Categorie: Blog

Het mooie weer zou een onderwerp voor een blog kunnen zijn, maar ik krijg het er niet uit getikt. Waarom niet? Omdat ik me zorgen maak. Zo dat lucht op. Het is er uit. Ik maak me zorgen. Vandaag iets meer dan een week geleden. Ik maak me zorgen om het politieke klimaat in Nederland. Ik maak me zorgen om de komende verkiezingen en met name de uitslag daarvan. Trump heeft me de stuipen op het lijf gejaagd, maar wat er dit weekend zo dicht bij huis is gebeurd maakt dat ik de zenuwen voel gieren door mijn lijf.

Nu ben ik benieuwd of er nog meer mensen zijn die zich zorgen maken of dat iedereen met de kop in het zand op het strand staat. Ik maak me zorgen om zo veel, maar nu vind ik alles wat er gaande is met Turkije heel heftig. Wat ik daar zo heftig aan vind is het volgende. Een van dictatoriaal gedrag beschuldigde president wil een wet veranderen. Dat kan, denk je dan. Hij wil een wet veranderen om vooral zichzelf meer macht toe te schuiven. Een ieder die daar over wil discussiëren wordt gevangengezet, ontslagen of op een andere wijze monddood gemaakt. Die president wil natuurlijk dat zo veel mogelijk mensen die wet ondersteunen. Dus daar schrijft hij een referendum voor uit. Klinkt als een soort van democratie, behalve dan dat de uitslag al vaststaat. Om zo veel mogelijk mensen te bereiken gaat de president de boer op en stuurt wat medewerkers de hort op om zieltjes te winnen. Een aantal van die zieltjes woont in Nederland. Nu besluit het Nederlands kabinet dat ze zo een zieltjes-win-actie niet zo handig vinden, want ze zijn nu net zelf druk bezig met zieltjes winnen. Plus daarbij komt dat ze het nogal wat dictatoriale regime niet echt passend vinden in deze tijd en binnen Europa, dus ze geven aan dat het beter is om niet naar Nederland te komen om actie te voeren of te praten over het referendum. Met zachte hand, diplomatie noemen ze dat, proberen ze de president te overtuigen van hun standpunt.

Dat valt slecht. Wat uiteraard te verwachten is, want een persoon met dictatoriale neigingen moet je niet vertellen wat hij wel of niet moet doen. Dat is nu juist zijn taak. Klein ego-dingetje ontstaat dan. President boos en roept dat het Nederlands kabinet nazistisch is en dat ze allemaal fascisten zijn. Ik zie ergens een pot en een ketel. Vult u zelf maar aan. Dan vervolgens komt er toch een mevrouw, de minister van Familiezaken welteverstaan, met de auto naar Nederland om toch te komen praten over dat referendum. Ze wordt niet toegelaten, haar veiligheidskordon wordt niet vertrouwd en steeds meer mensen zijn nieuwsgierig wat er gaande is en verzamelen zich buiten op een plein. Het is een zachte avond, dus wat buiten hangen is geen straf.

Dan opeens is een politieke rel geboren. Mevrouw zegt dat ze onheus is bejegend. President roept dat hij keiharde sancties gaat uitvoeren en wij werken in de tuin om het groen van de tegels te schrobben. Maar die zorgen grijpen me bij de strot. Wat nu als dit ego-akkefietje opeens leidt tot een idee dat Nederland misschien beter bij België kan gaan horen? Je weet nooit wat voor ideetjes een megalomane van dictatoriale neigingen verdachte president kan hebben. Of misschien is het wel voer voor een Nederlandse Tweede Kamerverkiezing die in het teken zou moeten staan van onderwijs, gezondheidszorg en milieu, maar nu door allerlei lieden wordt gekaapt om een andere reden. En, waar gaat het naar toe? Had Nederland beter niet ingegrepen om zo een rel te voorkomen en het hoog in het vaandel staande principe “vrijheid van meningsuiting voor iedereen” hoog te houden? Wat is er nu eigenlijk echt gebeurd en waarom?

Nu ik daar dus de vinger niet op kan leggen, kan ik ook mijn zenuwen niet tot de orde roepen. Uiteraard ga ik woensdag wel stemmen. Ik stem nog steeds voor een betere, eerlijkere en gezonde wereld. Voor iedereen, ook voor onze medeplaneet bewoners in Turkije.

