Meedogenloos

Een blog over eerlijkheid is voor mij net zoals een gedicht voordragen naakt op de Markt met om me heen honderd mensen. Ik stel mezelf regelmatig de vraag of ik eerlijk ben. Eerlijk naar mezelf, naar mijn omgeving.

Het antwoord is volmondig ‘Nee’, want als ik eerlijk zou zijn dan zou ik geen omgeving meer over houden. Toch hoort een schrijver meedogenloos te zijn. Ik las in een interview met Karl Ove Knausgard (Noorse schrijver) dat er een gouden regel is: hoe meedogenlozer je durft te zijn, hoe beter de roman wordt. Dus moet je jezelf de vraag stellen ‘Hoe nietsontziend wil je zijn?’ Dat betekent dat je als schrijver niet aan de consequenties moet denken. Je moet dus schrijven alsof je niets en niemand te verliezen hebt. En dat, dat precies vind ik doodeng. Ik durf niet aan het papier toe te vertrouwen hoe ik echt over mijn baas denk of over mijn buurvrouw of over mijn moeder. Want stel je voor dat ze het lezen en? Ja, en wat? Dat ze boos worden. Durven leven met een mogelijke confrontatie vind ik, in tegenstelling tot het beeld dat veel mensen van me hebben en het beroep dat ik uitoefen, doodeng. Ben ik dan toch een watje? Een pleaser (vergeef me het Engelse woord)? Of durf ik de angst in de ogen te kijken en meedogenloos te zijn. Alles voor het verhaal. Is het dan nodig dat ik ter biecht ga of is het voldoende om mijn openbaringen in een verhaal te verpakken?

Lastige vragen allemaal en als ik eerlijk ben weet ik gewoonweg niet de antwoorden. Misschien wordt het tijd voor een experiment. Ik ben al begonnen aan een nieuw verhaal. Dat ik als werktitel de enorme inspiratieloze titel heb gegeven: Verhaal 2. Wauw, wat een trekker. Het speelt zich af in 1988. Een meisje vertelt het verhaal. Misschien ben ik dat, maar misschien ook niet. Dit meisje krijgt van mij een stem en die stem is eerlijk en meedogenloos. Haar moeder verwaarloost dit meisje en haar stiefvader zit met haar opgezadeld. Ze heeft een plan, maar hoe pakt dit uit? Gaat ze het redden?

Dat weet ik nog niet, maar wat ik wel weet is dat dit meisje probeert op een verdomd eerlijke manier elke dag haar kop boven water te houden, haar demonen te verjagen en het beest van angst in de bek te kijken. Dat is op zijn zachts gezegd behoorlijk meedogenloos.

 

Auteur: schrijfbianca

Ik schrijf, dus ik ben.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s