Gedurende een dag hoor ik veelvuldig eenzelfde woordje. Het is een woordje dat oudste dochter (herinnering: ze is 6 jaar) vaak gebruikt nadat ik haar iets gevraagd heb om te doen of haar op een bepaalde manier gecorrigeerd heb. Het is maar een kort woordje, maar wel een reuze irritant woordje als het zo vaak gebruikt wordt als waar ik de laatste tijd mee geconfronteerd wordt. Het gaat om het woordje “maar” en dan vooral de combinatie “Ja, maar…”
Mijn haren krijgen niet alleen de neiging om overeind te gaan staan, maar ze willen eigenlijk op stoere Rosse paarden springen en ten strijde trekken. Iedereen weet dat “Ja, maar….” en dan in de uitgesproken versie van “Jaaaaa, maaaaaaaar…” gewoonweg “Nee” betekent. Iedereen die kinderen heeft herkent het en weet dat het bij de vorming van een eigen identiteit hoort. Het is goed dat kinderen grenzen gaan opzoeken. Het is gezond dat ze zelf gedachten gaan vormen, dat ze een eigen mening krijgen en dat ze in verzet gaan.
Allemaal prima en natuurlijk en goed. Ik begrijp dat ook allemaal wel, maar (ha) waarom zegt niemand erbij dat het bij tijd en wijle reuze frustrerend en behoorlijk irritant is. Als ouder probeer je een punt te maken en dan word je onderbroken door zo een snotneus (want dat zijn die van mij echt wel) en die gaan dan jouw kennis en kunde en ervaring en levenswijsheid in twijfel trekken en erger nog, de snotneus komt net kijken want is nog maar zes winters oud.
Vandaag werd ik getrakteerd op een paar “Ja maaaaaruuu’s” en toen heb ik een besluit genomen. Misschien wat rigoureus, misschien niet pedagogisch verantwoord en misschien wat kinderachtig, maar (daar heb je m weer) ik ga er over dichten. Hier komt maar een gedicht:
Maar,
niet altijd waar
grenzen trekken
zoeken, heen en weer
wat nu weer
accepteer
nu toch eens
wel en anders niet
handen vliegen
in het haar
om weer die maar
toch glimlach
ik maar weer
een kopie
van mezelf
tref ik aan
draai eraan
en de keer ik om
dan kijk ik
maar
door een
raam
telkens maar weer.
Biancaschrijftblog 