Biancaschrijftblog

Ik heb vannacht gedroomd over mijn familie. De familie van vaders kant.
Ze zaten allemaal in een kring. Er zaten ook andere mensen tussen, een bekend actrice waarvan ik de naam niet weet en een collega. De situatie voelde vreemd aan. Het was warm en ik stond ergens in het midden. Nu heeft een kring niet echt een midden, maar ik stond ergens in die kring en alle ogen waren op mij gericht. Dus het voelde als een midden.

Mijn zus was er ook en die stond in de schaduw, achterin. Ze huilde. Ik hoorde mezelf schreeuwen. “Jullie zijn helemaal geen familie. We delen dan wel hetzelfde bloed, maar zeker geen gevoel. Ik kan daar prima mee leven, maar mijn zus niet. Jullie hebben haar in de steek gelaten en dat is schandalig. Jullie zijn geen familie.” Ik schreeuwde zo hard dat ik er in mijn droom keelpijn van kreeg. Iedereen keek naar me met verbaasde blik. Ik zag oom Wim, die zo vreselijk veel op pappa lijkt. Tante Lil die aan haar sjaaltje zat te trekken en aan haar vingers pulkte. Ze had rode wangen. Oom Henny staarde naar de grond. De kinderen van de ooms en tante waren er ook, maar die zag ik heel vaag.  De dame naast me tikte me aan en zei: “Het spijt me verschrikkelijk. Ik erken alles. Weet je misschien welk formulier ik het beste kan invullen om het goed te maken?” Ik begon te stampen, mijn zus begon nog harder te huilen en ik riep tegen de menigte (want inmiddels was er een menigte rondom me verzameld) “een formulier, fuck toch op met je klote formulieren, net alsof de wereld daar beter door wordt”.

Ik schrok wakker en had het bloedheet. Mijn keel was dik en mijn tong lag als een droge lap in mijn mond. Ik keek op mijn mobiel en zag dat het kwart voor negen was. Ik deed het licht aan en binnen een seconde stond mijn jongste dochter naast mijn bed een dansje in haar blootje te doen. Ik moest nog even bijkomen van alles, maar schoot in de lach.

De familie die ik van mijn vader heb gekregen betekent niets meer voor me. Lange tijd heb ik het daar moeilijk mee gehad. Nu niet meer. Ik gun ze het beste leven wat ze kunnen leven. Ik hoop dat ze leven in goede gezondheid en omringd worden met liefde en geluk. Contact hoef ik niet meer. De zin uit mijn droom blijft telkens terugkomen: we delen hetzelfde bloed, maar geen gevoel.

Zonder gevoel,  geen verbinding en zonder verbinding is er niets. Nu ik een gezin heb voel ik dat ik een eigen familie opbouw. Een familie die naast bloed ook gevoel deelt, nu hopelijk ook in de toekomst.

Kleine anekdote voor het nageslacht. Sinterklaas is vertrokken. De cadeautjes liggen op een stapel in de woonkamer. Elke dag wordt met iets nieuws gespeeld. Vooral de zaklamp is, in deze donkere dagen, zeer goed ontvangen.

Vandaag was ik met onze jongste dochter boodschappen aan het doen bij Kruidvat. Ik snuffelde in een schap naar een cadeau voor mijn schoonzus. Cato liep tussen het speelgoed en riep opeens door de hele winkel. “Mamma, ik zie dat sinterklaas ook hier de cadeautjes koopt.” Ze liep door de winkel met een soortgelijke zaklamp als waar zij de trotse eigenaar van is.

Met mij moesten heel veel mensen hard lachen. Heerlijk die logica. Een herinnering om in te pakken als cadeautje.

Vandaag heb ik behoefte aan licht. Ik steek een enorme hoeveelheid kaarsen aan.Plug de stekker van de kerstlampjes in het stopcontact. Voeg nog wat wierook toe voor de sfeer en dompel me onder in licht en lucht. Even niets.