Vrijdag vierde de Wereldwinkel Tholen haar (ik vind die wereldwinkel echt vrouwelijk) 25 jarig bestaan. Reden voor een feest en ik was gevraagd om een toespraak(je) te houden. De nadruk moest komen te liggen op het feestelijk aspect van de dag en niet zozeer dat de winkel besloten heeft dit jaar de deuren te sluiten. Dus feest met een klein grijs wolkje aan de stralende hemel, zullen we maar zeggen.

Dit was mijn speech:

Wereldwinkel Tholen: 25 jaar. LEF en VERBINDING

Wereldwinkel Tholen bestaat 25 jaar. Als ik aan de Wereldwinkel denk dan schieten er twee woorden binnen: Lef en Verbinding. En dan Lef met een hoofdletter L en Verbinding met een Grote V.

De Wereldwinkel ontstaat in Tholen in de jaren 90 van de vorige eeuw. Een tijd waarin de wereld op zijn kop stond. De Koude Oorlog was net afgelopen en er brak alweer een nieuwe oorlog uit, de Golfoorlog. De jaren waarin de Duistlanden zich verenigden en Nelson Mandela na jarenlange gevangenschap vrij kwam. Ook een tijd waarin we een nieuwe wereld kregen, namelijk een digitale en mobiele wereld. Internet doet zijn intrede. We kunnen andere landen bezoeken vanuit onze luie stoel, achter de computer. Met een mobiele telefoon zijn we altijd en overal bereikbaar. Ook is er sprake van een opbloeiende wereldeconomie. De beurzen stijgen de pan uit. De welvaartstaat staat op barsten. Het gaat goed met Nederland en met de Nederlanders. De werkloosheid is laag en de welvaart hoog.

Dit betekent ook iets in mentaliteit. Mensen hebben elkaar minder nodig en raken steeds meer op zichzelf. Het individu staat centraal en de individualiteit viert hoogtij.

En dan als tegenwicht tegen dit alles beginnen een aantal wereldburgers een initiatief in Tholen. Het gaat namelijk niet met iedereen in de wereld goed. Er is nog steeds veel armoede en ongelijkheid en dat vinden deze moedige initiatiefnemers onrechtvaardig. Deze mensen tonen naast betrokkenheid wat mij betreft LEF. Lef om in een individualistische maatschappij even stil te staan en te concluderen dat de wereld van ons allemaal is en dat het wel degelijk uitmaakt waar je wieg staat, terwijl wij allemaal recht hebben op gezondheid, veiligheid en geluk.

Lef dat zich uitbetaalt, want vandaag vieren we het 25 jarig bestaan van de Wereldwinkel in Tholen.

Persoonlijk betekent de Wereldwinkel ook veel voor mij. Ik liep na een verdrietige periode binnen en vroeg of de winkel nog vrijwilligers kon gebruiken. Ik had behoefte aan zingeving en (hier komt het tweede woord) Verbinding. Door mijn verdriet was ik de verbinding met een heleboel mensen kwijt geraakt en ook op een bepaalde manier met mezelf. Ik wilde iets goed doen. Iets goed voor een ander. Ik was inmiddels al twee keer in Gambia geweest en één maal in Zuid-Afrika. Daar heb ik gezien hoe de wereld er ook uit kan zien. Op blote voeten kilometers lopen voor schoon water bijvoorbeeld. Je behoefte doen in een goot zonder je handen te kunnen wassen. Elke dag een beetje rijst eten en verder geen andere voedingsmiddelen tot je beschikking hebben. Wonen in een hutje gemaakt van leem.

Ik werd welkom geheten en voelde me gelijk verbonden. De vrijwilligers zetten zich dag in dag uit in voor een ander, die ander die ze niet kennen. Zij voelen zich verbonden met die ander.

Ik begon als vrijwilliger en stond op vrijdagavond en zaterdag in de winkel. Ik was mijn eigen beste klant, want telkens als ik om me heen keek ontdekte ik weer iets moois of iets lekkers. Na een tijdje werd ik gekozen in het bestuur en heb ik mijn best gedaan om een bijdrage te leveren. We hebben een nieuw uiterlijk voor de winkel bedacht met een mooi nieuw logo. Fantastisch vond ik dat. Er kwam zo veel energie vrij bij de vrijwilligers en de verbinding was voelbaar.

