Ceremonie

Ik werk in een omgeving waar je ook kunt trouwen. Dat vind ik altijd weer een bijzonder moment. Ik loop met dossiers door de gang te zeulen (en nee, dan doe ik niet alsof ik het heel druk heb) en dan komt daar een bruidspaar aan. Vandaag liep ik even naar buiten om een wandelingetje te maken en vanuit het niets werd ik bijna aangereden door een mega wagen, zo een Hummer. De bruid werd vakkundig uit de auto gedirigeerd, want dat viel niet mee met die bruidsjurk. Ze zag er uit als een prinses, maar dan niet eentje van de klassieke tak. Een beetje meer van de moderne, tikkie ordinaire, tak. Ze droeg een lange witte jurk vol bling bling, met een sleep en bijpassende sluier. De sluier werd vastgezet met een soort tiara vol bling bling. Ze was letterlijk oogverblindend, want de zon scheen zo op haar dat toen ik naar haar keek last kreeg van blindheid. De jurk was strapless zodat de pronte, zeer ontwikkelde, dames van de bruid goed tot hun recht kwamen en dit alles werd fraai afgemaakt met de nodige versiering op haar armen die we ook wel tatoeages noemen.

Misschien leest de lezer dat het geheel niet helemaal mijn smaak was. Dat zou zomaar eens kunnen kloppen. Toch vind ik elk bruidspaar moedig en applaudisseer ik voor dit stel. Ze durven het, in een wereld waar 1 op de 3 stellen gaat scheiden, toch maar aan om elkaar diep in de ogen te kijken en eeuwige trouw te beloven. Echt eeuwig, voor altijd en altijd. Moedig hoor, zeker nu ik de bruid ook heel charmant door het huis waar ik in werk schreeuwde naar haar dochter en tegen de ambtenaar van de burgerlijke stand duidelijk maakte dat de vader van het meisje nogal gedoe had gemaakt over deze dag en dat ze hoopte dat dit huwelijk wel een succes zou worden. ‘Jamie, kom nou godverdomme eens bij mamma. Ben je doof ofzo? Als ik je achtentachtig keer roep mot je gewoon naar me toe komme’, zei ze met haar zoetgevooisde stem.

De bruidegom en nieuwe vader stond er een beetje slapjes bij. Hij had een net pak aan en aan zijn houding kon ik zien dat hij niet vaak driedelig grijs draagt. Hij keek angstvallig naar de bruid, zij sprankelde en wist hem heel goed uit te leggen wat er allemaal ging gebeuren. Hij had overduidelijk geen ervaring, noch in jaren noch in huwelijken.

Ik had meer dan genoeg gezien en gehoord dus liep op mijn gemak naar buiten de frisse lucht in. Toen ik terug kwam van deze onderbreking van mijn noeste arbeid werd ik getrakteerd op het einde van de ceremonie. Uit goed fatsoen loop ik niet door de familie heen dus bleef even apart staan wachten tot ik er langs kon. Ontdook vakkundig de fotograaf, want stel je toch eens voor dat ik op de achtergrond in iemands trouwalbum zou staan waar zowel het paar als de gefotografeerde geen behoefte aan zou hebben. Dat kon niet gebeuren. Het mooiste kwam aan het eind. Het paar steeg in de Hummer en al luid toeterend vertrokken ze op naar hun nieuwe leven waarin ze voor altijd trouw aan elkaar zijn. Echt voor altijd.
Op de valreep hoorde ik een genodigde van het ensemble de ceremonie mooi samenvatten: ‘Tja, twas anders dan de vorige keur. Ben benieuwd hoe leng tie ut volhoudt met heur.’ Ach de liefde, wat is er mooier dan dat?

Auteur: schrijfbianca

Ik schrijf, dus ik ben.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s