Er is serieus een steekje los bij Tinus. Ik heb hem de afgelopen dagen geobserveerd, maar hij gedraagt zich wonderlijk en het wordt steeds gekker. Zo vreemd gedraagt hij zich dat Pippi besloten heeft geen contact meer met hem te hebben. Of dit tijdelijk is of dat hun verbinding verbroken is voor de eeuwigheid, is op dit moment nog onduidelijk. In ieder geval loopt ze snel weg als hij er aan komt, draait haar kop om als hij contact probeert te maken en weigert op dezelfde bank te liggen.
Nu wil ik niet beweren dat een oorzaak voor het vreemde gedrag van Tinus ligt in zijn Duitse afkomst. Dat zou flauw zijn, maar ik betrap mezelf er op dat die gedachte toch redelijk vaak aan komt waaien in mijn hoofd. Als ik mijn klaagzang bij vrienden afsteek dan krijg ik steevast te horen: ‘Ach, hij is nog jong en moet de wereld nog ontdekken.’ Dat hij jong is dat is een feit, maar dat ontdekken van die wereld, nou dat betwijfel ik dus. Het enige wat hij doet is wat uit het raam staren, de bank over stormen en alle trappen van het huis met een noodgang op en af rennen. Die wereld waarin Tinus zich bevindt is bijzonder overzichtelijk. Zijn omgeving is het huis. Zijn zorgen zijn: geen, want op tijd wordt hij gevoederd, gekroeld en uitgedaagd voor het immens populaire (althans bij ons thuis) “pak het touwtje-spel”. Misschien ligt het eraan dat we hem Tieniewienie noemen en vindt hij dat zo denigrerend dat hij in verzet is gegaan.
Wat doet hij dan zoal? hoor ik u denken. Om gelijk met het meest verschrikkelijke te beginnen. Hij plast op elke tas die op de grond ligt. Laat ik dat iets nuanceren, hij plast op elke tas van mij die op de grond ligt. Met de tassen van de kinderen heeft hij compassie dus die slaat hij over. Dan bijt hij in mijn tenen, hij springt op mijn blaas als ik net wakker ben, hij hangt met zijn nagels in de bank, stormt over de bank en springt dan bovenop Pippi. Hij begint een miauw-concert om half zes in de ochtend. Vermorzelt elk klein dingetje – elastiekje, haarspeldje, pen, papiertje- dat op de grond ligt. Hij vreet alles op wat op tafel staat inclusief koekjes, brood en plastic zakjes. En dan als laatste gekkigheid van hem, hij kruipt onder het nieuwe kleed. Niemand weet waarom. Iedereen heeft het kleed gecheckt, gedubbelcheckt, maar er ligt echt niets.
De dag van Tinus is ongeveer zo verdeeld: 19 uur slapen, 1 uur poepen, piesen en eten (in willekeurige volgorde), 3 uur spelen en 1 uur schoothangen. In dat laatste uurtje is Tinus helemaal Zen. Hij vleit zich op je schoot (of je dat wilt of niet) gaat op zijn rug liggen, gooit zijn poten in de lucht en snurkt. Dan is Tieniewienie op zijn best en al die andere uren kan ik hem niet uitstaan en houd ik zielsveel van hem.
Biancaschrijftblog 