Biancaschrijftblog

Ik heb inmiddels een flink aantal pijnlijke en gênante momenten op mijn naam staan. Echt van die “kon-ik-maar-door-de-grond-zakken”-momenten. Ik deel er een paar. Vraag me niet waarom.

Tegen mijn favoriete meester op de basisschool wilde ik zeggen dat hij zo lollig was en in plaats daarvan zei ik tegen hem dat hij een lul was. Oeps.

Of deze: na een slopende dag oersaaie colleges volgen viel ik in de trein in slaap. Niet zo erg toch? Wel als je in slaap valt op een schouder van een vreemde oudere man en dat er een klein beetje speeksel uit je mond hangt.

Op mijn werk was er een nieuwe burgermoeder aangetrokken. Ze zou binnenkort beginnen en haar foto had al in alle kranten, die ik dus overduidelijk niet had gelezen, gestaan. Op een dag moest ik naar toilet. Terwijl ik rustig mijn ochtendboodschap deponeerde in de pot hoorde ik uit het buurtoilet iemand naar buiten gaan en haar handen wassen. Ik dacht bij mezelf: “laat ik maar even blijven zitten want ontmoetingen op het toilet met de daarbij behorende geurtjes kunnen soms best ongemakkelijk zijn”, maar na een tijdje wilde ik er toch ook van af en kwam de gedachte op: “als ik nu nog langer blijf zitten dan zal mijn collega toiletgebruiker wel denken dat…” Ja wat eigenlijk? Geen idee. Ik besloot toch de stap te wagen, deed de deur open en voordat ik mijn handen kon wassen gaf de vrouw mij een hand. Dat was al ongemakkelijk genoeg. Ze vroeg: “Jij bent toch Bianca, de jurist?” Ik keek de vrouw aan. Geen spoortje van herkenning en bevestigde mijn identiteit. En toen vroeg ik: “En u? U bent?” “De burgemeester,”zei de vrouw. Ai, waar is dat luik waar ik onder kon vertrekken? Nergens te bekennen.

Kunnen we er nog eentje aan? Ooit wilde ik indruk maken op een jongen. Ik was een jaartje of dertien. Echt lekker aan het puberen en vooral zo onzeker als maar zijn kon. Ik probeerde cool te zijn en fietste heel stoer over de Markt, de hangplek van stoere en coole puberjongens die roken, beetje blowen en stiekem whisky nipten. Ik woonde schuin achter de Markt en wilde laten zien welke godin ik was op de fiets. Ik scheurde, kwam in een brede spleet van tegels terecht en reed zo keihard, maar dan ook echt kneiterd hard, tegen een lantarenpaal op. Niet grappig bedoeld, maar iedereen op het plein inclusief mijn heimelijke lief lach dubbel van de lach.

Een recente blunder was in een speeltuin. Ik ben niet zo heldhaftig en al helemaal niet sportief. Dus dat ik me af en toe waag aan een ritje op een zweefmolen is al best een prestatie. Onder het motto “alles voor het jong” ging ik met man en 1 kind naar een grote buiten speeltuin. Er was van alles te doen en manlief was in zijn nopjes. Hij drong voor bij de glijbaan, zat op een enorme wip en ging helemaal los op een tokkelbaan (of zoiets: geen idee hoe dat heet, maar je zwiert aan een stalen kabel van de ene  naar de andere kant). Ik keek rustig toe en zag de zweefmolen. Die zag er onschuldig uit. Je moest hem zelf aanzwengelen, dus ik riep man en kind. “Gaan jullie maar lekker zitten. Ik slinger dat ding wel aan.” Fout natuurlijk. Ik rennen als een gek. Onmiddellijk schoot mijn hoofd van stand blank in stand vuurrood. Maakt niet uit. Zweet gutste over mijn rug en opeens voel ik dat ik dat touw niet meer kan houden en smak onelegant en met veel kabaal zo met mijn neus in het zand. Gelukkig zag iedereen het en werd er smakelijk om gelachen. Gratis entertainment zullen we maar zeggen.