Over licht is veel geschreven en één van de mooiste citaten vind ik de onderstaande van Shakespeare. Er wordt getwijfeld aan zijn bestaan, aan zijn kunne en aan zijn originaliteit. Voor mij is de man meer dan een schrijver. Ik kom zelf woorden tekort. Dat maakt mij een blogger en geen schrijver. Van een andere wereld zijn de teksten die eeuwen geleden zijn gemaakt. Tot de dag van vandaag branden de woorden van schoonheid op mijn netvlies.

Ik schenk het licht waarin ik me bevind op dit moment een mooi citaat.

Dat licht dat ge daar ziet, brandt in mijn grote hal.
Wat zendt zo’n kleine kaars zijn stralen ver in ’t rond!
Zo ook de goede daad die in een boze wereld schijnt.

Het einde nadert. Elke keer verwonder ik me er weer over dat het einde zo snel weer daar is. Het heeft dit jaar lang geduurd voordat ik in de Sinterklaas-stemming was en nu voel ik me al helemaal Kerstig en kan ik niet wachten om naar de Top 2000 te luisteren, bij de haard met een goed boek.

Tjezus, ik begin echt een oud wijf te worden. Of was ik altijd al zo burgerlijk ingesteld? Ik houd van de vrije dagen tussen Kerst en Oud en Nieuw. De “feest”dagen zelf kunnen me gestolen worden. De zin “gezellig met familie eten” of “oh wat is het toch fijn om die tijd met je familie door te brengen” is niet echt van toepassing op mij. Ik breng het liefst die dagen door in joggingbroek, slobbertrui, haardje aan, film kijken met de kinderen en de mentaliteit “zoek het lekker uit jij boze koude buitenwereld” op.

Op het werk loop ik al rond alsof het elk moment zover is, terwijl dit een hele drukke tijd voor ons is. Op een of andere manier ben ik al zo in de feestmodus en daardoor ontspannen dat een in de soep gelopen project, een deadline van een dag en een achterstand van zeven zaken me niet uit mijn humeur kunnen slaan. Ik heb een collega die vandaag zijn uiterste best heeft gedaan door een zaak helemaal verkeerd aan te pakken waardoor ik waarschijnlijk de komende dagen extra moet werken, maar de glimlach was niet van mijn gezicht te poetsen. Ik riep zelfs even in mezelf “ho ho ho.” Gekkigheid. Waar komt dat nu toch vandaan. Vroeger had ik echt een hekel aan feestdagen. Verschrikkelijk, dat gezellig doen met familie. Iedereen heeft een schurft hekel aan elkaar, maar met kerst is alles pais en vree. Schei toch uit. En dan Oud en Nieuw. Dat geforceerde op straat staan in de vrieskou met een glas niet te zuipen champagne in de stinkende rook van geldverslindend vuurwerk staan kijken en dan iedereen voluit kussen met de kreet “Oh gelukkig nieuwjaar, het beste hé.” Dat ronduit schijnheilige gedoe omdat het moet, daar ben ik al jaren helemaal klaar mee. Dus manlief en ik keren ons steeds verder af van de conventies en doen gewoon waar we zelf zin in hebben.

Nu hoop ik maar dat ik niet te vroeg heb gepiekt (om een toepasselijk woord te gebruiken). Morgen gaan we in ieder geval de kerstboom zetten met de kinderen. De foute kerststal erbij, kaarsen aan en toeleven naar het heerlijke niets. Nou ja niets. Zo zou ik het in joggingbroek voor de haard hangen met een glas cola en een goed boek ook weer niet willen noemen. Ik ben er bijna klaar voor.

Dit verhaal is van Rika.
Ze heeft het zelf geschreven en getypt.

ik drink tee met mama
aan een tafel
op een stoel
de kok komt
hij zegt willen jullie eten
mama zegt jaa
mama   wil  sla
en  ik  wil  friet

Hij is geweest. We zaten in de keuken koffie en thee te drinken. Opa en oma waren er. Rika was bezig met een brief: “lieve sint, komt u nog? We wachten allemaal al zo lang.” We zongen nog maar eens een liedje en toen gebeurde het. Gestommel op zolder. We renden naar boven. De trappen waren bezaaid met pepernoten. Een spoor leidde ons naar de zolder. De deur ging open en daar lagen allemaal pakjes. Heel veel verschillende pakjes overal verspreid. Op de vloer. Op het logeerbed. Op het bureau. In de kast. Op een stoel. De pieten waren er al vandoor.

