In Gent heb ik een boek gekocht met de titel “333 dingen om over te schrijven.” Het is een schrift met 333 schrijfopdrachten. Ik heb het schrift gekocht om mezelf te dwingen om eens op een andere wijze te schrijven. Ook dwingt een opdracht me ertoe om te schrijven over een onderwerp dat ik zelf waarschijnlijk niet zo makkelijk zou kiezen. Doel van dit alles is om de inspiratie te laten vloeien.
Ik pak nu het boek en sla het op een willekeurige pagina open en lees de opdracht (momentje). Daar ben ik weer. De pagina is opengevallen en vertelt me de volgende opdracht: Schrijf een verhaal over je zusje. Dat komt goed uit. Ik heb er één, dus hoef er geen te verzinnen en ik kan van alles vertellen over haar. Daar komt tie.
Mijn zus is 14 jaar jonger dan ik. Ik heb haar geboren zien worden en dat was één van de meest traumatische gebeurtenissen uit mijn leven. Haar moeder schreeuwde hard, een soort diepe oerkreten kwamen uit haar en haar vagina leek op ontploffen te staan. Natuurlijk wist ik op veertienjarige leeftijd wel dat vagina’s bestonden, dat ze harig konden zijn en ook dat daar een baby uitkomt, maar dat een vagina zo open kon scheuren met bloed overal en dat een baby een tijdje met zijn hoofd er in blijft zitten was erg surrealistisch voor een meisje van een Zeeuws eiland. Ik zag het hoofd van mijn zus en moest aan de film The Exorcist denken. Die had ik eens stiekem in bed op mijn kamer gekeken en was er dagen van ondersteboven. Mijn zus kwam bebloed uit haar moeder en haar gezicht was ingedeukt en gerimpeld. Ook schreeuwde ze op een wijze die ik nog nooit had gehoord. Om het geheel nog wat traumatischer te maken vertelde de vroedvrouw over de placenta en hoe mooi deze was en dat ik die echt eens goed van dichtbij moest zien. Ze legde uit dat een placenta moederkoek is. ‘Koek’, dacht ik. Dat is het betere werk. De schrik was oneindig groot toen ze me een emmer vol met slijmerige smurrie vol bloed aanreikte en de moederkoek voor me hing. Ze legde uit wat ik moest zien en ik voelde me wit wegtrekken. Dit was verre van wat ik ooit wilde weten of zien of ruiken.
Dat zusje was sowieso niet mijn plan geweest en nu werd ik geconfronteerd met bloed en smurrie en een krijsend kind dat leek op een bezeten buitenaards wezen. Mijn plan was dat mijn ouders getrouwd zouden blijven en mij een zusje zouden geven waar ik mee kon spelen. Niet het scenario wat nu was uitgewerkt. Ouders die gescheiden waren, een vader die een nieuwe vriendin had en die dan ook nog eens zwanger was geworden terwijl hij er tussen uit kneep. Mijn vader was tijdens de zwangerschap van zijn vriendin overleden. Nu zat ik aan het puntje van het bed van een vrouw die ik niet echt goed kende die mijn zusje ter wereld had gebracht.
Tot overmaat van ramp moest de kersverse moeder flink gehecht worden, want ze was behoorlijk gehavend uit de strijd gekomen. Ze wilde graag dat ik haar hand vasthield tijdens het hechten zonder verdoving. Dat heb ik geweten. Maanden later kon ik die hand nog amper gebruiken.
De geboorte staat gebrand op mijn netvlies. Het heeft ervoor gezorgd dat ik jarenlang geen kinderen wilde. Puur en alleen om die bevalling. Nu zijn we 27 jaar verder en is mijn zusje een jonge vrouw. Een bloem die open is gegaan en waarmee ik een bijzondere relatie heb. Eerst heb ik vooral gemoederd over haar en nu geeft zij mij gevraagd (maar ook zeer regelmatig ongevraagd) adviezen. We delen lief en leed met elkaar. Onze band is heel erg sterk. We gaan op vakantie met elkaar. We lachen met elkaar. We delen dezelfde genen. Kunnen ouwehoeren op elkaar. Huilen bij elkaar. De waarheid zeggen (althans de waarheid van één kant). Alles.
Mijn zusje is een deel van mij. Zij vormt de inspiratie voor nog veel meer verhalen. Wordt vervolgd.
Biancaschrijftblog 