Donkere ogen staren me aan,
een blik veelzeggend
of juist woordenloos, beeldloos,
ongrijpbaar in betekenis.
Wat wil je me vertellen,
over pijn of verdriet
over leven en lijden
over de groeven in je lijf
die geamputeerde delen
die verhalen meer dan je
in woorden kunt uitdrukken.
Je handen hoog in de lucht,
graaiend, grijpend,
hopend op de vlucht van het bitter,
de smaak van vervlogen tijden.
Biancaschrijftblog 