Roos (4)

Het eindigde met Tom zoals het altijd eindigt met Tom. We kwamen klaar, veegden onszelf schoon en kleedden ons aan. Meestal werd er geen woord gesproken. Vandaag was dat anders. Ik merkte aan Tom dat hij afgeleid was. Hij voelde zich niet op zijn gemak. ‘Je moet nu echt gaan. Moniek kan elk moment langskomen en het lijkt me niet verstandig als je er dan nog bent’, zei hij. Ik draaide me om en trok mijn bh aan. Als ik had gekregen waarvoor ik kwam, wilde ik niet dat hij me nog naakt zag. Ik kon er niet tegen als hij me met zijn ogen opnam, alsof ik een object was.

‘Wat komt ze doen? Hebben jullie weer iets dan?’ Het kwam er hard uit. Ik wilde niet dat Tom weer met Moniek omging. Ik hoefde hem ook niet, maar wilde al helemaal niet dat zij weer een plek kreeg in zijn leven. Het was alweer een jaar geleden dat ze, na een middag inkopen doen, terug kwam in het restaurant. Ze bracht de bloemen naar de keuken om ze daar in emmers met water te zetten zodat ze vers bleven voor de avond. Ze liep wat rond en zong een vrolijk liedje. Wat het precies was kan ik me niet herinneren. Toen ze haar jas had opgehangen kwam ze het kantoor van Tom binnen. Eerst vond ze een paar kledingstukken en later de personen die erbij hoorden. Ze zag ons liggen op zijn bureau. Het enige wat ik kon doen was naar haar lachen. ‘Tja meid, zo een mooie man kon ik niet weerstaan,’ dacht ik. Tom probeerde de situatie te redden met clichés zoals: ‘het lijkt niet wat het is. Ik voel niets voor haar. Jij bent de enige.’ Een redelijke gênante vertoning werd het. Dat was het moment hij daalde in aantrekkelijkheid en achting.

‘Ze wil met me praten en ik wil heel graag onze relatie een nieuwe kans geven,’ stamelde hij. Ik trok de rest van mijn kleren aan, keek hem aan en vertrok zonder een woord te zeggen. Het werd tijd dat ik een kijkje ging nemen in de winkel. Het rapport van de brandweer moest ik ook nog lezen en uiteindelijk zou ik Anna moeten bellen. Ik stapte op mijn fiets en reed naar de winkel. De winkel zag er slecht uit. Uit het eerste onderzoek van de brandweer bleek dat er sprake was van een gaslek. Door het aanslaan van de koelkast moest er een vonk zijn ontstaan die ervoor zorgde dat er een ontploffing kwam met als gevolg een grote brand. Een ongeluk dat waarschijnlijk niet voorkomen had kunnen worden. De brandweercommandant gebruikte de woorden “pure pech mevrouw.” De verzekering zou de schade wel dekken. Dat was geen probleem. Pa regelde die zaken altijd. Ik had hem al een paar dagen niet gezien en dat beangstigde me. Dat betekende dat hij binnenkort wel weer langs zou komen. Niet aan denken. Niet aan denken.

Ik moest me concentreren op de winkel. Alles wat we aan boeken konden redden moesten we ergens opslaan, dan moesten de panden gereinigd worden en hersteld. Hopelijk konden we binnen een paar weken weer open zijn. Ik was zo in gedachten verzonken dat ik pa niet hoorde aankomen, maar toen ik die hand op mijn schouder voelde wist ik gelijk dat hij het was.

Auteur: schrijfbianca

Ik schrijf, dus ik ben.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s