Roos (7)

Moeder zat in de oranjerie. Ze zat met een wollen jas aan en een dikke plaid om haar benen, terwijl binnen de temperatuur tropisch was. Ik zag haar rug en het leek of ze sliep. Ze zat wat voorovergebogen en ik bekeek haar een paar seconden. Ze zag er kwetsbaar, broos en oud uit. Dat zou ik haar nooit zeggen, want ze was een trotse vrouw die nooit haar emoties liet zien. Emoties tonen was vulgair. Dat deden alleen de arme zielen onder ons. Wij niet. Wij houden onze rug recht en kijken onze emoties recht in de bek. De blik werd nooit afgewend en gebogen evenmin.

Ik naderde haar en kuchte zacht zodat ze niet schrok. ‘Ah, daar ben je eindelijk. Had je niet eerder kunnen komen? Je laat je gezicht nooit zien. Je vader vertelde over je afstotelijke bank en de rotzooi in je huis. Rommel is niet goed voor je. Regel het en zorg dat je je zaken op orde hebt. Je hebt in al die jaren toch wel iets geleerd.’ Ik slikte voordat ik antwoordde. Ik koos mijn woorden zorgvuldig, want ik had op dit moment geen behoefte aan een tirade. ‘Wat ziet u er goed uit moeder. Hoe verloopt uw dag? Nog boeiende lezingen die u gaat bijwonen vandaag of binnenkort?’

De blik in de ogen van mijn moeder werd ijzig. Ze had felblauwe ogen die recht door je heen konden kijken. Als kind durfde ik nooit iets stiekem te doen, want moeder doorzag alles. Ook had ze een messcherp gehoor. Ze hoorde niet alleen alle geluiden in huis en geroezemoes, ze nam ook elke hapering in mijn stem waar. Ze betrapte me altijd op een leugen of als ik iets verzweeg. ‘Hoezo, zie ik er goed uit. Vertel me eens iets wat ik nog niet weet en geef antwoord op mijn vragen.’ De kou trok door mijn lijf. ‘Het spijt me dat ik niet eerder ben gekomen. Ik had het druk met de brand en zo. Het gaat uitstekend met me. De bank is een vergissing. Die breng ik terug en de schoonmaakster komt binnenkort drie keer per week. Ik heb het onder controle. U hoeft zich geen zorgen te maken moeder. Heeft pa verder nog iets gezegd?’

Ze wendde haar blik van me af. Zou ze iets weten? Hadden ze meer contact gehad? ‘Hoe vaak moet ik nog zeggen dat je geen pa moet zeggen, maar vader. Stop toch eens met dat populaire taalgebruik. Je leert het nooit. Wat een teleurstelling. Ik bepaal trouwens zelf of ik me zorgen maak. Je vader is twee dagen geleden een paar boeken komen halen die hier nog lagen. We hebben een gesprek gehad. Ik weet dat de brand een grote verwoesting met zich mee heeft gebracht, maar je vader heeft in zijn leven grotere tegenslagen gekend. Hij gaf aan dat jij hem onvoldoende steunt. Dat had ik niet van je verwacht. Je moet je vader dankbaar zijn voor alles wat hij voor je heeft gedaan en nog doet.’ Ze draaide zich nu helemaal om. Dat was het teken. Dit gesprek was nu ten einde en mijn aanwezigheid was niet langer gewenst. Ik draaide me om en liep naar het huis. Nu ik hier was ging ik niet eerder weg voordat ik meer informatie had verzameld. Er moest toch meer te vinden zijn? Ik liep naar boven en voordat ik het wist stond ik in de kamer van moeder en doorzocht haar secretaire. Moeder hield een dagboek bij. Die had ik ooit eens zien liggen toen ik onverwachts haar kamer binnen kwam. Ze schreeuwde toen tegen me dat ik nooit meer haar kamer mocht betreden. Maar nu was ik hier en voelde ik het hier allemaal begon. Het begin van antwoorden lag hier.

Auteur: schrijfbianca

Ik schrijf, dus ik ben.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s