Anna (7)

Ik stond op het punt naar buiten te gaan om mijn voornemens daadwerkelijk uit te gaan voeren toen mijn mobiel in mijn kontzak van mijn spijkerbroek begon te trillen. Het was Arthur. Ik wilde hem niet spreken, maar nam toch op. Hij vroeg hoe het met me ging en of het ziekenhuis nog had gebeld? Als iemand wist hoe ik er aan toe was dan moest hij dat zijn. Hij had een groot aandeel gehad in mijn ongeluk en was de veroorzaker van al het leed en het geheim dat ik al die tijd al met me meedroeg. Hij wist het niet van de baby. Nadat hij me voor het ziekenhuis had achtergelaten was hij vertrokken. Ik wist dat hij het was, ook al had ik zijn gezicht nooit gezien. Ik had het gevoeld, geroken. Ik kende hem van dichtbij, wist hoe hij ademde en vooral was ik bekend met zijn lichaamsgeur. Een mengeling van dure aftershave en vers zweet. Toen ik werd opgetild en half bewusteloos achter in de auto werd gelegd, had ik hem geroken en zijn spieren gevoeld. Toch was ik niet helemaal zeker. Bij het ziekenhuis werd ik uit de auto gehaald en voor de deur weggelegd. Sommige beelden zag ik voor me, maar grote gedeelten waren ook zwart. Ik wist het niet. Ik wist niet precies wat er was gebeurd en ik wist ook niet zeker wie mij had aangereden. Was het dezelfde persoon die mij naar het ziekenhuis had gebracht? Ik dacht het wel, maar niets was zeker.

Hij had na het ongeluk niet gebeld. We hadden helemaal geen contact meer gehad. Hij kon het dan ook niet weten van de baby. Niemand wist het. Volgens de artsen in het ziekenhuis was het een wonder dat ik geen breuken, kneuzingen of ander letsel had opgelopen. Ik had wel een blauwe plek op mijn heup, aan de kant waar ik op was gevallen en mijn elleboog deed wat zeer. Maar als een wonder was ik verder ongedeerd. Toch hadden de artsen een bezorgde blik in hun ogen. Een vrouw kwam naast me zitten en pakte mijn hand. Zo bleef ze een tijdje zitten. Ze bleef me met haar kleine helder blauwe ogen aankijken en begon te praten. ‘Ik vind het heel erg voor je, maar door het ongeluk -toen je buiten bewustzijn was- zijn vroegtijdig weeën opgekomen en je kindje is geboren. Hij heeft het niet overleefd. Hij had geen kans. Volgens onze meting was hij nog maar twintig weken oud en dan zijn de longen nog niet volgroeid. Hij kon dus niet zelfstandig ademen.’ Ik keek de vrouw vol ongeloof aan en begon daarna heel hard te lachen. De tranen liepen over mijn wangen. Ik bulderde het uit. Het leek wel of ik in een heel slecht toneelstuk zat en dat deze vrouw de slechtste actrice was die ooit had bestaan. Geen Oscar voor haar.

De vrouw was van haar stuk en ik zag dat er kleine tranen in haar ogen sprongen. De mannen rondom mijn bed begonnen wat zenuwachtig heen en weer te bewegen. ‘Anna, begrijp je wat ik je net heb verteld?’ vroeg de vrouw naast me. Natuurlijk begreep ik wat ze had verteld. Ze had alleen het slechte nieuws tegen de verkeerde patiënt verteld. Ik was helemaal niet zwanger. Hoe kwamen ze daar nu bij. In mijn ooghoek ter hoogte van mijn bed zag ik opeens een kleine doorzichtige bak op wieltjes. Daar lag een klein popje in, helemaal aangekleed en al. Men nam dit toneelstuk wel erg serieus, dacht ik nog. Ik keek naar het popje en de vrouw kneep zachtjes in mijn hand. Al die tijd had ze deze vastgehouden. Het zweet brak me uit. Alsof de bliksem insloeg voelde ik dat het waar was. Een blik van herkenning, hoe absurd ook. Daar lag mijn kind, mijn zoon. Een mini-mens. Alles zat er op en aan. Hij had hele kleine vingers, tenen en een paars gezichtje. De vrouw naast me zag dat ik schrok. ‘Die kleur komt doordat het kindje via zijn benen is geboren en dat al het bloed naar zijn hoofdje is gegaan. Dat verkleurt dan. Wil je hem even vasthouden?’

Arthur riep iets in mijn oor. Ik kwam weer terug. ‘Nee, ik ben niet thuis. Ik logeer bij een tante. Het gaat verder helemaal goed. Tot later.’ Ik hing op. Dat had ik nog nooit gedaan. Bij niemand, maar zeker niet bij hem. De beelden veegde ik van mijn netvlies en pakte mijn jas. Ik had voornemens en het werd tijd dat die werden uitgevoerd. Met mijn boodschappentas in de hand vertrok ik. Boodschappen doen moest gaan lukken.

Auteur: schrijfbianca

Ik schrijf, dus ik ben.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s