen is het meer dan een passie. Daar wil ik ook eens iets van meepikken. Ik proef hier en daar wel eens wat, maar alle wijnen vind ik even vies.

Tot vandaag. We waren in de middag een stuk gaan fietsen en kwamen uit bij vrienden. Deze mensen zijn echte levensgenieters die niet aan overdaad doen, in geen enkel opzicht. We zaten wat te kletsen. Zij zaten aan het bier. Ik aan het water. Daar heb ik totaal geen moeite mee. Ook voel ik mezelf niet minder gezellig of zoiets, maar toch vind ik het af en toe jammer dat ik niet die smaken van een goed glas bier of wijn kan waarderen. We kwamen te spreken over onze gezamenlijke geschiedenis. Ik haalde op dat deze vrienden mij brie en olijven hadden leren eten. ‘Tja’, riep ik ‘nu nog wijn.’

Geen probleem. Een fles rode wijn werd aangerukt. Ik kreeg uitvoerig uitleg erbij. In welk glas de wijn het beste tot zijn recht komt. Welk voedsel je erbij moet eten, want zo vertelde mijn vriend: ‘bij een goed glas rode wijn, hoort een lekker stevig hapje.’ Daar ging ik dan. Eerst een stukje brie, daarna een slokje rode wijn, beetje vasthouden en op mijn tong laten dansen en doorslikken. Gadverdamme toch. Echt smerig. ‘Geeft niets’, zei mijn vriend, helemaal ervan overtuigd dat het goed zou gaan komen. Er volgde nog een stukje brie. Nog maar eens proberen. Een kleiner slokje, vathouden, ronddraaien en doorslikken. Nou, dat was al beter. Een half uur later had ik een kwart glaasje rode wijn op en begon ik mezelf te wanen op de camping in Frankrijk. Kinderen op bed. Manlief en ik met een boek, stukje brie, toastje erbij en een goed glas wijn. Soms moet je gewoon een beetje bij de hand genomen en door het leven heen begeleid worden. Dan ontdek je de meest verrassende dingen en heb je de meest fantastische middagen die je nooit vooraf had kunnen bedenken.

Afwezig

Vanwege feestgedruis en de behoefte mezelf daarin helemaal onder te dompelen, vandaag geen blog. Een kleine overpeinzing kan er nog net van af. Wat zorgt nu voor dat geluksgevoel? Dat gevoel dat je alles aan kunt, dat er niets is dat je van je stuk brengt en dat gevoel dat alles goed is op dit moment. Voor mij verschilt dat per dag. Vandaag is het die leuke jurk die me goed staat en me een goed gevoel over mezelf geeft. Die vriend die vandaag een knalfeest geeft en waar ik bij mag zijn. De kinderen die schooltje spelen en elkaar vertroetelen. Mijn lief die hooikoorts tabletjes voor me gaat halen, terwijl we net langs de winkel liepen. Maar ook een kop thee brengt me vandaag in een opperbest humeur. Today is a good day. Ik breek er een stukje vanaf en stop die in mijn broekzak. Zodat ik vandaag altijd bij me heb.

Dagen

Dagen sluipen voort,
alsof ze zonder betekenis kunnen vergaan,
alsof ze nietszeggend stilzwijgend,
de spot drijven met ons.

Hoe vul je die dagen dan in?
Tijd is niet te vatten in een moment,
helpt het staren naar het scherm,
krijg je daardoor vat op de werkelijkheid.

Triest is het aanblik,
weggezet als vuilnis bij de straat,
scherm in de hand, afgesloten voor inhoud,
geen woorden worden meer gewisseld,
alleen vingertoppen zijn in beweging,
de omgeving vervaagt en de dagen,
die sluipen verder.

 

Cursus

Ik heb de stap genomen en heb mezelf opgegeven voor een online schrijfcursus. Tijd voor verdieping. Ik ben er aan toe om nieuwe dingen te leren. Module 1 is vandaag binnen gekomen. Een opdracht die ik moet maken is de volgende. Geef aan welk boek of gedicht je recent hebt gelezen dat je goed vond en beargumenteer waarom je dat goed vond.

Ik ben dol op Jane Austen, Griet Op de Beeck en Katherine Pancol. Verschillende schrijfsters die op eigen wijze mij in een verhaal zuigen. Het trage, beschrijvende en romantische van Jane Austen grijpt me altijd aan. Meestal niet gelijk, maar na een pagina of 70 zit ik er helemaal in. Ik waardeer haar lange volzinnen, gebruik van moeilijke woorden en als zij een ruimte beschrijft zie ik deze voor me en ben ik daar ook. Ik kijk toe vanuit een hoekje, heel stil zodat ik de scene niet verstoor. De tijd vliegt voorbij en er gebeurt vrij weinig, maar ik voel alsof ik urenlang in die ruimte heb gezeten met de personages. Ze leven voor me en de dialogen zijn uitmuntend. Stijlvol, ironisch en een tikje ondeugend op zijn tijd. En dan te bedenken dat deze vrouw (Jane Austen) de boeken meer dan 150 jaar geleden heeft geschreven in een tijd die heel anders was voor vrouwen, geeft dat een extra stuk historisch besef aan een verhaal. Machtig mooi.

