Jeanne

Image result for jeanne hebuterne

Vandaag keek ik in de ogen van Jeanne Hébuterne. Dit kleine doek had haar geliefde rond 1918 gemaakt. Jeanne was naast de geliefde en levensgezellin van Amedeo Modigliani ook zijn muze en de moeder van zijn kinderen.

Het doek hing in het museum Singer Laren. Met een vriendin toog ik in de ochtend naar Laren. De autorit, een kilometer of 140, vloog voorbij door de vele gespreksonderwerpen die langskwamen en de enorme zin in het avontuur waar we naartoe op weg waren. Toch voelde ik in mezelf een kleine spanning opbouwen. Zo een gezonde spanning waar de Engelsen een mooi woord voor hebben “excitement”. Aangekomen bij het museum besloten we het moment nog iets te rekken en eerst een kop thee met overheerlijk gebakje te nuttigen. Alles in het museum, inclusief grijze golf, ademde positiviteit en rust uit. Er heerste een goede sfeer en er hing een fijne energie in de theesalon. Ook die salon was al een genot voor het oog. Mooie donker bruine balkenplafond, een zacht groen getint behang met vogels hing aan de muur omlijst door verschillende schilderijen uit de collectie van William en Anna Singer inclusief een schitterend portret van Anna.

Na de thee betraden we de eerste zaal. De Franse Modernisten zaten op ons te wachten. Mooie hoge plafonds, rustige pasteltint aan de muur en in grote letters de namen van de kunstenaars boven een aangebrachte lijn. Ik scande onmiddellijk de ruimte. Hangt het doek hier? Zie ik zijn naam? Nee. De spanning liep op en daar genoot ik van. Ik nam bewust de tijd om de andere doeken ook goed op me in te laten werken en te luisteren naar het audio commenteer. Een vriendelijke mannenstem begeleidde me door de ruimte. Ik bewonderde twee doeken van Eugene Carriere. Deze doeken zijn zeer kenmerkend door het ingetogen kleurgebruik. De tinten suggereren eerder de vormen dan dat ze deze beschrijven. Heel bijzonder en aangrijpend. Ook het donkere treinstation van Auguste Chabaud greep me naar de strot. Naast deze donkere schilderijen waren er ook kleurexplosies te vinden in de zaal. Hele krachtige doeken waarop met korte strepen opgebrachte verf gemengd was in de mooiste kleuren, die ik nog nooit had gezien.

Na alles in ons opgenomen te hebben, liepen we naar de volgende zaal en ik zag het doek onmiddellijk hangen. In de pastelgroene zaal hing daar aan de linkerkant Jeanne. De vrouw waar ik al zo veel over heb gelezen, die talloze malen geportretteerd is door haar geliefde en die de geschiedenis zo een bijzonder verhaal heeft geschonken. Alles wat ik ooit had gezien, gelezen, gehoord kwam samen in dit moment en het was prachtig. Alles aan het schilderij is mooi. De ingetogen kleuren, de warme uitstraling, de uitgerekte nek, de zedige coltrui, de hoed die lijkt op een aureool en dan die ogen. Ik kon mijn ogen niet van het doek afhouden. Mijn vriendin opperde gelijk om een paar foto’s te maken en als een groupie zei ik daar geen “Nee” tegen. Jeanne en ik zijn nu vereeuwigd. Telkens als ik dichtbij haar kwam, raakte ik ontroerd. Ik moest denken aan Modigliani en aan zijn talent, aan zijn zieke gestel, aan zijn drankzucht, aan zijn uitbundige levensstijl en aan zijn dood. Ik zag ze samen voor me. Arm, maar gelukkig. Jeanne adoreerde haar geliefde. Ze hadden al één meisje samen en nu was ze zwanger van hun tweede kind. Ze zouden gaan trouwen, een gezin vormen en gelukkig zijn. Amadeo werd ziek en hoogzwanger zat Jeanne naast zijn bed, te bidden voor genezing. Ze hield zijn hand vast, depte zijn voorhoofd en kuste hem zachtjes op zijn slapen. Het mocht niet baten, haar geliefde stierf en ze moest hem laten gaan. Haar droom zou nooit waarheid worden. Ze ging naar huis, liep naar de vijfde verdieping en pakte haar acht maanden-zwangerige-buik vast en sprong uit het raam. Pas tien jaar later werd ze met haar geliefde in het graf herenigd.

Na een tijdje voelde ik dat ik er weer klaar voor was om andere schilderijen te bekijken. Dat viel niet mee, want niets kon en kan tippen aan Jeanne. Toch bracht het einde van de expositie nog een verrassing met zich mee en dat was een groot langwerpig doek van Hundertwasser. Deze kleurexplosie en humor die op me werd afgevoerd deed me weer landen op aarde. Na een heerlijke lunch in de serre en een wandeling door de beeldentuin, werden we nog getrakteerd op een fotoserie en een aantal doeken geschilderd door de verzamelaar zelf.

Mieke, bedankt voor het delen van deze ervaring.

 

 

Auteur: schrijfbianca

Ik schrijf, dus ik ben.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s