De pakjes verhuisden naar beneden en het grote openmaak-feest kon beginnen. Voor mij is het mooiste cadeau de blik in de ogen van het kind dat het papier van haar pakje afscheurt en dan ziet dat sinterklaas echt op haar verlanglijstje heeft gekeken. Fantastisch vind ik dat. De ongeloof in die blik en dan een enorme glimlach. De beelden zijn gebrand op mijn netvlies.

Ook ik ben weer verwend door de sint. Twee mooie boeken, kaarsen en chocolade ben ik rijker. Maar de ware rijkdom huist in die kinderen en hun gelukkige gezichten. Ik voel me rijk dat wij dit allemaal kunnen en mogen meemaken.

Zo puf puf, alle cadeautjes zijn ingepakt en veilig opgeborgen. Morgen houden we pakjesmiddag. Die kleine meiden van ons zijn al dagen zenuwachtig. Ik kan me nog zo goed herinneren hoe ik me voelde toen ik die leeftijd had. De spanning in bed, hoor ik nou wat of niet? En, zou er wat in mijn schoen zitten? Had Sinterklaas nu wel mijn tekening en verlanglijstje ontvangen? Het maken van die lijstjes was altijd een heel precies werk. Ik ploos alle reclameboekjes uit en knipte mijn favoriete speelgoed uit en plakte ze op een velletje. Keurig naast elkaar met mijn naam erbij.

Ik weet nog goed dat ik een babypop kreeg. Ik moest gewoon huilen van geluk. Sinterklaas kwam bij ons thuis met één of soms twee pieten. We woonden in een piepklein huisje en de woonkamer kon eigenlijk al die mensen niet bergen. Dat had ik nooit door. Ik deed alles voor Sinterklaas. Mijn gym oefeningen, liedjes zingen een dansje doen. Helemaal in de ban van die man met die baard, die later oom Ben bleek te zijn. Als ik nu de foto’s terugkijk zie ik duidelijk dat het oom Ben is, maar toen was ik verblind.

Ook weet ik nog als de dag van gisteren dat mijn moeder me vertelde dat Sinterklaas niet bestond en dat zij altijd de cadeautjes kocht. Ik was zo boos. Ik kan het gevoel nu nog steeds terughalen. Op die leeftijd (ik weet niet meer precies hoe oud ik was, zeven of acht denk ik, maar het gevoel kan ik dus nog wel terughalen -gek eigenlijk) voelde ik me verraden. Echt verraden. Ik geloofde niets meer van mijn moeder en was er vanaf dat moment van overtuigd dat ik geadopteerd was, want als Sinterklaas niet echt was dan was zij vast ook niet mijn echte moeder.

Al met al heeft het hele gebeuren een behoorlijke impact op me gehad. Mijn tere ziel heeft op jonge leeftijd een deuk opgelopen. Later zouden er meer deuken en stompen volgen, maar dat wist ik toen nog niet.

Morgen is het dan zo ver. Dan gaan wij onze kinderen verrassen met cadeautjes. Ze zijn nog zo puur en ook helemaal in de ban van Sinterklaas. Ik ga ze later niet vertellen dat hij niet bestaat, want dat doet hij wel. Net zoals Mickey Mouse en Donald Duck en Tinkerbell en Plop en K3 en Ieniemienie. Het zijn levende figuren uit onze fantasie geboren die het leven mooi en verrassend maken. Dat klinkt toch veel beter. En dat dan die cadeautjes door ons zijn gekocht dat is gewoon een stukje behulpzaamheid, want die arme man kan toch op zijn leeftijd niet voor iedereen blijven shoppen.