Malala

In mijn galerij van bijzondere en inspirerende vrouwen mag Malala Yousafzai niet ontbreken. Volgens mij kent iedereen haar inmiddels wel. Zij is de jongste vrouw die ooit de Nobelprijs voor de Vrede ontving. Om die prijs te krijgen, heeft ze een pijnlijke weg moeten bewandelen.

Malala wordt geboren in een dorpje in Pakistan op 12 juli 1997. Ze is de dochter van een leraar en ontwikkelt al op vroege leeftijd honger naar kennis. Ze wil lezen, leven en over de wereld leren. Sinds de Taliban in haar regio de macht heeft overgenomen mogen meisjes niet naar school. Het onderwijs waar Malala naar snakt is niet voor haar weggelegd. Op elf jarige leeftijd begint ze een blog op de website van de BBC waarin ze in dagboekvorm schrijft over de gewelddadigheden van de Taliban en over haar honger naar kennis.

Kritiek wordt niet getolereerd door de Taliban. Er wordt een aanslag op haar leven gepleegd. Doelbewust stapt een Talibanstrijder in de bus waar ze in zit. Roept haar naam “Wie is Malala”, krijgt haar in het vizier en schiet haar in haar gezicht. Ze overleeft deze aanslag en wordt voor de nodige medische behandelingen en bescherming naar Engeland overbracht.

Het is geen wonder dat Malala de aanslag overleeft. Het heeft zo moeten zijn. Dat weet ik zeker. Malala wordt na haar herstel een boegbeeld, een spreekbuis voor al die kinderen (miljoenen meiden en jongens) die geen basis onderwijs krijgen. Elke kans grijpt Malala aan om aandacht te vragen voor dit schrijnende probleem. Ze is inmiddels overladen met prijzen, ere metaal en onderscheidingen. Er is zelfs een asteroïde tussen Mars en Jupiter naar haar vernoemd.

Al die erkenning is mooi en terecht. Deze jonge vrouw, die ook nog eens met haar zeventien jaar de jongste Nobelprijs winnaar is, is een voorbeeld. Een voorbeeld, wederom, die laat zien dat 1 mens de wereld kan laten luisteren. Dat één jonge vrouw de wereld kan beroeren, ontroeren, overtuigen, motiveren, inspireren en aan het werk zetten. Als één jonge vrouw dit kan, hoe zou de wereld er dan uitzien als alle vrouwen de handen op elkaar zetten en een “Nee” uitspreken tegen geweld en onderdrukking? De kracht die wij in ons hebben is ongelooflijk sterk.

Soms klaag ik wel een over mijn bestaan en zwelg in een soort van medelijden. En dan spreek ik mezelf toe en denk aan Malala. Bij geen enkele benadering staat mijn leven in verhouding met dat van haar. Daar aan denkend brengt me met beide voeten terug op de grond, met een grote smak.

 

Auteur: schrijfbianca

Ik schrijf, dus ik ben.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s