Fout

Ik voel bij mezelf dat de behoefte aan elke dag schrijven afneemt, terwijl schrijven op een routinematige basis me zoveel goed doet. Nu even niet of is er iets anders aan de hand? De afgelopen weken heb ik heel hard gewerkt. Nog harder dan normaal. Deze week heb ik gewerkt onder grote druk in een crisis situatie op het werk. Ik was scherp, snel, helder en gaf uitstekende onderbouwde adviezen. De burgemeester luisterde naar me en vertrouwde mijn oordeel. Na zes uur voortdurende adrenaline was de klus geklaard voor het eind van de werkdag.

Trots was ik en ’s avonds liep ik met vriendin A een extra rondje. De dag erna bleek er iets mis te zijn gegaan. Ik had een fout gemaakt. Niet een fout waardoor de adviezen niet meer klopten, maar een fout in de uitvoering. Ik had de koerier de post op een verkeerd adres laten bezorgen. De betrokkene had dus de post niet gehad. Binnen een half uur had ik het probleem opgelost, maar zonder enige reserve openden de sluizen zich en brak ik.

Ik brak op het werk. In het zicht van mijn baas, nieuwe collega en andere collega’s. De sluizen stonden wagenwijd open en de tranen bleven komen. Ik voelde me schuldig, verantwoordelijk, ik had gefaald, ik voelde opeens alle moeheid, mijn keel deed pijn, mijn benen trilden. Zo snel als de sluizen opengaan, sluiten ze normaal gesproken ook weer. Dat gebeurde nu ook. Ik kwam thuis, huilde nog wat na en ging met mijn dochter naar tennis.

Nu ben ik alweer een dag verder en snip verkouden. Mijn lichaam maakt me duidelijk dat ik nu even rust moet nemen. Dat doe ik dan ook. Analyseren wat er mis is gegaan helpt me niet verder. Wat me wel opvalt is dat het openen van sluizen ook effect heeft op andere mensen. Voorheen zat ik daar mee. ‘Ze zullen me wel een mislukkeling vinden of een softie of een sukkel of…’, ging het dan door mijn hoofd. Nu denk ik: ‘dit is wie ik ben, dit is blijkbaar wat er gebeurt als de ballon knapt en dat is oké.’

Dit opschrijven geeft me inzicht, maar geeft me ook rust. Inzicht in de enorme werkdruk die ik de afgelopen tijd heb ondergaan. Hoe goed ik daar over het algemeen in gedij, maar ook hoe snel je kunt doorschieten als je niet op tijd jezelf in de spiegel kijkt en ingrijpt. Het ligt niet aan mijn omgeving, maar aan mezelf. Dan is het ook fijn dat er een diepgeworteld vertrouwen is dat alles altijd goed komt. Dat alle hulpbronnen in mezelf zitten en ik ze steeds sneller weet te vinden. Alles is er nu uit en voel ik een vermoeidheid en rust in me opkomen. Ik beloon mezelf met een sprong in mijn bed, wikkel mezelf in mijn dekbed en ga lezen en slapen.

Auteur: schrijfbianca

Ik schrijf, dus ik ben.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s