Griet Op de Beeck is een moderne eigentijdse schrijfster. Een Vlaamse die zich bedient van mooi taalgebruik. Haar ritme spreekt me aan. We rijden met volle vaart door het verhaal. Soms leg ik het boek expres weg, tegen mijn zin in, omdat het anders veel te snel uit is. Het gebruik van “gij” geeft iets intiems, iets dat ik niet terug zie in boeken van Nederlandse schrijvers. Niet op die manier. Zij schrijft ook indringend, confronterend en dat verrast me op momenten.

Momenteel lees ik het tweede deel van een trilogie van Katherine Pancol. De trilogie borduurt voort op een andere trilogie. Ik dacht dat ik klaar was met het verhaal en de personages, maar dat is dus niet zo. Dus al vijf dikke pillen heb ik inmiddels verslonden over een Franse familie. Dat het nog steeds boeiend is, is de verdienste van de schrijfster. Ze schrijft in een rap tempo, maar er gebeurt vrij weinig. Een beetje zoals Jane Austen. Ze schrijft ook veel over romantiek en dat staat redelijk ver van me, maar toch merk ik dat ik daarin zwelg. De beschrijving van de personages is zorgvuldig. Elk detail wordt belicht zonder dat het ergerlijk wordt of te traag. De interactie en verbanden tussen de personages blijft boeiend. Het enige tragische is dat ik deel 2 nu bijna uit heb en met geen mogelijkheid aan het derde en laatste deel kan komen.

De opdracht geeft me inzicht in wat me aanspreekt in andere teksten. Een zelfde overzicht ga ik ook maken van boeken die me zijn tegengevallen of die ik niet heb uitgelezen. De bedoeling is dat ik ontdek wat mijn schrijfstijl is. Spannend. Ik heb al een vermoeden welke kant het op gaat, maar laat me verrassen. Het leven is mooi als je elke dag iets leert.

Schoolreis

Het leven is elke dag anders. Maakte ik me gisteren druk over slavernij en ongelijkheid, rijd ik vandaag met een auto vol kinderen naar een speelboerderij om op schoolreis te gaan. Wat een leuke term vind ik dat “schoolreis”. Het was voor de kleintjes ook echt een reis en een beleving. Spelen, klimmen, pony rijden, kliederen, frietjes eten (of zoals een meer op de Randstad georiënteerd kindje corrigerend zei: patatjes) en natuurlijk een ijsje toe. Moe en dolgelukkig gingen we weer huiswaarts.

Wat me opvalt is het gemak waarmee kinderen zich bedienen naar elkaar toe. Hier en daar wordt er geduwd of een naar woordje gezegd en hup het andere moment lopen ze weer arm in arm te giechelen of te klauteren. Ook bewonder ik de kinderen die hun eigen ritme aanhouden. Ik heb minutenlang naar een kindje zitten kijken die heel op haar gemak met een schep het zand van de ene kant naar de andere kant manoeuvreerde en daarna weer terug. Heerlijk. Ook kwam bij de moeders het kind in hunzelf boven. Ik zag een moeder op de rekstok een buiteling maken, los gaan op de schommel en zelf ben ik tekeer gegaan in het disco springkussen. Even los zijn van alledag. Los van de beslommeringen en de stress van werken, huishouden en whatever.

De tomeloze energie van de kinderen blijkt toch ook een keer op te raken heb ik gemerkt. Na alles bewonderd te hebben, bestudeerd te hebben en elk klimtoestel beklommen te hebben gingen we huiswaarts. Een kindje sliep zodra de auto gestart werd. Mijn kinderen bleven moedig volhouden, maar eenmaal thuis gekomen en lekker gedoucht te hebben mochten ze een filmpje op tv kijken en zoef daar vertrok de oudste.

Nu liggen ze in dromenland, vast alles opnieuw te beleven en overdenk ik de dag. Wat kunnen wij (volwassenen) toch veel leren van kinderen. Hoe ze genieten van alles, hoe flexibel ze zijn, hoe makkelijk ze emoties uiten en weer laten gaan en hoe ze alles geven in het moment. Ik ben dankbaar voor deze dag en de lessen die ik vandaag weer geleerd heb. Voor mij was het een echt schoolreisje.