Fien (3)

Ik word door de olifant op de grond gezet en hij draait zich om. Het lijkt of hij weg wil lopen. Dan opeens horen we in de verte een geluid. Het lijkt wel een muziekstuk. Zo iets als pappa op zondag altijd opzet als hij de krant leest. Hij noemt het geloof ik klassjieke muziek. ‘Wat is dat nu weer?’ roept de olifant. ‘Het wordt me nu toch echt teveel. Ik wil dat alles weer normaal is, dat ik een lekker bad neem in de rivier en dat de wereld om me heen rustig is. Ik ben er helemaal klaar mee. Kom we gaan kijken wie dat geluid maakt.’

Ik loop achter de olifant aan in de richting van het geluid. Tillie en Goeloe lopen achter ons aan. Zo van achteren is de olifant echt enorm. Hij heeft zulke dikke billen en een grappig zwiepstaartje. Bij zijn voeten zie ik dat hij aan zijn linker achtervoet vier nagels heeft en aan zijn rechter achtervoet vijf. Dat is toch gek? Ik kan zijn oren haast niet zien, maar als hij ermee klappert dan voel ik een zachte bries over mijn hoofd gaan.

Goeloe kijkt boos. Hij springt op en neer en kan met moeite op de grond blijven. Hij slingert het liefste van tak naar tak. In de jungle zijn ook zoveel verschillende bomen met takken en slingers. Dit heb ik nog nooit gezien. Tillie blijft gapen en ziet er al minder angstaanjagend uit. Ze sjokt met haar korte poten achter ons aan.

De muziek wordt steeds luider, we komen dichterbij. Opeens stopt de olifant voor een gigantische boom. De boom is wel honderd kilometer hoog en wel honderd kilometer breed. Nou ja, dat denk ik, maar ik weet niet goed wat een kilometer is. In ieder geval is die boom veel groter dan de olifant, Tillie en Goeloe bij elkaar. Als ik omhoog kijk zie ik de lucht niet eens, alleen maar takken en bladeren. Het is hier behoorlijk donker en koud. De muziek is nu zo hard dat de olifant zijn oren dicht klapt. Ik stop mijn vingers in mijn oren. Dan horen we iemand zingen. Heel hard en hoog. Iedereen kijkt omhoog. Wie zingt daar toch? Het lijkt wel iemand van de televisie, hoe heet dat ook alweer, een operatie of zoiets. Dan hebben de vrouwen van die grote jurken aan en de mannen pruiken op hun hoofd en zingen iets wat je niet kunt verstaan. Dat heb ik wel eens bij oma op de televisie gezien.

Auteur: schrijfbianca

Ik schrijf, dus ik ben.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s