Zaterdag kwam de 100ste editie van de Happinez binnen. Ik zag de postbode langs het raam lopen. Ze had een paar folders en een wat dikker pakket in haar handen. Ik hoorde een zware boink in onze postbus en rende daar naartoe. Yes, de Happinez zat tussen de folders en een rekening. Die gooide ik opzij en maakte snel de folie los van het tijdschrift. De 100ste editie en ik heb een abonnement vanaf editie 2. Het eerste nummer verscheen in 2003. Toen zag mijn leven er helemaal anders uit. Ik werkte als jurist voor de rechtbank in Middelburg. Ik had nog geen kinderen. Manlief en ik waren al wel wat jaartjes samen en woonden in ons eerste koophuis (om de hoek van waar we nu wonen). In dat jaar besloten we ook om te trouwen. We hadden een hond en twee poezen. Mijn oma leefde nog, net zoals een paar vrienden en andere familieleden. Mijn zus was nog maar 13 jaar en kwam heel vaak logeren, een soort weekend-omgangsregeling.
Was ik toen eigenlijk happy? Niet volledig. Ik had nog veel onverwerkte angsten en boosheid en pijn. Ik worstelde nog erg met mijn identiteit en wat ik nu precies wilde van dit leven. Allemaal levensvragen teisterden me en zorgden ervoor dat ik naast pieken ook behoorlijk zwarte en diepe dalen kende. Niet de hele tijd natuurlijk, maar wel zeer regelmatig. De boosheid at me van binnen op.
Een collega attendeerde me op een nieuw tijdschrift. Het zag er mooi uit en de titel sprak me gelijk aan. Een tijdschrift over geluk, de zoektocht daarnaar toe en spiritualiteit, maar dan op een toegankelijke eigentijdse manier gebracht.
Het eerste exemplaar kocht ik en daarna nam ik gelijk een abonnement. Nu zijn we aanbeland bij nummer 100 en wat is er veel veranderd in mijn leven. Ik voel me rustiger en meer op mijn gemak bij wie ik ben. Ik ken mezelf en voel liefde voor mezelf. Ik ben getrouwd, heb twee mooie kinderen en leuke vrienden. Ook ben ik gezegend met een gezond leven. Manlief en ik vinden elkaar nog steeds lief. We wonen fantastisch en voelen ons elke dag dankbaar voor alles wat we hebben, materieel, maar nog meer immaterieel. Ook dank ik Happinez voor alle wijsheid, inzichten en mooie reportages. Telkens leer ik weer en ontwikkel ik. Mijn eigen pad heb ik gevonden.
Wat is geluk? Voor mij is dat elke keer weer anders: een schaterlach van een kind, een scheet van een kind in bad, een kop thee, het bekijken van een schilderij, een wandeling met Annie, een film kijken met mijn lief, een kaars, een stuk chocolade, chicken yassa, een warm dekbed, een goed boek, een fijn gesprek, een compliment, een compliment geven, een bos tulpen, warme voeten, een mooie jurk, een onverwachts cadeau, de eerste lente zonnestralen op mijn gezicht, een boswandeling, keihard meezingen met Janis Joplin, dansen, kleuren, schilderen, schrijven, dichten, stilte, rust in mijn hoofd en natuurlijk elke keer weer: de Happinez in de bus.
Biancaschrijftblog 