Stickervel

Ik geloof in positief belonen van het gedrag van kinderen. Dat kan door een aai over het bolletje of een complimentje geven, maar ook door bijvoorbeeld het gebruiken van een stickervel. Mijn kinderen zijn dol op stickervellen. Als er een “probleem” is dat we willen aanpakken dan pak ik een groot vel en maak daar vakjes op waarin stickers geplakt kunnen worden. De jongste had bijvoorbeeld een paar weken geleden opeens twee keer achter elkaar in bed geplast. Dat had ze nog nooit gedaan en ik vroeg me af hoe het kwam. Dat was lastig uit te vogelen. Het kon komen door iets spannends op school of een film die ze had gezien of iets wat gewoon in haar koppie zat. Een gesprek op niveau werkte niet, dus stelde ik voor een stickervel te maken. Elke ochtend als ze droog was gebleven mocht ze dan een sticker plakken. Om haar een beetje te helpen heb ik haar eerst een dag of vijf rond een uurtje of tien in de avond wakker gemaakt en op de wc gezet. Succes gegarandeerd zonder dat ze het doorhad. Ze sliep gewoon verder op de wc. Elke dag was ze droog, ook alle dagen daarna zonder dat ik ze had wakker gemaakt. Vandaag was het dan zover dat haar stickervel vol was en ze was zo trots, net zoals mamma en pappa. Als extra beloning kreeg ze een nieuwe bel voor op haar fiets. Ze sprong een gat in de lucht.

In dezelfde tijd dat ik met de jongste bezig was met haar stickervel, had ik een aanvaring met de oudste. Het ging om niets, maar liep wel behoorlijk uit de hand. Stemverheffing en weglopen. Het was niet leuk. Ik vond in mijn boekenkast een boek dat ik een tijdje geleden had gekocht over luisteren naar kinderen, de alom bekende en geprezen Gordon methode. Om verbetering te zoeken bij mezelf besloot ik het boek te gaan lezen. De ochtend na onze aanvaring zag de oudste het boek op mijn nachtkastje liggen en vroeg wat het voor boek was. ‘Lees je iets over vogels, mamma?’ vroeg ze. ‘Nee lief kind, ik lees over hoe ik beter naar kinderen kan luisteren. Hoe ik beter naar jou en je zusje kan luisteren.’ Ze rende de slaapkamer uit. Ik was nog aan het wakker worden en besteedde er geen aandacht aan. Na vijf minuten kwam ze terug met een stickervel, zelf gemaakt met daarop de volgende tekst: “Naar kind lusturun”. Ze had 19 vakjes gemaakt. Elke keer als ik goed luister mag ik een sticker in een vakje plakken. Na 19 stickers krijg ik een “kaadootju”.

Ik was een moment zonder woorden. Diep respect had ik op dat moment voor mijn kind en de ontroering kroop over mijn vel. Ze keek me met een stralende lach aan en zei: ‘Ik ga je wel een beetje helpen hoor mamma.’ Vandaag heb ik vakje 18 beplakt met een mooi roze vlinder sticker. Nog één vakje te gaan. Ben benieuwd naar mijn cadeautje, maar het mooiste cadeau heb ik al gekregen en dat is dat die Gordon echt weet waar hij het over heeft en me nu al zoveel heeft geleerd waardoor het thuis nog gezelliger is geworden. Daar kan geen stickervel tegen op.

Auteur: schrijfbianca

Ik schrijf, dus ik ben.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s