Prince

Prince is dood. Ik heb getwijfeld of ik een blog aan zijn dood zou wijden. Dat deed ik bij David Bowie ook, maar nu begin ik me een dweper te voelen. Maar ik kan er niet om heen. Hij is een belangrijk man geweest in mijn prille tienerjaren. Dat kan ik niet voorbij laten gaan. Muziek heeft me gevormd en gered.

Ik was 12 jaar toen ik van mijn buurjongen een kopie van het album Sign o’ the Times kreeg. Ik had net een cd/platenspeler gekregen en was aan het sparen om mijn muziekcollecties vorm te geven. Mijn buurjongen was zo lief kopieën te maken van te gekke albums uit die tijd. Prince kende ik al van Purple Rain en Let’s go grazy. Heerlijke funky muziek die ik, tot ergernis van mijn ouders, keihard opzette en meezong. Af en toe leek het plafond in te storten, zo hard danste ik op die muziek met borstel in mijn hand als microfoon.
Sign o’the Times was een ander verhaal. Daar stonden nummers op die onmiddellijk een diep gevoel bij me losmaakten, zoals bijvoorbeeld The Cross. Op het moment had ik geen idee dat het een religieus nummer was. En nu, nu maakt het helemaal niet uit. Wat de bedoeling van het nummer ook is. Art is in the eye of the beholder. Kunst is wat jij kunst vindt. Dit nummer is voor mij Kunst met een hoofdletter K.

Ook vandaag nog grijpt het ritme me bij de strot en de teksten ook. Het nummer is zwaar en heeft iets depressiefs. “Black day, stormy night. No love, no hope in sight.” Yes. Daar zet je een nummer weg. De dag is zwart, de nacht nog zwarter. Het stormt. Er is geen liefde en al helemaal geen hoop in zicht. Mooi man. Dat was mijn leven. Zo voelde ik me dag in dag uit. Op mijn kamer, met mijn ouders die me niet begrepen. Een vader die weg was en met een nieuwe vrouw een nieuw leven begon. Een moeder die alleen maar aandacht voor zichzelf had en haar nieuwe man. De wereld draaide om iedereen behalve om mij. Mijn tante was dood. De liefde was een teleurstelling en er was niemand die mij begreep. Niemand.

Het begin van het nummer is langzaam en daarna bouwt het op en wordt het steeds intenser. Precies wat bij me paste. Hoe intenser hoe beter, want in mijn leven werd alles uitvergroot, vooral de drama’s.

Ik vond Prince een hele mooie en aantrekkelijke man. Hij was bruin, enorm sexy, zijn bruine ogen waren waanzinnig en met dat alles gecombineerd maakte hij alle hormonen in me los. Als hij me door de televisie of op een poster aankeek, draaide ik soms mijn blik van hem af. Zo bloody smoking hot vond ik hem. Niet veel later kreeg ik een vriendje met eenzelfde oogopslag. Wat vond ik hem woest aantrekkelijk.

En nu is Prince dood en dat doet toch pijn. Dweperig of niet, ik voel het. “It is a black day, with no hope in sight.”

 

Auteur: schrijfbianca

Ik schrijf, dus ik ben.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s