Haarweer

Alhoewel ik van mezelf vind dat ik een opgewekt en positief mens ben, word ik (gek genoeg) van de eerste warme zonnige dagen altijd wat neerslachtig. Hoe dat nu precies komt weet ik niet. Mijn tempo, mijn levensritme past gewoonweg niet goed in het tropische klimaat. De zon is allesomvattend, niet te stoppen en vooral nietsontziend. De eerste lente zonnestralen die omarm ik. Ik laat mijn huid warm worden alsof het al die tijd in de winterse kou (nou ja, echt koud is het niet geweest) geleden heeft onder het juk van de wind. Dan zit ik in de tuin en geniet ik van die zonnestralen en de vogels die vrolijk kwetterend en twitterend zonder mobiel om me heen zingen.

Maar zodra de thermometer een temperatuur aangeeft dat boven de vijfentwintig graden is dan verlam ik. Ik word sloom, vergeet van alles, stoot me tien keer tegen de zelfde tafelpoot, laat van alles vallen en moet dan oneindig keer bukken om het weer op te rapen en mijn haar zakt in elkaar. Mijn haar is dik, en nu ga ik geen woordgrapje of toespeling maken dat mijn haar symbool staat voor de rest van mijn lichaam, en zwaar. Er is nu eenmaal een wet die zegt dat dik en zwaar haar futloos wordt in de warmte. De eigenaresse van dat haar kijkt dan in de spiegel en ziet de kuif die binnen fier rechtop stond met de nodige gel, haarlak en schuim, nu inzakt als een overjarige cheerleader met dode pompons. Redelijk dramatisch aanblik. Nu kan ik, de eigenaresse, ervoor kiezen om nog meer gel, schuim, haarlak of wat dan ook in dat haar te stoppen, maar gelet op mijn futloosheid en neerslachtigheid heb ik daar geen puf voor. Haar zakt nog wat verder in en de neerwaartse spiraal is een feit. En dan te bedenken dat het nog maar Mei is en de zomer nog moet komen.

Ik ging ooit met mijn lief rondtrekken door Noorwegen en Finland. Dat zijn mijn landen. De natuur is wonderschoon. Ik heb daar rondgelopen in gebieden die zo uit de films van Lord of the Rings konden komen. De mensen zijn vriendelijk. De huizen van hout zijn mooi en kleurrijk en er is overal rust en ruimte. Ook in die landen kan het warm zijn. We hebben daar ook regelmatig 25 graden voorbij zien komen (jazeker 25 graden Celsius) maar je voelde daar dan altijd een koelere, verkoelende, lucht doorheen. Heel zuiver en puur voelde dat aan. Ik vond dat geweldig en sterker nog, mijn haar bloeide op. Fief en kwik bewoog zij voort. In haar nopjes zo gelukkig was zij. Maar om voor haar nu te gaan emigreren, dat vind ik nog al ver gaan. Ik zucht gewoon een paar keer extra, stop nog maar eens wat gel bovenop het bolletje en droom af en toe naar de bergtoppen van Noorwegen. Voor dat je het weet regent het weer. En dat vindt het haar ook niets. Het is ook nooit goed voor haar.

 

Auteur: schrijfbianca

Ik schrijf, dus ik ben.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s