Maand: april 2017

Er kunnen duizenden kaarsen
worden aangestoken
met het licht van 1 kaars
en de levensduur van die kaars
wordt niet minder.
Geluk kun je delen, zonder
dat van jezelf in te leveren.

De kriebel blijft
een ongenode gast
die vast zit

Zijn vriend kruipt
omhoog
ze kruisen elkaars pad

Vuurwerk blijft uit
ademnood verpakt in
groene verse fluimen

Konen rood en rond
als sappige appels
op een koude herfstochtend

Wat rest is de tijd
die het vast weer
zal leren

Kan het moeilijk
verteren dat het daar
telkens weer om draait

De tijd is duivels
sluipt rond en weet
welk moment toe te slaan

Hij heerst als heerser
krijgt als krijger
niet te stoppen

Geef me dan maar over
nu en dan of toch niet
keer mijn rug naar die gast

Laat los die last

Dit is geen ei

Centrale thema van de afgelopen week was: snot. Drie dagen feestjes vieren met een snothoofd hakt er in. Eerst was ik zelf jarig en daarna Cato. Alweer vijf jaar geworden die meid. Helemaal blij was ze met al haar cadeaus: een garage, een nieuwe fiets, talloze dino’s en boeken. Zelf was ik in de wolken met de mooie boeken en repen Tony’s. Maar daardoorheen was daar dus die snot. Voor mijn gevoel loos ik elke dag liters. Energieniveau daalde terwijl het snot toenam, mooie communicerende vaten zijn dat. Los van het snot moest er ook een kinderfeestje gevierd worden.

Op het kinderfeestje van Cato waren drie jongens en drie meiden. Mooi in balans. Eén van die jongens is een angstig kind. Hij was vooral bang voor de poezen. Zijn eerste reactie op iets nieuws is automatisch “dat durf ik niet”. Zo jammer voor hem. Als je nu al op 5 jarige leeftijd de wereld ziet als een grote boze angstige buitenwereld, hoe is dat dan als je 20, 40 of 80 jaar bent? Geen idee. Wat ik wel weet is dat angst een voedingsbodem heeft. Dat je angst tot in den treuren kunt analyseren, maar dat soms een spreekwoordelijke schop onder de billetjes ook wel eens kan helpen. Op subtiele wijze deelde ik er een paar aan hem uit. Dat werkte. Hij bloeide op en liep helemaal alleen langs de poezen, rolde door het hoge zachte groene gras van de dijk en ging hutten bouwen op eigen initiatief.

Uiteraard was ik maar een paar uur in de aanwezigheid van dit jongetje en kan ik niets zeggen over de dagelijkse gang thuis. Hij heeft een indruk op me achter gelaten. De indruk dat de wereld er door de ogen van een ander heel anders uit kan zien, dat angst een reactie kan zijn op elke nieuwe prikkel die iemand tegen komt en dat je angst dus kan overwinnen. Ik geloof er in dat je emoties van kinderen (en natuurlijk ook van grote kinderen die we volwassenen noemen) serieus moet nemen en dat je elkaar kunt helpen de wereld te veroveren, soms zelfs met een subtiel schopje onder de billetjes.

Wie weet het antwoord op alles?

Loesje

mysterieuze gedachten
wandelen van voor naar achteren

ze weten niet dat ik ze ken
voor ze wegduik of opzij ren

ik schrik ze soms af
of veroordeel ze als laf

onlosmakelijk aan mij verbonden
ontsnappen aan al mijn monden

spreek ze uit via taal
kennen altijd een eigen verhaal

luister nu eens goed
soms vergt dat tijd en moed

leer ze kennen, voel ze en begrijp mij
verlos me en maak vrij

Ik voel bij mezelf dat de behoefte aan elke dag schrijven afneemt, terwijl schrijven op een routinematige basis me zoveel goed doet. Nu even niet of is er iets anders aan de hand? De afgelopen weken heb ik heel hard gewerkt. Nog harder dan normaal. Deze week heb ik gewerkt onder grote druk in een crisis situatie op het werk. Ik was scherp, snel, helder en gaf uitstekende onderbouwde adviezen. De burgemeester luisterde naar me en vertrouwde mijn oordeel. Na zes uur voortdurende adrenaline was de klus geklaard voor het eind van de werkdag.

Trots was ik en ’s avonds liep ik met vriendin A een extra rondje. De dag erna bleek er iets mis te zijn gegaan. Ik had een fout gemaakt. Niet een fout waardoor de adviezen niet meer klopten, maar een fout in de uitvoering. Ik had de koerier de post op een verkeerd adres laten bezorgen. De betrokkene had dus de post niet gehad. Binnen een half uur had ik het probleem opgelost, maar zonder enige reserve openden de sluizen zich en brak ik.

Ik brak op het werk. In het zicht van mijn baas, nieuwe collega en andere collega’s. De sluizen stonden wagenwijd open en de tranen bleven komen. Ik voelde me schuldig, verantwoordelijk, ik had gefaald, ik voelde opeens alle moeheid, mijn keel deed pijn, mijn benen trilden. Zo snel als de sluizen opengaan, sluiten ze normaal gesproken ook weer. Dat gebeurde nu ook. Ik kwam thuis, huilde nog wat na en ging met mijn dochter naar tennis.

Nu ben ik alweer een dag verder en snip verkouden. Mijn lichaam maakt me duidelijk dat ik nu even rust moet nemen. Dat doe ik dan ook. Analyseren wat er mis is gegaan helpt me niet verder. Wat me wel opvalt is dat het openen van sluizen ook effect heeft op andere mensen. Voorheen zat ik daar mee. ‘Ze zullen me wel een mislukkeling vinden of een softie of een sukkel of…’, ging het dan door mijn hoofd. Nu denk ik: ‘dit is wie ik ben, dit is blijkbaar wat er gebeurt als de ballon knapt en dat is oké.’

Dit opschrijven geeft me inzicht, maar geeft me ook rust. Inzicht in de enorme werkdruk die ik de afgelopen tijd heb ondergaan. Hoe goed ik daar over het algemeen in gedij, maar ook hoe snel je kunt doorschieten als je niet op tijd jezelf in de spiegel kijkt en ingrijpt. Het ligt niet aan mijn omgeving, maar aan mezelf. Dan is het ook fijn dat er een diepgeworteld vertrouwen is dat alles altijd goed komt. Dat alle hulpbronnen in mezelf zitten en ik ze steeds sneller weet te vinden. Alles is er nu uit en voel ik een vermoeidheid en rust in me opkomen. Ik beloon mezelf met een sprong in mijn bed, wikkel mezelf in mijn dekbed en ga lezen en slapen.

Poging een
afgewezen
Poging twee
helaas
Poging drie
het spijt ons zeer
Poging vier
de keuze is niet
Poging vijf
niet door
Poging zes
niet geselecteerd
Poging zeven
bedankt voor de inzending maar
Poging acht
niet genomineerd
Poging negen
uit de enorme hoeveelheid inzendingen bent u niet
Poging tien
…