Wijn

Ik lust geen wijn. Ook geen bier, geen champagne, geen prosecco, geen whisky en geen jenever. Ik lust alleen rum met cola. Niet echt een drankje dat je zomaar tussendoor drinkt. Toch heb ik een bepaald beeld van mezelf: het beeld van een genietende wijndrinker. Dat lijkt me zo gezellig. Waarom? Geen idee. Ik heb vriendinnen die wijntjes met elkaar drinken. Ik heb vrienden die uit eten gaan en zich dan storten op een goed glas. Ik hoor gesprekken over wijn. Voor sommige mensen is het meer dan een passie. Daar wil ik ook eens iets van meepikken. Ik proef hier en daar wel eens wat, maar alle wijnen vind ik even vies.

Tot vandaag. We waren in de middag een stuk gaan fietsen en kwamen uit bij vrienden. Deze mensen zijn echte levensgenieters die niet aan overdaad doen, in geen enkel opzicht. We zaten wat te kletsen. Zij zaten aan het bier. Ik aan het water. Daar heb ik totaal geen moeite mee. Ook voel ik mezelf niet minder gezellig of zoiets, maar toch vind ik het af en toe jammer dat ik niet die smaken van een goed glas bier of wijn kan waarderen. We kwamen te spreken over onze gezamenlijke geschiedenis. Ik haalde op dat deze vrienden mij brie en olijven hadden leren eten. ‘Tja’, riep ik ‘nu nog wijn.’

Geen probleem. Een fles rode wijn werd aangerukt. Ik kreeg uitvoerig uitleg erbij. In welk glas de wijn het beste tot zijn recht komt. Welk voedsel je erbij moet eten, want zo vertelde mijn vriend: ‘bij een goed glas rode wijn, hoort een lekker stevig hapje.’ Daar ging ik dan. Eerst een stukje brie, daarna een slokje rode wijn, beetje vasthouden en op mijn tong laten dansen en doorslikken. Gadverdamme toch. Echt smerig. ‘Geeft niets’, zei mijn vriend, helemaal ervan overtuigd dat het goed zou gaan komen. Er volgde nog een stukje brie. Nog maar eens proberen. Een kleiner slokje, vathouden, ronddraaien en doorslikken. Nou, dat was al beter. Een half uur later had ik een kwart glaasje rode wijn op en begon ik mezelf te wanen op de camping in Frankrijk. Kinderen op bed. Manlief en ik met een boek, stukje brie, toastje erbij en een goed glas wijn. Soms moet je gewoon een beetje bij de hand genomen en door het leven heen begeleid worden. Dan ontdek je de meest verrassende dingen en heb je de meest fantastische middagen die je nooit vooraf had kunnen bedenken.

Auteur: schrijfbianca

Ik schrijf, dus ik ben.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s