Door de Wereldwinkel ben ik nog bewuster geworden van de ongelijkheid in de wereld en over mijn eigen geluk. Mijn wieg stond aan de goede kant. Daarnaast heeft de Wereldwinkel mij veel geweldige herinneringen opgeleverd en een hechte vriendschap met Annie. Met haar heb ik de Afrikadag georganiseerd en daar kijk ik met een warm gevoel op terug. Dat was een fantastische dag, vol verbinding. Ook heeft Tony Chocolonely een plaats in mijn hart veroverd. De wereldwinkel was de eerste die deze heerlijke en eerlijke chocolade begon te verkopen.

Ik wil afsluiten met een gevoel van trots. Trots op alle vrijwilligers en trots op alle klanten. Met zijn allen zijn wij verbonden en we maken met elkaar de wereld net een stukje beter, eerlijker.

Ook getuigt het besluit van de Wereldwinkel om dit jaar te stoppen van lef. Lef om de realiteit onder ogen te zien. Lef om een lastig besluit te nemen. Gelukkig is een deel van de taak van de Wereldwinkel voltooid. Fair Trade staat op de politieke agenda. Duurzaamheid is een begrip dat niet meer weg te denken is en mooie eerlijke producten staan in de supermarkten.

Wat mij betreft heffen we het spreekwoordelijke glas op de Wereldwinkel. Op al die mensen die zich jarenlang hebben ingezet. Jullie verdienen een welgemeend: Dankjewel.

Mijn leven is blijvend veranderd. Dank jullie wel.

 

 

Een gevangenis is
een dubbele muur
een van leem
de andere
een groot aantal
lagen prikkeldraad
beide afschrikwekkend.
De buitenste muur
wordt bewaakt
vanaf wachttorens.
De andere
is de gevangenis
aan de binnenkant,
waar ze je zullen timmeren
tot een replica
van zichzelf,
wie ze ook zijn.

Mila Aguilar

Zaterdag kwam de 100ste editie van de Happinez binnen. Ik zag de postbode langs het raam lopen. Ze had een paar folders en een wat dikker pakket in haar handen. Ik hoorde een zware boink in onze postbus en rende daar naartoe. Yes, de Happinez zat tussen de folders en een rekening. Die gooide ik opzij en maakte snel de folie los van het tijdschrift. De 100ste editie en ik heb een abonnement vanaf editie 2. Het eerste nummer verscheen in 2003. Toen zag mijn leven er helemaal anders uit. Ik werkte als jurist voor de rechtbank in Middelburg. Ik had nog geen kinderen. Manlief en ik waren al wel wat jaartjes samen en woonden in ons eerste koophuis (om de hoek van waar we nu wonen). In dat jaar besloten we ook om te trouwen. We hadden een hond en twee poezen. Mijn oma leefde nog, net zoals een paar vrienden en andere familieleden. Mijn zus was nog maar 13 jaar en kwam heel vaak logeren, een soort weekend-omgangsregeling.

Was ik toen eigenlijk happy? Niet volledig. Ik had nog veel onverwerkte angsten en boosheid en pijn. Ik worstelde nog erg met mijn identiteit en wat ik nu precies wilde van dit leven. Allemaal levensvragen teisterden me en zorgden ervoor dat ik naast pieken ook behoorlijk zwarte en diepe dalen kende. Niet de hele tijd natuurlijk, maar wel zeer regelmatig. De boosheid at me van binnen op.

Een collega attendeerde me op een nieuw tijdschrift. Het zag er mooi uit en de titel sprak me gelijk aan. Een tijdschrift over geluk, de zoektocht daarnaar toe en spiritualiteit, maar dan op een toegankelijke eigentijdse manier gebracht.

Het eerste exemplaar kocht ik en daarna nam ik gelijk een abonnement. Nu zijn we aanbeland bij nummer 100 en wat is er veel veranderd in mijn leven. Ik voel me rustiger en meer op mijn gemak bij wie ik ben. Ik ken mezelf en voel liefde voor mezelf. Ik ben getrouwd, heb twee mooie kinderen en leuke vrienden. Ook ben ik gezegend met een gezond leven. Manlief en ik vinden elkaar nog steeds lief. We wonen fantastisch en voelen ons elke dag dankbaar voor alles wat we hebben, materieel, maar nog meer immaterieel. Ook dank ik Happinez voor alle wijsheid, inzichten en mooie reportages. Telkens leer ik weer en ontwikkel ik. Mijn eigen pad heb ik gevonden.

