Richting

Er zijn mensen in mijn leven die daar richting aan geven. Ze weten niet dat ze een grote mate van invloed op mijn ontwikkeling, geluk en zijn hebben. In het verleden was dat een docente Nederlands. Zij zorgde ervoor dat ik van een onvoldoende voor Nederlands opeens een voldoende stond zodat ik eindexamen mocht doen en niet in de beha-fabriek in de buurt hoefde te gaan werken. Later volgde er nog een docente (weer een vrouw trouwens) die me inspireerde om rechten te studeren. De eerste rechter waarmee ik werkte was een genie. Ik bewonderde hem om zijn kennis en wijsheid. Twee zaken die echt wel van elkaar verschillen en hij bezat ze allebei.

Ook mensen die meer in mijn privésfeer verkeren kunnen diezelfde vorm van invloed of inspiratie op me hebben. Dan begin ik natuurlijk met mijn man. Hij heeft me veel geleerd over zachtheid. Hij heeft me voorzichtig de richting van de zachtheid ingeduwd. Mijn kinderen inspireren me iedere dag. Ze spelen, voelen, zijn eerlijk en genieten van alles waar ze mee bezig zijn. Heel mooi om te zien en daar telkens een klein graantje van mee te pikken is heerlijk. Ik ben dan wel officieel volwassen, maar de kinderlijke onschuld is toch iets waar (volgens mij wij allen) ik af en toe naar verlang. Ik heb ook twee vriendinnen die al wat ouder zijn en me laten zien hoe je ook een voorbeeld kunt zijn voor je kinderen. Die de warmte uitstralen waar we allemaal in onze moeder naar op zoek zijn en ik schromelijk tekort kom.

Op dit moment ervaar ik hoe het is als een leidinggevende je in je functie belangrijk maakt. Dat je gezien en gewaardeerd wordt. Ik merk aan mezelf dat dit heel veel met me doet. Ik voel me verantwoordelijk, maar zit ook beter in mijn vel waardoor ik nog net een stukje harder (kan bijna niet) ga werken. En dan speelt er op dit moment nog iemand een rol die me stimuleert en inspireert: Pablo Picasso. Een bijzondere man die de wereld op zijn kop heeft gezet met zijn kunst en die een bevlogen privé leven erop na hield. Een man met een visie. Hij leert me anders kijken. Wat zie je nu eigenlijk als je kijkt? Vaak zie je dat wat je kent, maar wat nu als je iets ziet dat je niet kent? Hoe verwarrend is dat? Of hoe mooi? Niets is wat het lijkt en dat hoeft ook niet. Ga eens van dat gebaande pad af en wandel eens door het niets. Jeroen Krabbé is een meesterverteller en maakt dat het hart van mijn oudste dochter sneller gaat kloppen. Samen kijken we naar het programma: Krabbé zoekt Picasso. ‘Wat kan die meneer mooi vertellen, he mam? En wat is Parijs mooi en die schilderijen zo bijzonder. Ik begrijp het niet zo goed, maar ik kijk er wel graag naar.’

Ziehier de weg die inspiratie heet. Meer hoef ik toch niet te schrijven?

Auteur: schrijfbianca

Ik schrijf, dus ik ben.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s