Dag

Ik ben vanavond uit eten geweest met twee gezellige dames. Nu hang ik wat achter mijn laptop te bedenken wat ik zal schrijven. Hoe was deze dag? Ik heb een enerverende werkdag achter de rug. Het begon met een prettige kennismaking met een collega van een naburige gemeente waarvan ik informatie nodig had. Ons gesprek duurde ongeveer twintig minuten en in die tijd zijn we recht naar de kern gegaan, al mijn vragen zijn beantwoord en we hebben afspraken gemaakt. Zo kan het dus ook. Vol energie schoof ik aan bij het volgende overleg.
Dat verliep anders. Ik had met een grote groep collega’s uit de regio een overleg waarin in anderhalf uur de meeste tijd werd verspild door beleefdheden uit te wisselen, halve discussies te voeren, ego’s een podium te geven en elkaar in de reden te vallen zonder daadwerkelijke afspraken te maken. Zo gaat het dus regelmatig. Totaal uitgeblust vertrok ik weer.
In de auto bedacht ik dat ik allergisch begin te worden voor dit soort ogenschijnlijk constructieve, maar per saldo totaal onzinnige tijdrovende overleggen. Helaas maak ik dit zo vaak mee dat ik merk dat ik tijdens zo een overleg afdwaal en redelijk afgestompt de deur weer verlaat.

De middag bracht meer vreugde. Een aantal zaken die opgepakt moesten worden had ik binnen een mum van tijd (vind ik toch zo een toffe uitspraak: wat is een mum?) afgehandeld, een vriendin kwam onverwachts een kop thee drinken op kantoor en het cijfer van mijn eindpresentatie van de één-jarige opleiding die ik morgen afrond, kwam binnen. Een 10. Wauw, dat is lang geleden dat ik een 10 heb gekregen. Het is een beoordeling van een jaar vol inzet en zelfreflectie. Een spreekwoordelijke reis met de spiegel in de hand.

De dag werd afgesloten met een etentje. Een tafel vol lekkers werd gepresenteerd en ik heb er van genoten, zowel van de tapas als van het vispannetje als van het overheerlijke tongstrelende toetje. Maar het eten werd nog smaakvoller door de fijne, diepgaande, gesprekken die aan tafel werden opgediend. Een inzicht dat meermalen deze dag op kwam borrelen was: actie-reactie. Dit is uiteraard een natuurwet, maar ik bedoel hem meer als gevoel. Zodra ik met een positief opgewekt gemoed aan tafel zit, ontmoet ik die ander met eenzelfde gemoed en wekt dat bij elkaar een fijne positief gestemde energie op. En wederzijds en andersom werkt het ook. Dat was overduidelijk aan de hand vanavond en dus kijkt ik terug op een goede dag. Met een goed gemoed treed ik de nacht tegemoet, dan kan het morgen alleen nog maar beter worden.

Auteur: schrijfbianca

Ik schrijf, dus ik ben.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s