Aquarius

Vandaag zijn we begonnen aan een nieuwe serie op Netflix, Aquarius. Ik ben niet een groot fan van David Duchovny, maar dat doet er in deze serie niet zo veel toe. Althans niet voor mij, want de serie draait om de jonge figuur, Charles Manson. Ik ben opgegroeid met Charles Manson. Dat klinkt best raar, dat geef ik toe, maar toch is het zo. Na het overlijden van mijn vader luisterde ik dagenlang, wekenlang, nee maandenlang het album Rattle and Hum van U2. Mijn vader was een groot fan en had U2 in het Feyenoord stadion gezien en was helemaal lyrisch over de band. In mijn ogen was de muziek die mijn vader leuk vond natuurlijk stom, want oude mensen luisterden alleen maar naar stomme muziek. Daar wilde ik echt niet bij horen. Hoe anders kun je over bepaalde dingen denken als de dood zijn intrede doet. Na zijn dood wilde ik niets liever dan bij hem zijn en dus droeg ik elke dag een overhemd van hem en luisterde naar U2 en dan heel specifiek naar Rattle and Hum.

Het eerste nummer van het album is Helter Skelter. Bono zegt: ‘This is a song Charles Manson stole from the Beatles. We’re stealing it back.’ Dat zinnetje intrigeerde me altijd en zodra ik de mogelijkheden had (want internet was er nog niet, dus hup naar de bieb) zocht ik op wie Charles Manson was. Geïntrigeerd keek ik naar zijn foto, met die verwarde haren en waanzinnige blik in zijn ogen. Ik las de verhalen. Deze man was verantwoordelijk voor allerlei moorden, verslond vrouwen en had een sekte om zich heen gevormd. Hij had iets magisch en nu kijk ik naar de acteur die hem speelt in deze serie en voel ik nog steeds dezelfde verwondering bij mezelf. Wat is dat toch dat mensen zo gevoelig kunnen zijn voor de woorden van één man? Dat ze zich laten leiden door één man. Dat ze doen wat één man zegt. Er zullen vast veel psychologische studies naar gedaan zijn. Er zijn misschien wel meters papier beschreven over de aantrekkingskracht van dit soort mensen. Geef ze een naam: Hitler, Manson, Kennedy, Ghandi, Mandela. Ze hebben allemaal gemeen dat mensen naar ze opkijken, geloven wat ze zeggen en er vanuit gaan dat door hun te volgen de wereld beter wordt. Van een afstand kun je zeggen dat Hitler en Manson gestoord waren, psychopaten en dat is vast ook wel zo, maar dat zovelen hun aanbeden zegt iets over de wereld en over de mensen. Ik lees zo vaak dat mensen sociale wezens zijn, dat ze grenzen nodig hebben en leiding. Hoe vreemd is het dan dat je in een moeilijke fase in je leven iemand gaat volgen die je hoop geeft, die je liefde geeft, die je ziet, die je begrijpt? Willen mensen niet allemaal ergens bij horen? Willen we niet allemaal er toe doen op een bepaalde manier? En als iemand je de weg wijst, volg je die dan? Hoe eng dit misschien ook klinkt, is het voor mij zo logisch en vanzelfsprekend dat ik dan ook van mening ben dat het platbombarderen van datgene waar je in gelooft alleen maar je geloof sterker maakt. Heel actueel is dit onderwerp, maar ook heel erg van alle tijden. Dat maakt het naast fascinerend, ook beangstigend.

Auteur: schrijfbianca

Ik schrijf, dus ik ben.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s