Boem

…en opeens voelde ik een duw, eigenlijk meer een soort weerstand, hoorde geschraap en daalde het besef in dat ik tegen een andere auto zat…

Vandaag was een dag die begon als alle anderen: opstaan, aankleden, kinderen en dieren voederen, kinderen naar school brengen, kop thee drinken en naar een extra vergadering voor mijn werk. Die extra vergadering is eigenlijk niet zo normaal op een woensdag, maar goed. Het is ook weer niet zo heel bijzonder. Tijdens die vergadering werd anderhalf uur intens theoretisch gediscussieerd over een juridisch begrip en probleem. Voor de buitenstaander niet boeiend, maar voor ons wel degelijk omdat er veel op het spel staat.

Na dit overleg reed ik met een vol hoofd weer terug naar huis en voelde me al wat wegzakken. Daarmee bedoel ik dat ik minder helder en scherp was. Goed opletten op de weg. Thuis aangekomen snel kind ophalen en ander kind uitzwaaien voor haar speelafspraak. Lunchen en hup weer in de auto naar een vriendin die met een gebroken hielbotje thuis zit. Na druk gekletst te hebben, sprong ik met kind en al weer in de auto om boodschappen te doen. In de supermarkt gleed ik verder af. Ik verloor het overzicht. Wat moest ik ook al weer halen? Nou ja, ik gooide wat in een mandje, rekende af en hup sprong weer de auto in. Enthousiast zette ik de auto in zijn achteruit, keek of ik iemand zag lopen en gas erop en….Boem.

Ik reed zo tegen een geparkeerde auto op. Een auto die er al de hele tijd stond en die ik gewoon niet had gezien. Helemaal niet. Ik schrok me wezenloos. Reed snel weer terug in mijn vak, vroeg aan mijn lieve kind die achterin zat of ze iets mankeerde (kindlief had niet eens iets door) en stapte uit om de auto te bekijken. Op het eerste gezicht zag ik geen schade.

Ongelooflijk geschrokken ging ik op zoek naar de eigenaar van de auto. De vrouw in kwestie schrok meer van mij dan van het gehele gebeuren. Ik was zo ontdaan en vond het zo erg voor haar dat de tranen in mijn ogen schoten. We wisselden nummers uit en ze zal zaterdag laten weten wat de schade is. Waarschijnlijk valt het mee.

Waarom was ik nu zo van streek? Na daar eens een tijdje over nagedacht te hebben kwam het vooral neer op het feit dat ik niet helder was. Ik was er gewoon met mijn gedachten niet bij. Natuurlijk kan dat iedereen gebeuren, maar het voelde zo slecht dat mij dit overkwam. Ik voelde me even van mezelf verloren. Het spreekwoord “een ongeluk zit in een klein hoekje” kwam gelijk bij me op. Dat klopt zeker. Ongeluk overvalt je als je er niet op berekent bent. Wat wel mooi is aan dat spreekwoord is de andere helft: “geluk zit in de rest.”

Vandaag heb ik weer geleerd dat als je niet in het hier en nu bent, je van alles kan overkomen om je wakker te schudden. Deze les is vandaag met een klap binnen gekomen.

Auteur: schrijfbianca

Ik schrijf, dus ik ben.

Eén gedachte over “Boem”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s