Henkie

Morgen is het alweer een jaar geleden dat Hendrik (Henkie) overleed. Henkie was een vriend van de familie. Hij was de partner van een goede vriendin van mijn moeder en behoorde tot de kring zelfgekozen familie, meer dan een vriend dus.

Henkie kwam uit Friesland, sprak binnensmonds en kon een verhaal met een stalen gezicht vertellen zodat ik altijd in de war raakte en me afvroeg ‘is dit een mop of een serieus verhaal.’ Als ik al verstond wat hij zei. Wij zagen Henkie en zijn partner een paar keer per jaar. Niet zo vaak, maar ik heb gemerkt dat het bij zelfverkozen familie niet uitmaakt hoe vaak je ze ziet. Ze leven gewoon in je huid, ze maken een onderdeel uit van je zijn.

Henkie was ziek, had veel pijn en zag het soms niet meer zitten. Hij overwoog dan uit het leven te stappen, maar deed dat niet voor zijn geliefden. Hij had ervaring op dat gebied en wist hoeveel pijn het anderen zou doen. Hij hield rekening met anderen en hield intens van de mensen om hem heen. Ik had een bijzondere band met hem. Altijd als wij elkaar spraken, ging het ergens over. Wij vonden heel snel diepgang en daar kwamen de nodige emoties bij kijken. Ik had nooit een man zo vaak zien huilen als Henkie. Dat ontroerde me, keer op keer. Toen hij steeds zieker werd, wilde ik alles overnemen als ik hem zag. Dan ging hij lekker op onze bank liggen, sneed ik zijn vlees in stukjes, hielp hem naar de wc en alles voelde natuurlijk.

Nu is hij alweer een jaar dood. ‘De tijd heelt alle wonden’, is de uitdrukking. Nou ik waag dat te betwijfelen. Misschien is het verdriet en de intense pijn wel afgezwakt, maar het gemis wordt alleen maar groter. Gebeurtenissen komen en gaan en hij is er niet bij. Herinneringen krijgen romantische proporties, maar de werkelijkheid is verloren. Het lijkt wel alsof alles heftiger wordt omdat hij er niet meer is.

Voor zijn partner is dat gemis immens. Eerst verloor zij haar echtgenoot, de vader van haar twee dochters, daarna verloor zij haar tweede grote liefde. Nu net in de zestig is zij weer alleen. Dat gemis heelt de tijd niet. Morgen denk ik aan haar en aan Henkie. Ik tover dan een glimlach op mijn gezicht ter herinnering aan al die verhalen die Henkie in geuren en kleuren kon vertellen waarvan ik meestal maar de helft verstond.

Auteur: schrijfbianca

Ik schrijf, dus ik ben.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s