Wat is geluk? Voor mij is dat elke keer weer anders: een schaterlach van een kind, een scheet van een kind in bad, een kop thee, het bekijken van een schilderij, een wandeling met Annie, een film kijken met mijn lief, een kaars, een stuk chocolade, chicken yassa, een warm dekbed, een goed boek, een fijn gesprek, een compliment, een compliment geven, een bos tulpen, warme voeten, een mooie jurk, een onverwachts cadeau, de eerste lente zonnestralen op mijn gezicht, een boswandeling, keihard meezingen met Janis Joplin, dansen, kleuren, schilderen, schrijven, dichten, stilte, rust in mijn hoofd en natuurlijk elke keer weer: de Happinez in de bus.

Luister naar ieders kritiek, maar behoud uw eigen oordeel.

Origineel: Take each man’s censure, but reserve thy judgment.

Bron: Hamlet (1600)

Bad
Lat
Gat
Mat

Kat
Nat
Pad
Quad

Ik geloof dat ik vergat

Dat
Zat ik in het natte bad
Op mijn blote gat

Ik de wereld
Vergat

Wanneer komt het boek over mijn oma? Een vriendin en ik zijn uit eten. We praten over van alles en nog wat. Geen onderwerp te dol of te bont voor ons en dan kijkt ze me opeens met haar diepliggende blauwe ogen aan en vraagt: hoe gaat het met je boek?

Pijnlijk. Nou ja, steeds minder.

Maar het eindresultaat. Het boek is er niet. Nog niet. Ik heb versie na versie geschrapt, weggegooid en vervloekt. Dan is het de vorm. Dan zijn het de details. Dan is er die pijn. Elke keer weer wat. Excuses genoeg. Ligt het aan het verhaal? Nee, zeker niet. Mijn oma heeft een boeiend en bijzonder leven achter de rug. Is het dan de tijd? Heb ik geen tijd om te schrijven? Onzin, er is altijd tijd. Als ik voor de tv kan hangen, kan ik ook schrijven. Is het dan een gebrek aan visie? De lijn van het verhaal? Nee, ook niet. Ik weet wat ik wil schrijven en hoe. Ligt het dan aan mijn schrijfkwaliteiten? Ik pretendeer geen hoogstaande schrijver te zijn, maar een verhaal over mijn oma voor persoonlijk gebruik dat moet me echt wel lukken. Wat is het dan?

Als ik denk aan het verhaal, aan het boek, dan krijg ik ook gelijk zin in een slagroomtaart of in repen Tony’s of aan paprikachips. Hmmm, ik zie en voel een verband. Ik vind het gewoon moeilijk om te beginnen. Moeilijk om mijn overleden oma teleur te stellen, terwijl ik haar dat hele dagen al doe door juist niet te beginnen. En een grote angst, angst voor de pijn van haar verhaal, het gemis van haar en angst dat ik het toch niet kan. Ik kan de belofte niet nakomen en daar heb ik veel moeite mee, want één van mijn principes is: als je iets beloofd dan kom je dat na!

Ik weet verstandelijk dat ik het mezelf heel moeilijk maak. Dat ik gewoon moet doorademen en beginnen, maar het voelt zo anders. Zo gaat het vaak in mijn leven. Ik weet met mijn hoofd van alles en nog wat, maar mijn gevoel vertelt me een ander verhaal. Die twee moeten nodig eens met elkaar op vakantie. Dan kunnen ze elkaar (nog) beter leren kennen en zien dat als ze samenwerken ze zoveel sterker zijn en staan dan alleen. Wie weet schrijven ze samen wel een boek.

Er zijn mensen in mijn leven die daar richting aan geven. Ze weten niet dat ze een grote mate van invloed op mijn ontwikkeling, geluk en zijn hebben. In het verleden was dat een docente Nederlands. Zij zorgde ervoor dat ik van een onvoldoende voor Nederlands opeens een voldoende stond zodat ik eindexamen mocht doen en niet in de beha-fabriek in de buurt hoefde te gaan werken. Later volgde er nog een docente (weer een vrouw trouwens) die me inspireerde om rechten te studeren. De eerste rechter waarmee ik werkte was een genie. Ik bewonderde hem om zijn kennis en wijsheid. Twee zaken die echt wel van elkaar verschillen en hij bezat ze allebei.

