Kerstgevoel

Het einde nadert. Elke keer verwonder ik me er weer over dat het einde zo snel weer daar is. Het heeft dit jaar lang geduurd voordat ik in de Sinterklaas-stemming was en nu voel ik me al helemaal Kerstig en kan ik niet wachten om naar de Top 2000 te luisteren, bij de haard met een goed boek.

Tjezus, ik begin echt een oud wijf te worden. Of was ik altijd al zo burgerlijk ingesteld? Ik houd van de vrije dagen tussen Kerst en Oud en Nieuw. De “feest”dagen zelf kunnen me gestolen worden. De zin “gezellig met familie eten” of “oh wat is het toch fijn om die tijd met je familie door te brengen” is niet echt van toepassing op mij. Ik breng het liefst die dagen door in joggingbroek, slobbertrui, haardje aan, film kijken met de kinderen en de mentaliteit “zoek het lekker uit jij boze koude buitenwereld” op.

Op het werk loop ik al rond alsof het elk moment zover is, terwijl dit een hele drukke tijd voor ons is. Op een of andere manier ben ik al zo in de feestmodus en daardoor ontspannen dat een in de soep gelopen project, een deadline van een dag en een achterstand van zeven zaken me niet uit mijn humeur kunnen slaan. Ik heb een collega die vandaag zijn uiterste best heeft gedaan door een zaak helemaal verkeerd aan te pakken waardoor ik waarschijnlijk de komende dagen extra moet werken, maar de glimlach was niet van mijn gezicht te poetsen. Ik riep zelfs even in mezelf “ho ho ho.” Gekkigheid. Waar komt dat nu toch vandaan. Vroeger had ik echt een hekel aan feestdagen. Verschrikkelijk, dat gezellig doen met familie. Iedereen heeft een schurft hekel aan elkaar, maar met kerst is alles pais en vree. Schei toch uit. En dan Oud en Nieuw. Dat geforceerde op straat staan in de vrieskou met een glas niet te zuipen champagne in de stinkende rook van geldverslindend vuurwerk staan kijken en dan iedereen voluit kussen met de kreet “Oh gelukkig nieuwjaar, het beste hé.” Dat ronduit schijnheilige gedoe omdat het moet, daar ben ik al jaren helemaal klaar mee. Dus manlief en ik keren ons steeds verder af van de conventies en doen gewoon waar we zelf zin in hebben.

Nu hoop ik maar dat ik niet te vroeg heb gepiekt (om een toepasselijk woord te gebruiken). Morgen gaan we in ieder geval de kerstboom zetten met de kinderen. De foute kerststal erbij, kaarsen aan en toeleven naar het heerlijke niets. Nou ja niets. Zo zou ik het in joggingbroek voor de haard hangen met een glas cola en een goed boek ook weer niet willen noemen. Ik ben er bijna klaar voor.

Auteur: schrijfbianca

Ik schrijf, dus ik ben.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s