Beoordeling

Mijn verhaal voor de eerste opdracht van de online schrijfcursus is beoordeeld. Het verhaal heet ‘De eerste stap’, en zo voelt het ook voor me. Ik vind het aan de ene kant best belangrijk om een reactie te krijgen van een ervaren schrijver, dichter en schrijfcoach en aan de andere kant ben ik ook nogal eigenwijs ingesteld en heb ik een bepaalde attitude die uitschreeuwt ‘en wie ben jij om te zeggen dat mijn schrijfsels niet goed zouden zijn’. Daarin zoek ik dus een balans, want ik ben echt niet zo overtuigd van mijn eigen schrijfsels dat ik tips van ervaren publicisten in de wind sla. Toch blijft het hier en daar knagen.

De reactie die ik op mijn verhaal heb gekregen is echt opbouwend, maar na het twee keer lezen van dit uitgebreide relaas heb ik het gevoel dat ze niet geheel eerlijk is. Mijn schrijfpotentie wordt niet belicht. De dame in kwestie heeft een vol A4-neergeschreven om het een en ander te belichten. Ze vindt de invalshoek die ik heb gekozen origineel. Daarnaast schrijft ze dat het perspectief voor verwarring zorgt. Dat begrijp ik wel. Ik schrijf vanuit het éne personage en dan weer vanuit de andere. Het verhaal heb ik goed afgebakend. Dit zijn allemaal punten waar ik iets mee kan, maar dan komt het. Mijn verhaal is snel dramatisch en door alles nog al aan te dikken wordt het een tikje cliché. Met pijn in mijn hart geef ik dit ruiterlijk toe. Ik weet dat ik dramatiseer. Ik lees te veel Jane Austen, denk ik. Ik houd van dramatiek, van heftigheid en van het benoemen van emoties. Volgens de coach is het principe “show, don’t tell”, van groot belang om een verhaal interessant te houden. Dit levert stof tot nadenken op. In een verhaal van maximaal 1000 woorden vind ik het lastig om in een verhaal wat te raden over te laten aan de lezer. Met andere woorden: wel het een en ander voorschotelen aan de lezer, maar niet zelf uitkauwen.

Ik begrijp wat de feedback-gever bedoelt, herken het, maar ben nog niet volledig overtuigd of ik dit advies over ga nemen. De vraag blijft in mijn hoofd hangen: wat voor schrijver ben ik? Ben ik een “over the top”-tiepje of doe ik door zo te schrijven mijn schrijfsel onrecht aan. Mensen die me kennen weten dat mijn humor ook redelijk dramatisch is, dat ik me graag volmondig en met veel doekjes omwonden uit, dus als ik zo ben, kan ik dan wel anders schrijven? Wil ik dat wel? Mijn gedichten zijn vaak ook diepzinnig, maar dat is niet wat ze bedoelt denk ik. Het gaat er om dat je de lezer zelf laat invullen. Nu ben ik zelf ook een lezer en vind ik het fantastisch als ik zelf kan invullen. Dat doe ik ook, ook al is het voor me ingevuld. Jarenlang las ik de boeken van Elizabeth George. Zij geeft in elk boek opnieuw een beschrijving van inspecteur Lynley. Een aristocraat met (let op) blond haar. In mijn hoofd heeft Lynley van het begin af aan zwart/bruin haar gehad. Elke keer als ik dat blonde haar voorbij zag komen dacht ik: ‘die Elizabeth, die snapt er toch niets van, Thomas heeft zwart haar’.

Ach ja, een beetje eigenwijsheid van zowel schrijver als lezer is zo gek nog niet. Op naar de volgende opdracht: poëzie.

Auteur: schrijfbianca

Ik schrijf, dus ik ben.

Eén gedachte over “Beoordeling”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s