Roos (2)

Gatverdamme. Het ging allemaal zo snel. Toen ik stopte, probeerde ik een gesprek met haar te voeren, maar ze zag er uit alsof ze elk moment dood neer kon vallen. Wat was het toch een enorme trut en loser. Hoe ze daar ook stond met die armen naar beneden als een treurwilg en die mondhoeken op standje “ik-ga-mezelf-van-kant-maken.” Geen enkele glans in haar ogen, het haar op dat hoofd had ook het leven al opgegeven en dan die kleding. Waar haalt zie die zooi vandaan?Ze zag er uit als een zwerver, maar dan wel één die naar lavendel rook.

Ik kon het niet laten om vragen te stellen. Wat was daar eigenlijk mis mee? Ze had heel wat te verantwoorden, maar er kwam natuurlijk weer geen fatsoenlijk woord uit. Het enige wat ze kon uitbrengen was dat ze het allemaal zo erg vond. Nogal wiedes. Als ze het niet erg zou vinden dan zou ze pas rijp zijn voor het gesticht of, beter nog, het gevang. Ik had overduidelijk recht op antwoorden. Ze begon wat heen en weer te draaien, ik zag dat het zweet op haar lip parelde en toen, flats, gaf ze over op mijn zwarte Louboutin. De laarzen die ik tijdens een weekend New York van Mark kreeg. Op zaterdag stonden we laat op, bestelden roomservice en nuttigden ons ontbijt in bed. Mark wilde de hele dag in bed blijven, maar na een wilde nacht waarin verschillende hoogtepunten werden bereikt, die uitbundig gevierd werden, had ik behoefte aan frisse lucht. We liepen wat rond in de omgeving en kwamen in Horatio Street. Op nummer 59 was de winkel gevestigd waar mijn hart even van oversloeg. De schoenen van Christian Louboutin schreeuwen om aangeraakt te worden. Ze willen gekoesterd worden en hun doel in het leven is om de draagster het meest goddelijke wezen op aarde te laten zijn. Dit zijn niet zo maar schoenen. Deze kunstwerken veranderen levens. Mark zag de blik in mijn ogen en stelde onmiddellijk voor dat we naar binnen moesten gaan. Mijn oog viel gelijk op een paar kalfsleren zwarte laarzen. Ze zaten als een tweede huid. Mark kocht ze en hoopte daarmee dat hij een ticket naar mijn hart had geboekt en daar een vaste plaats zou krijgen. Hoe erg kan een mens zich vergissen?

Maar nu was er over die goddelijke laarzen gekotst. Er zaten flinke spetters op de neuzen. Ik gooide mijn fiets op de grond en begon ze gelijk te poetsen met een zakdoekje. Ondertussen was die trut keihard weggerend. Ik besloot dat het nu genoeg was met de ellende. Het ontbijt ging ik inwisselen voor een stevige lunch en een orgasme, in willekeurige volgorde. Dat hielp namelijk altijd. Ik had geen zin in Mark. Nu ik in de buurt van het restaurant van Tom was en ik wist dat hij nu nog niet aan het stressen was voor de avond, kon ik het beste bij hém langs gaan. Wie weet kon hij mijn leegte vullen. 

Auteur: schrijfbianca

Ik schrijf, dus ik ben.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s