De laatste die ik wil delen is echt beschamend. We hadden het plan opgevat om naar Kwadendamme te gaan. Daar is een tropische dierentuin met een expositie over dino’s en een vlindertuin. Ook zit er een binnenspeeltuin met water. Leuk voor de kinderen en vooral ook zeer leerzaam. De kinderen hadden uiteraard weinig oog voor de fossielen en andere educatieve elementen van de dierentuin en wilden gelijk naar de speeltuin. In het water lag een boot waar je in kon spelen. Er lag zand. Er waren nog meer waterspeel-elementen en er was een oversteek van de ene kant naar de andere via wiebelige plateau’s. Ik besluit daar over heen te gaan. De eerste horde ging goed, maar dan opeens bevriezen mijn knieën en blijf ik op een plateau staan. Midden in dat water. Het lukt me niet om er van af te stappen. Ik begin te bibberen en wiebelen als een volleerd parkinsonpatiënt. Ik krijg het benauwd en zie mezelf al in dat water vallen. Het enige wat ik kan doen is me laten vallen op mijn billen. Daar zit ik dan, met rugzak op midden in het water te roepen naar een kind dat ze pappa moet gaan halen. Gelukkig kwam mijn redder in nood, die met een oud klasgenoot stond te praten, te hulp. Mijn broek was nat en de wangen van mijn lief ook, van het lachen. Daarna stelde hij me vol trots voor aan die oud klasgenoot: en die waaghals, dat is mijn vrouw.

Nu ik dit heb gedeeld weet ik niet of ik me opgelucht voel of nog meer beschaamd. In ieder geval weet ik wel dat hoe oud je ook bent, je bent nooit te oud of te jong om gênante momenten mee te maken.

 

 

Deze dag blinkt niet uit als een gezellige fijne vrije zaterdag. De dag gaat niet in de boeken als “topdag”. De dieptepunten waren op meer handen te tellen dan de hoogtepunten op 1 vinger. Maar goed, zoals manlief altijd zegt: ‘er is altijd een morgen.’ Daar hoop ik toch wel op en tot nu toe is het altijd waar gebleken. Dat er ooit eens geen morgen meer zal zijn, is geen onderwerp dat me veel bezig houd.

Ik kan een verhandeling geven over deze dag, maar dat bespaar ik iedereen. Te meer omdat, zodra ik het neer getikt heb, ik zelf al wel de absurditeit van mijn eigen ellende inzie. Het gaat uiteraard nergens over. Ik zit niet in de situatie dat ik vastgekluisterd aan een rolstoel in mijn broek zit te pissen en wacht op mijn dood. Vervolgens een cadeau, naast het geschenk van ALS, in ontvangst mag nemen dat uitgezaaide baarmoederhalskanker heet.
Ik waak niet over een doodziek kind dat elk moment in mijn armen kan sterven en nooit zal meemaken hoe het is om van de liefde te proeven. Hoe het is om dronken aan de bar te hangen en dan vol overtuigd te verkondigen dat je broodje nuchter ben. Hoe het is om te studeren, je eerste baan te hebben, je rijbewijs te halen, andere landen te ontdekken etc. etc.
Ik woon ook niet in één of ander door God vergeten oord waar ik moet bedelen voor een hapje rijst en alleen maar vervuild water kan drinken. Waar verkrachtingen en mishandelingen van vrouwen een goed recht is.
Ik hoef ook niet in een gammel bootje naar de andere kant van de wereld te varen om zo een stukje geluk te vinden die blijkbaar hier door verveling en gezeur in therapie weggewerkt wordt.

