Kleinzielig

Manlief is ziek en dat is vervelend. Manlief is ziek en dat is naar. Manlief is ziek en is totaal onthand. Manlief is ziek en maakt vreemde geluiden. Manlief is ziek en vertrokken naar bed.

Nu weet ik niet zo heel veel van mannen en ik wil ook niet generaliseren of discrimineren, maar de mannen die ik ken zijn allemaal redelijk kleinzielig als ze ziek zijn. De mijne brengt vreemde geluiden voort die doen herinneren aan oerklanken. Hij begint harder te ademen door zijn neus en kijkt me aan met ogen die willen zeggen “ik ben zoooooo zielig, aai me over mijn hoofd, masseer mijn voeten en breng me een nat koud doekje”.

Het is weekend en het huishouden draait dan bij ons op volle toeren: boodschappen moeten gehaald worden, wasjes draaien, opruimen in huis, kattenbak verschonen, opa’s en oma’s bezoeken  en nog veel meer van deze gezelligheid. Manlief kan vandaag niet meedraaien. Hij kotst eerst zijn darmen uit zijn lijf en vertrekt daarna naar bed. Onze oudste dochter begint nadat de dag vordert steeds witter te worden en hangt als een slap lapje op de bank en verklaart ook ziek te zijn. Dus moeders haalt een teiltje, een nat doekje en een pilletje. Dan hup naar bed. De jongste krijgt honger, verveelt zich en wil voor het eerst alleen op haar fiets naar opa en oma fietsen. Oké, regelen we. Dan wil de droge was opgevouwen worden en terug de kast in, de bank wil gezogen worden en de kat weigert nog langer op een vieze bak te ontlasten. Jongste dochter wil opgehaald worden bij opa en oma. Ondertussen is het een uurtje of vier en over een uur worden verwacht in een chinees restaurant want opa en oma B zijn 85.000 jaar getrouwd of zoiets. Manlief kreunt. Ik kleed me snel op, smeer wat extra deo onder de oksels, zorg dat het jongste kind er presentabel uitziet en kijk nog maar eens extra bij het oudste spruitje dat zielig in haar bedje ligt. ‘Wie moet er nu voor me zorgen’, vraagt ze en ze kijkt me met een smekende blik aan.

En daar begint mijn ergernis. Manlief is ook vader en lijkt het me, nu hij niet naar het etentje van zijn ouders kan, dat hij voor zijn kind zorgt. Zonder een gesprek te voeren zie ik aan zijn blik en hoor ik het nog meer aan zijn gekreun dat dit wel eens een probleem kan zijn. Dan haal ik de volgende anekdote uit mijn hoge hoed en zeg tegen hem: ‘weet je nog toen ik migraine had en kotsende in de wc op de vloer lag te janken en jij zei “ik ga werken, tot vanavond”, nou ik ga nu eten met jouw ouders en tot vanavond.’

Het etentje was geslaagd. De jongste heeft zich goed vermaakt en we hebben allemaal lekker gegeten. Bij thuis komst bleken de patiënten al weer wat opgeknapt. Dochter slaapt nu en manlief ligt op de bank. Vers gedoucht zoekt hij op Netflix naar een leuke film. Goed-maak-films zijn altijd het leukst. Nu maar hopen dat ik niet halverwege in slaap val.

 

Auteur: schrijfbianca

Ik schrijf, dus ik ben.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s