Wandelen

Ik heb al een tijdje geen hond meer en wandel daardoor dus heel weinig. Best wel jammer vind ik dat. Ik trek er af en toe alleen op uit om te wandelen en dan kalmeren mijn gedachten, maar gezelliger vind ik het met iemand erbij, mens of dier. Ik neem er nu ook veel minder de tijd voor.

Vandaag kwam opeens spontaan het idee op dat de kinderen mochten logeren bij opa en oma. Dat gaf mijn lief en ik de kans weer eens te wandelen. Voordat we kinderen hadden liepen we uren. De beste gesprekken kwamen dan los. Gesprekken over de toekomst, over vakanties, over onze wensen op werkgebied en over het huis. Van alles passeerde de revue. Vanavond was onze kans. Het weer was zwoel en daar gingen we. Hup langs de dijk, langs het water en door die leuke wijk met die mooie huizen. Maar wat een relaxte wandeltocht had moeten worden werd bruut verpest. Niet door die de blaffende hond waardoor mijn hart drie keer oversprong. Ook niet door die kleine mugjes waarin ik me verslikte, maar door iets heel moderns. Hooikoorts.

Wat is dat toch naar. Ik nies me een breuk en doordat ik een paar zwangerschappen achter de rug heb, ben ik niet meer helemaal waterdicht en dat is een groot probleem als je gemiddeld 15 keer achter elkaar moet niezen. Mijn keel is ruw, mijn ogen prikken en de fut is er helemaal uit. Manlief begint ook te niezen en we kijken elkaar aan. ‘Weet je wat wij doen?’ zegt manlief. ‘Wij gaan naar huis, lekker op de bank liggen en een film kijken.’ Er zit toch een groot voordeel aan een hondloos bestaan.

Auteur: schrijfbianca

Ik schrijf, dus ik ben.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s