De cynische ik heeft gewoon een rotdag. Dat ligt volkomen aan mezelf. Mijn directe omgeving reageert er fijn op en de cirkel van ellende is rond. Maar wat is het vooruitzicht toch fijn. Manlief steekt de houtkachel aan, hummels liggen te ronken in hun bed, er heerst een volkomen stilte in huis. Straks een goede film kijken, glaasje prik erbij, chippie in de ene hand en een nootje in de andere. Ik hoef niet eens te wachten tot morgen. Mooi!

Hoe komt het toch dat veel dochters een moeizame relatie met hun moeder hebben. Het was een van de vragen en gespreksonderwerpen afgelopen donderdag tijdens de jaarlijkse verjaardaglunch met een collega die op dezelfde dag jarig is als ik.

Zij concludeerde dat veel moeders vooral met zichzelf bezig zijn en geen nevenactiviteiten/werk hebben zodat ze veel tijd hebben om zichzelf centraal te stellen. Dochters dienen zich te buigen en vormen en te plooien naar de wensen van de gezaghebbende ouder. Een moeder die volop in het leven staat, werkt, hobby’s heeft, vriendinnen ontmoet, met zichzelf op stap kan en zelfstandig is, is vrijer en minder gefocust op die dochter.

Er zit wat in. Vandaag zag ik weer een staaltje communicatie tussen moeder en dochter waar mijn maag van omkeerde. Korte situatieschets: vriendin, alleenstaande moeder van twee kinderen, heeft een ander huis. Noodgedwongen moeten ze verhuizen vanwege een psychisch gestoorde buurman. Vriendin heeft nog geen goudmijn gevonden dus kan elke financiële bijstand gebruiken. Daarnaast is het handig dat je moeder je kinderen opvangt terwijl jij het snot voor je ogen staat te verven om jezelf en je kinderen zo een mooi mogelijk en vooral veilig onderkomen te geven. De moeder in kwestie is dwingend, zij vraagt niets, zij stelt en vooral stellig: ‘heb je al behang gekocht, want je moet behangen. Je mag echt geen structuurverf op de muren smeren.’
Dochter: ‘ik heb daarover gebeld en zolang je geen gekke kleur op de muur doet, mag het wel.’
Moeder: ‘dat kan niet, geloof ik niet.’
Dochter: ‘ik heb gebeld en het mag wel.’
Moeder: ‘lijkt me sterk, kan het me niet voorstellen. Je moet gewoon behangen.’
Dit lieflijke stuk speelde zich af in het openbaar, waar mensen bij aanwezig waren. Ik dus ook. Dochter begint wat rood aan te lopen en haar stem te verheffen: ‘het mag dus wel en dat is wat ik ga doen.’
Moeder: ‘Ik vind het raar. En trouwens waarom haal je verf hier in de buurt en niet waar je korting kan krijgen? Ik heb toch niet voor niets folders bewaard? We gaan nu met de auto verf halen.’
Dochter: ‘dat is niet nodig, want ik heb al verf. Ik ga straks gelijk beginnen.’
Moeder: ‘we gaan nu naar het huis en dan maken we een plan. Want dat heb je vast nog niet.’
Dochter: ‘jawel, ik heb een plan. Begin vandaag met de plafonds te sausen.’
Moeder: ‘nou de kinderen kunnen niet komen want ik heb het te druk. Kijk maar wat je doet.’
Dochter blaast haar frustraties uit en loopt de klas binnen. Moeder vertrekt.

Ik krijg het benauwd van dergelijke conversaties. Zelf ben ik ook moeder en ook dochter. Ik herken veel in het bovengenoemde voorbeeld en telkens begrijp ik het niet. Ik begrijp niet waarom moeders niet onvoorwaardelijk kunnen houden van hun dochter, zonder oordelen, zonder verplichtingen, zonder manipulatie. Het is maar weinigen gegeven. Gelukkig heb ik in mijn omgeving ook een positief voorbeeld, maar ja dat is dan weer zo een moeder met een leven. Laat ik mijn leven dan maar goed vasthouden, als dat het antwoord is.

