Biancaschrijftblog

Ik ben vanavond uit eten geweest met twee gezellige dames. Nu hang ik wat achter mijn laptop te bedenken wat ik zal schrijven. Hoe was deze dag? Ik heb een enerverende werkdag achter de rug. Het begon met een prettige kennismaking met een collega van een naburige gemeente waarvan ik informatie nodig had. Ons gesprek duurde ongeveer twintig minuten en in die tijd zijn we recht naar de kern gegaan, al mijn vragen zijn beantwoord en we hebben afspraken gemaakt. Zo kan het dus ook. Vol energie schoof ik aan bij het volgende overleg.
Dat verliep anders. Ik had met een grote groep collega’s uit de regio een overleg waarin in anderhalf uur de meeste tijd werd verspild door beleefdheden uit te wisselen, halve discussies te voeren, ego’s een podium te geven en elkaar in de reden te vallen zonder daadwerkelijke afspraken te maken. Zo gaat het dus regelmatig. Totaal uitgeblust vertrok ik weer.
In de auto bedacht ik dat ik allergisch begin te worden voor dit soort ogenschijnlijk constructieve, maar per saldo totaal onzinnige tijdrovende overleggen. Helaas maak ik dit zo vaak mee dat ik merk dat ik tijdens zo een overleg afdwaal en redelijk afgestompt de deur weer verlaat.

De middag bracht meer vreugde. Een aantal zaken die opgepakt moesten worden had ik binnen een mum van tijd (vind ik toch zo een toffe uitspraak: wat is een mum?) afgehandeld, een vriendin kwam onverwachts een kop thee drinken op kantoor en het cijfer van mijn eindpresentatie van de één-jarige opleiding die ik morgen afrond, kwam binnen. Een 10. Wauw, dat is lang geleden dat ik een 10 heb gekregen. Het is een beoordeling van een jaar vol inzet en zelfreflectie. Een spreekwoordelijke reis met de spiegel in de hand.

De dag werd afgesloten met een etentje. Een tafel vol lekkers werd gepresenteerd en ik heb er van genoten, zowel van de tapas als van het vispannetje als van het overheerlijke tongstrelende toetje. Maar het eten werd nog smaakvoller door de fijne, diepgaande, gesprekken die aan tafel werden opgediend. Een inzicht dat meermalen deze dag op kwam borrelen was: actie-reactie. Dit is uiteraard een natuurwet, maar ik bedoel hem meer als gevoel. Zodra ik met een positief opgewekt gemoed aan tafel zit, ontmoet ik die ander met eenzelfde gemoed en wekt dat bij elkaar een fijne positief gestemde energie op. En wederzijds en andersom werkt het ook. Dat was overduidelijk aan de hand vanavond en dus kijkt ik terug op een goede dag. Met een goed gemoed treed ik de nacht tegemoet, dan kan het morgen alleen nog maar beter worden.

Manlief is ziek en dat is vervelend. Manlief is ziek en dat is naar. Manlief is ziek en is totaal onthand. Manlief is ziek en maakt vreemde geluiden. Manlief is ziek en vertrokken naar bed.

Nu weet ik niet zo heel veel van mannen en ik wil ook niet generaliseren of discrimineren, maar de mannen die ik ken zijn allemaal redelijk kleinzielig als ze ziek zijn. De mijne brengt vreemde geluiden voort die doen herinneren aan oerklanken. Hij begint harder te ademen door zijn neus en kijkt me aan met ogen die willen zeggen “ik ben zoooooo zielig, aai me over mijn hoofd, masseer mijn voeten en breng me een nat koud doekje”.