Ook mensen die meer in mijn privésfeer verkeren kunnen diezelfde vorm van invloed of inspiratie op me hebben. Dan begin ik natuurlijk met mijn man. Hij heeft me veel geleerd over zachtheid. Hij heeft me voorzichtig de richting van de zachtheid ingeduwd. Mijn kinderen inspireren me iedere dag. Ze spelen, voelen, zijn eerlijk en genieten van alles waar ze mee bezig zijn. Heel mooi om te zien en daar telkens een klein graantje van mee te pikken is heerlijk. Ik ben dan wel officieel volwassen, maar de kinderlijke onschuld is toch iets waar (volgens mij wij allen) ik af en toe naar verlang. Ik heb ook twee vriendinnen die al wat ouder zijn en me laten zien hoe je ook een voorbeeld kunt zijn voor je kinderen. Die de warmte uitstralen waar we allemaal in onze moeder naar op zoek zijn en ik schromelijk tekort kom.

Op dit moment ervaar ik hoe het is als een leidinggevende je in je functie belangrijk maakt. Dat je gezien en gewaardeerd wordt. Ik merk aan mezelf dat dit heel veel met me doet. Ik voel me verantwoordelijk, maar zit ook beter in mijn vel waardoor ik nog net een stukje harder (kan bijna niet) ga werken. En dan speelt er op dit moment nog iemand een rol die me stimuleert en inspireert: Pablo Picasso. Een bijzondere man die de wereld op zijn kop heeft gezet met zijn kunst en die een bevlogen privé leven erop na hield. Een man met een visie. Hij leert me anders kijken. Wat zie je nu eigenlijk als je kijkt? Vaak zie je dat wat je kent, maar wat nu als je iets ziet dat je niet kent? Hoe verwarrend is dat? Of hoe mooi? Niets is wat het lijkt en dat hoeft ook niet. Ga eens van dat gebaande pad af en wandel eens door het niets. Jeroen Krabbé is een meesterverteller en maakt dat het hart van mijn oudste dochter sneller gaat kloppen. Samen kijken we naar het programma: Krabbé zoekt Picasso. ‘Wat kan die meneer mooi vertellen, he mam? En wat is Parijs mooi en die schilderijen zo bijzonder. Ik begrijp het niet zo goed, maar ik kijk er wel graag naar.’

Ziehier de weg die inspiratie heet. Meer hoef ik toch niet te schrijven?

Er is een week voorbij sinds ik mijn openhartige blog heb gepost over mijn gewicht en de negatieve gevoelens die ik daar bij heb. Ik wil daar van af. Niet van die blog, maar van die gevoelens natuurlijk. Dat betekent niet dat ik alleen maar sla ga eten en ook niet dat ik streef naar een maat 36, maar een acceptabel zelfbeeld dat is al pure winst. Ik wil kilo’s kwijt raken en daar moet ik iets voor doen. Meer bewegen en minder snoepen. Hoe simpel kan het zijn.

Makkelijk gezegd dan gedaan. Wij allemaal leven in bepaalde patronen. Patronen die je mee hebt gekregen van vroeger of die je naar gelang het volwassen worden zelf hebt geconstrueerd. Om een patroon te doorbreken heb je wilskracht nodig en hulp. Hulp in de vorm van inzicht en steun van een geliefde bijvoorbeeld. Met dat inzicht zit het redelijk goed (ik weet waar de eetbehoefte vandaan komt) en de steun heb ik ook in mijn broekzak zitten, maar dan die wilskracht. Wat is het moeilijk om die obsessieve gedachten over eten stil te krijgen. Mediteren helpt me niet meer. Ik heb lang geprobeerd om de gedachten te verdrijven door stilte te zoeken. Dat lukt dus niet. Nu gooi ik het over een andere boeg. Het sleutelwoord is: afleiding. Telkens als ik honger begin te krijgen of een snaai-moment voel aankomen, ga ik iets doen. Vandaag heb ik onder andere boodschappen gedaan, getankt, de krant gelezen, de badkamer gepoetst, de slaapkamer opgeruimd en gepoetst, boven stof gezogen en beneden ook, mijn servieskast opnieuw ingericht, gelezen in mijn boek, 45 minuten gewandeld, kinderen uitleg gegeven over Pablo Picasso, paprika’s gesneden, kat Tinus bijna zijn nek omgedraaid, boeken naar zolder gebracht en deze blog geschreven. Oh ja en ook nog een gesprek gevoerd met manlief en samen gedineerd.

Allemaal leuk en aardig die afleiding en ik ga ervan uit dat de kilo’s er af vliegen, maar voor nu kan ik alleen nog maar zeggen dat bovengenoemde lijst me helemaal uitput. Misschien is dat dan wel het geheim van afvallen. Na een dag als vandaag spring ik op de bank en ben te moe om naar de voorraadkast te lopen om chips te pakken.