Veel succes lieve vriendin. Wij slepen je er wel door heen. XXX

 

 

Migraine laat de tijd stil staan, maakt het licht feller en alle geurtjes dringen als ongenode gasten in mijn neus. Het geluid wordt verstrekt en mijn lichaam raakt in de weerstand. Warm, misselijk, dan weer koud, bonken in mijn hoofd, vastzittende schouders, nek, rug. Vreselijk. Maar de blog  must go on. Dus dan een blog over migraine, bij gebrek aan een positiever onderwerp.

Ik zit met mijn ogen geknepen achter het scherm. Het licht van het scherm brand recht in mijn ogen en schiet als een flits door naar mijn hoofd. Vooral de rechter kant en de voorkant worden te grazen genomen door de pijn. Ik eet niets, want uit ervaring weet ik inmiddels dat eten niet wordt gewaardeerd. Het enige wat ik kan doen is wachten in mijn bed. Dat ga ik dan straks ook doen.

Morgen heb ik een halve drukke ochtend op het werk in het vooruitschiet en daarna een gezellige lunch. Een college is ook op 10 april jarig en dat vieren we elk jaar met een lunch. We hebben naast onze geboortedag en sterrenbeeld veel gemeen met elkaar, vooral humor. De gedachte dat zij in de buurt is op het werk als ik weer eens met mijn kop keihard tegen een muur loop, maakt heel veel goed. Te weten dat ik oververhit een kamer binnen kan stormen en ongenuanceerd tekeer kan gaan, geeft glans aan het werk. Een gepassioneerde, intelligente vrouw met humor en pit, waar vind je die nog? Elke keer hebben we genoeg gespreksstof voor een lunch, zo veel dat we daarna (zo een half jaartje) een tweede plannen: aangezien we dan toch alweer 40 en een half zijn (in mijn geval dan). Dus nu schop ik mezelf weer in mijn bed, zip een klein beetje water weg en droom dat ik morgen weer top fit ben, want the lunch must go on.

De veertig is bereikt. Ik werd wakker en deed mijn ogen open en was beland in een nieuwe club, althans een aantal felicitaties gingen gepaard met een mededeling dat ik nu bij de club van de veertigers hoor. Wat voor club dit precies is, weet ik niet. Vast zoiets als de club van de dertigers. Een club die alleen leden heeft maar verder nagenoeg geen activiteiten organiseert. Je hoeft er niets voor te doen en je krijgt er ook niets van. Het stelt, wat mij betreft, net zoals het cijfer niets voor.

Zoals bedacht is vandaag ook niets gebeurd dat mijn leven heeft veranderd. Ik heb vandaag gewoon ontbeten en ook gescheten, misschien iets meer dan normaal maar dat lag vooral aan de inhoud die ik de dag ervoor naar binnen had gewerkt. Het hoofd en lijf zag er ook nog hetzelfde uit en het gezin was ook niet plotsklaps veranderd. Nog steeds werden er billen geveegd, broodjes gesmeerd en theetjes gedronken. Het enige wat wel degelijk anders was dan bij de jaren die ik heb gespendeerd in het dertigers tijdperk, is -overduidelijk- het getal. Veertig klinkt wel ouder. Alsof ik opeens ben getransformeerd in een volwassene. Maar dat is natuurlijk niet zo, want je bent wie je bent al ben je honderdvijfentachtigduizendmiljoenveertigdrie, zoals mijn kind zegt.

Morgen wordt datzelfde kind vier en dat vind ik een hele mijlpaal. Ze gaat dan voor vast naar school. Niet meer oefenen, maar volle bak vooruit en dat vind ik prachtig. Die ontwikkeling, die groei.

Ik sluit de eerste dag veertig moe af en met een enorme literaire winst: 4 boeken en twee dichtbundels ben ik naast een jaar rijker geworden. Kom maar op met die tweede dag.