Het is weekend en het huishouden draait dan bij ons op volle toeren: boodschappen moeten gehaald worden, wasjes draaien, opruimen in huis, kattenbak verschonen, opa’s en oma’s bezoeken  en nog veel meer van deze gezelligheid. Manlief kan vandaag niet meedraaien. Hij kotst eerst zijn darmen uit zijn lijf en vertrekt daarna naar bed. Onze oudste dochter begint nadat de dag vordert steeds witter te worden en hangt als een slap lapje op de bank en verklaart ook ziek te zijn. Dus moeders haalt een teiltje, een nat doekje en een pilletje. Dan hup naar bed. De jongste krijgt honger, verveelt zich en wil voor het eerst alleen op haar fiets naar opa en oma fietsen. Oké, regelen we. Dan wil de droge was opgevouwen worden en terug de kast in, de bank wil gezogen worden en de kat weigert nog langer op een vieze bak te ontlasten. Jongste dochter wil opgehaald worden bij opa en oma. Ondertussen is het een uurtje of vier en over een uur worden verwacht in een chinees restaurant want opa en oma B zijn 85.000 jaar getrouwd of zoiets. Manlief kreunt. Ik kleed me snel op, smeer wat extra deo onder de oksels, zorg dat het jongste kind er presentabel uitziet en kijk nog maar eens extra bij het oudste spruitje dat zielig in haar bedje ligt. ‘Wie moet er nu voor me zorgen’, vraagt ze en ze kijkt me met een smekende blik aan.

En daar begint mijn ergernis. Manlief is ook vader en lijkt het me, nu hij niet naar het etentje van zijn ouders kan, dat hij voor zijn kind zorgt. Zonder een gesprek te voeren zie ik aan zijn blik en hoor ik het nog meer aan zijn gekreun dat dit wel eens een probleem kan zijn. Dan haal ik de volgende anekdote uit mijn hoge hoed en zeg tegen hem: ‘weet je nog toen ik migraine had en kotsende in de wc op de vloer lag te janken en jij zei “ik ga werken, tot vanavond”, nou ik ga nu eten met jouw ouders en tot vanavond.’

Het etentje was geslaagd. De jongste heeft zich goed vermaakt en we hebben allemaal lekker gegeten. Bij thuis komst bleken de patiënten al weer wat opgeknapt. Dochter slaapt nu en manlief ligt op de bank. Vers gedoucht zoekt hij op Netflix naar een leuke film. Goed-maak-films zijn altijd het leukst. Nu maar hopen dat ik niet halverwege in slaap val.

Toen ik drieënhalf jaar geleden vertrok naar een andere werkgever kreeg ik van zeven collegiale dames een lunch aangeboden. Dat was een enorme verrassing. We zaten daar bij elkaar en beloofden elkaar eeuwige trouw. Nou ja, in die zin dan dat we zeker twee tot drie keer per jaar elkaar zouden zien bij een lunch. Vandaag was het weer zover. Helaas lukt het vaak niet om met zijn achten bij elkaar te komen.  De samenstellingen wisselen, de eetgelegenheden wisselen, maar de verbondenheid en de afspraak voor het leven blijft.

Telkens kijk ik naar deze vrouwen en verbaas me over de enorme verschillen. We doen allemaal ander werk. Binnen de organisatie hebben we of hadden we allemaal een ander vakgebied. Ik ben vertrokken en één dame is tijdelijk met verlof en klust hier en daar wat bij, maar vooral in haar eigen huis en aan haar eigen zaak. We wonen allemaal verspreid, verkeren in verschillende leeftijdsfases en hebben bijna allemaal kinderen, maar dan weer in allerlei verschillende leeftijden. De verschillen zijn niet zo boeiend of misschien wel. We hebben altijd voldoende gespreksstof.

Wat we gemeenschappelijk hebben is levenslust. Ook weer allemaal op onze eigen wijze. We zijn positief ingesteld, hebben eenzelfde werkmentaliteit (niet zeuren, maar poetsen noem ik het maar) en we luisteren graag naar elkaars verhaal. Oprechte interesse. Dat is ontzettend mooi en daar ben ik dankbaar voor. Vrouwen kunnen elkaar zo veel bieden als ze open staan voor elkaar in plaats van elkaar te beoordelen op uiterlijkheden of andere onbenulligheden. Zodra jaloezie de deur uit is geschopt, kunnen vrouwen een bepaalde energie met elkaar delen en bij elkaar losmaken waar je heel lang op kunt teren. In ieder geval tot een volgende lunchafspraak.

When I know your soul,
I will paint your eyes.

Modigliani