Gelukt

Yes, het is weer gelukt. Met veel moeite en zweet hebben manlief en ik het weer voor elkaar gekregen. Uiteraard niet in één keer, maar de tweede poging was raak. Al lang zagen we er tegen op, we wisten dat het een keer moest gebeuren en toen we vorige week onverrichter zake naar huis terugkeerden, waren we zichtbaar teleurgesteld. Maar daar is nu verandering in gekomen. Poging twee was raak en in een licht euforische stemming gaan we dat gepast vieren met een Bossche Bol.

Nu is het geheel nog niet ten einde want volgende week zien we het uiteindelijke resultaat van onze inspanning. De lezer houdt het waarschijnlijk niet meer van de spanning. Ik zal jullie verlossen. Het gaat om het aanvragen van een nieuwe ID-kaart. Naar de gemeente gaan is niet mijn hobby, maar drie van de vier ID-kaarten waren verlopen, die van onze oudste dochter, die van manlief en die van mij. Nu is het zo dat je in een gemeentehuis, het huis van de burger, niet altijd meer welkom ben. Je kunt niet zomaar binnenlopen en de desbetreffende ambtenaar om een dienst vragen waar je als burger toch een bepaald recht op hebt. Nee, het huis is in de ochtend geopend, in de middag alleen op afspraak en op donderdag avond. Nu je voor het aanvragen van een ID-kaart voor een kind het kind zelf mee moet nemen is overdag, gelet op schooltijden en speelafspraken, lastig. Dus togen manlief, twee dochters en ik vorige week donderdagavond, snel na het eten, naar het gemeentehuis. We waren niet de enige kan ik vertellen. Voor de receptie stond een lange rij. Achter de receptie zat een vrolijke blondine met rood gestifte lippen en daarnaast zat een vrouwelijke terminator druk te appen en boos te kijken, want dat hoort bij een beveiligingsmevrouw. Kort haar, blokkapsel, versierd met tatoes en gehesen in een gezellig ogend uniform. Veel veiliger voelde ik me er niet door. Helaas konden wij niet geholpen worden want we hadden nog verlopen paspoorten in ons bezit en die moesten we eerst inleveren. ‘U woont in Tholen zie ik, dan gaat u er toch even om en komt u daarna terug’, zei de dame die haar intelligentie via haar haarkleur bevestigde.
Ach ja, ik had ook niet verwacht dat ik in 1 keer een nieuwe ID-kaart zou kunnen aanvragen. Dus teleurgesteld reden we met zijn vieren terug naar huis.

Vanavond gingen we dan ook met paspoorten, geld, pasfoto’s, ID-kaarten en kinderen voor een tweede poging. Het was gezellig druk en het fijne was dat diezelfde blondine met diezelfde rood gestifte lipjes weer achter de receptie zat en werd vergezeld door mevrouw de Terminator. Zelfde kapsel, zelfde pakje, zelfde blik en weer druk bezig met haar mobieltje. Nu viel me pas op dat er iets in haar oor hing waar ze tegen sprak. Heel bijzonder.
In de volle overtuiging dat ons niets kon gebeuren, togen we naar de receptie. Het waren al heel veel mensen die rustig op de gifgroen gekleurde banken zaten. Na een kwartier wachten, ging de balie open en riep de blondine om dat de eerste aan de beurt was om een nummertje van haar te krijgen. Dat betekende dus dat we achteraan konden gaan staan, want wij waren tot dat moment de laatsten. Dat had Terminatores wel even kunnen zeggen, maar goed. Na weer een minuut of tien gewacht te hebben, waren we aan de beurt en kregen een nummertje. Weer wachten. Na weer een minuut of tien konden we naar de balie. Zo ver waren we nog niet geweest. Rika, nog geen zes jaar, moest haar achternaam zeggen en kon daar door de boze blik aan de andere kant van de balie niet meer opkomen. Ik raakte daar al door van slag. Toen moest Rika, ik benadruk nogmaals dat ze nog geen zes jaar is, haar handtekening in een vakje plaatsen. Dat ging gelukkig goed. Daarna was ik aan de beurt en door de gestegen spanning schoot ik met mijn handtekening uit het vakje. Mevrouw achter de balie was niet blij, achter me dromden de mensen op. Het was van druk naar gigantisch druk gegaan in een mum van tijd. Adem in, adem uit. Nieuw papiertje, nieuw vakje en nieuwe kans. Gelukt. Handtekening stond er in en kon de kritische blik van de baliemevrouw verdragen. Manlief was aan de beurt en kreeg de vraag of hij de geslachtsnaam van zijn echtgenote achterop de kaart wilde. “UHHHHHHH”, was ongeveer zijn reactie. Na wat dollen deed hij het, want hij is zo geëmancipeerd. Daarna mocht ik de rekening betalen, want dat hoort ook bij emancipatie. Na het afrekenen van het luttele bedrag van €129,25 reden we, na een uur, opgelucht naar huis. In slechts twee pogingen een nieuwe ID-kaart aangevraagd is een nieuw record. Hulde.

Auteur: schrijfbianca

Ik schrijf, dus ik ben.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s