Hard

Voor de opleiding die ik volg rijd ik één keer per maand naar Den Bosch. Dat is enkele reis 100 kilometer. Ik rijd dan bij voorkeur met de grote auto. Ja, doe maar duur. Ik vind de grote auto heerlijk zitten voor lange autotrippen en hij, dat mag manlief niet weten, scheurt fantastisch. Ik geef het toe. Ik houd van keihard rijden. Natuurlijk wel verantwoord, maar als het kan dan rijd ik het liefste rond de 160 kilometer per uur. Daar krijg ik een kik van. Manlief vind het onverantwoord, maar goed hij hoeft op die momenten niet naast me te zitten. Verder geef ik niets om auto’s, om merken, om snufjes of om de poen dat er in zit, behalve de pk’s. Een auto moet vlug kunnen optrekken en goed kunnen doorstomen. Mijn moeder zei ooit eens: ‘je rijdt als een vent.’ Een van de schaarse, maar betere complimenten die ik ooit van haar heb gekregen.

Vandaag was het weer zo ver. Ik reed terug naar huis, moe en hongerig en voelde mijn gaspedaal steeds verder naar beneden gaan. Gas erop, gaan met die wagen. Naar huis wil ik. Typhoon met Zandloper was op de radio en voor dat ik het wist stond de teller op 170 km. Heerlijk. Die stoot adrenaline die ik dan krijg. Ik besef dat ik in een dodelijk wapen rijd en houd dus voldoende afstand van anderen. Heel even waan ik me Verstappen op een formule 1 baan. Heel even waan ik me onsterfelijk. Voor maar heel even waan ik me God op de snelweg. Heel even maar, want al snel stond ik in de file. Het was maar even, maar jongens wat was het weer fijn.

Auteur: schrijfbianca

Ik schrijf, dus ik ben.

Eén gedachte over “Hard”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s